Ben ben etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Ben ben etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

24 Ekim 2014 Cuma

Bebek İnsanları

Çok pedofili başlığı oldu ama ne demek istediğimi anlatacağım. Etrafınızda kesin bir bebek insanı vardır. Hani yeğeni de olsa, komşunun bebeği de olsa, otobüste karşılaştığı bir bebek bile olsa onunla iletişim kurabilen insanlar var ya, onlardan bahsediyorum. Bebek anlamlandırmaya çalışır gibi kilitlenir bakar bu insanlara, bu insan da bir mimikle falan bebeğe şirinlik yapar. Kocaman güler sonra o bebek. Dünyanın en tatlı görüntüsü falan herhalde. 

Bebeklikten çocukluğa geçtikleri dönemler de çok güzel. Aynı insanlar o 2-3 yaşındaki bebeklerle de iletişimde sorun yaşamaz. Bildiği iki kelime ile derdini anlatmaya çalışan bebekle bile iletişim kurarlar. Aslında kurarız demem gerek. Ben de bebek insanlarındanım çünkü. Mesela alt komşunun kızı Esila bir yaşındayken beni görmeden yemek yemezdi. Her sabah -ben daha uyurken - bize gelirler, ben Esila'ya şebeklik yaparken annesi mamayı tıkardı ağzına. 

Zaten olay şebeklik yapmak biraz. Değişik surat ifadeleri, değişik sesler dünyayı tanımaya çalışan bebeğe ilginç geliyor ve dikkati size yöneliyor. Yeni bir şey görmek hoşuna gittiği içinde gülüyorlar. 

Otobüste falan bebek görünce illa onla iletişim kurmak isterim, bana gülümsesin diye suratımı şekilden şekile sokarım. Millet deli falan sanıyordur. Ya da ben fark etmesem bile bazen onlar bana gözlerini kilitler. Değişik bir şey görüyorlar herhalde falan, bakıyorlar işte. Göz kırpsam gülüyorlar. Çok güzeller lan.

4 yaşlarına falan geldiklerinde kavga etmek çok zevkli oluyor. Mesela adı Esila olan komşu kızını "yok kızım senin adın Ender" diye kandırmaya çalışmak, onun buna direnip annesine "yeaaa annnneeee neee diiiyoooo seeennkkeeerrr? inddeer mii beenniimm adıııııımmmm?" falan diye sorması, çok zevkli şeyler bunlar. 

Gerçi ters de tepebilir. Öz kuzenim bildiğiniz benden nefret falan ediyor bu yüzden. Bu bebekken babası öğretmiş, "yurdumuzu kim kurtardı" diye sorunca "ATATÜRK" diye bağırıyor. 3 - 4 yaşında falandı. Bende "yok Fatih Sultan Mehmet" kurtardı diye tüm gece sinirini kaldırdım. Çok komik sinirlendiği için anası, teyzesi, ben falan da güldük. Geçenlerde teyzem hastalanmış, aradım geçmiş olsun demek için, telefonu teyzemin kızlardan biri açtı. (teyzemin iki kızı var burada bahsi geçen büyük kızı) Sesi alamadığım için kız hangi kuzenim sen benim diye sordum. Karşıdan cevap, " Cenker abi saçmalama ablam hiç senin telefonunu açar mı? " Evet, abla olan yurdumuzu ATATÜRK kurtardı diye bağıran kız. 17 yaşına geldi öz kuzeninden hala nefret falan ediyor. (evet teyzemin ufak kızı çok farklı bir hikaye olur. 12 yaşında falan şu cevaba bak.)

He niye anlatıyorum bunları? Şimdiye kadar beni sevmeyen bebek hiç olmadı. (kuzeni saymazsak, o da Mersin'de yaşıyor yılda iki kere görünüp kendimi sevdiremezdim) Üst kat komşum Eymen hariç. Çocuk 3-4 arası bir şey, beni sevmeyi geçtim, korkudan altına ediyor. Evet, bir bebek benden korkuyor. Hemde hiç bir şey yapmadığım halde. Ulan bu sıfattan nasıl korkarsın? Köseyim lan ben. Saçlarım uzundu bir ara, ondan diyeceğim, kendi babasının saçları da uzundu o ara. İri yarı bir şey olsam gene eyvallah diyeceğim, sıskanın tekiyim ama. Anne baba korkutmuştur deseniz, adam yemin billah ediyor, istesek böyle olmazdı diye.

Normal korku falan değil bahsettiğim. Çocuk beni görünce gözüne ışık tutulan tavşan gibi kalıyor. Geçen kuzenleri ile sokağa çıkmış, yolun karşısına geçti. E araba falan geçiyor sokaktan korkarım ben bir şey olacak diye, balkondan "geç bu tarafa diye bağırdım." Bağırmaz olaydım. Başladı ağlamaya. Benden korkuya yolun bizden tarafına da geçemiyor. Kuzeni teselli etmeye falan çalışıyor nafile. Apartmanda karşılaşıyoruz, ben görüş açısından çıkana kadar gözler hep üzerimde. O anda transformers misali başka bir şeye dönüşmemi falan bekliyor gibi. Sanki bir anda içimden canavar fırlamasını bekliyor kızan. ("kızan" bizim oralarda çocuk demek)

Bildiğiniz kinlendi falan, abi olunca dövecekmiş beni. Tüm kuzenler, amcalar, babası ile birlikte döveceklermiş. Babasına anlatıyor bunları, babası da bana. "Bir video falan çek, bana gönder, izletelim" diyor. İşte "Eymen ben seni çok seviyorum" falan diye. Bir tek bana karşı çünkü bu tutum. Belli bir neden de yok. Çok saçma lan, fazla saçma.

Bugün karşılaştık, bir şeylere ağlıyor. Annesi "kız Cenker abisi ağlamasın" dedi. Çocuk canı yanmış gibi nasıl bağırıyor. "Hiç kızar mıyım ben ona, çok seviyorum ben onu falan" diye gittim yanına. Eğildim.(aynı boyda olmak çocuklar ile iletişimde önemlidir, öyleymiş yani duymuştum bir yerlerden) "Bak  korkma aynı boydayız Eymen, çok seviyorum ben seni Eymen, hiç kızmam ben sana Eymen, istediğin kadar ağla, yaramazlık yap kızmam" dedim. (sürekli olarak adını tekrarlamak da önemliydi galiba) Sarıldım, "Öp Cenker abiyi" dedim, öptü. Ama sevgiden değil ya, sanki esir almışım gibi. Öpmezse canavar olacağım falan sanıyor. Aha az önce babası ile bir yere gidiyordu arabada, beni gördü gene aynı bakışlar. Bildiğiniz geçmiyor, hala korkuyor çocuk benden. 

Şimdi asıl derdim yeğenim benim. Ya sevmezse beni? Lan geçmiyor günler, en sevdiğim çağa gelmesine 3 yıl var diye kafayı yiyorum. "Click"teki gibi zamanı ileri almak mümkün olsa yapacağım. Ben bu kadar isterken ya bu çocuk benden korkar, beni sevmezse? Olmaz öyle ya, sever sever.

6 Ekim 2014 Pazartesi

Beyaz Dizi

Galata'dan Karaköy'e doğru iniyoruz. Daha yeni tanıştık, hatta tam tanışmadık. Önümüzde uzun bir yürüyüş var. Mecaz falan yok olayda, baya baya yürüyeceğiz. İstanbul'da biri ile birlikte yürüdüğüm en uzun mesafeyi kat edeceğim. Neyse, konumuz bu yürüyüş değil. Neden yazmaya başladığımı söylediğimde şaşırıyor. Asıl olay ise nasıl okumaya başladığımda yatıyor. 

Lise hazırlığa gidiyordum. Ramazan ayıydı ve genelde sabahları oruçlu olurdum. Bilgisayar falan oynayarak zaman bir yere kadar geçiyor. Zaman geçsin diye daha değişik bir şey arıyordum. Babaannemin boş evine abimin "bazı" gazetelerini aramaya indim. Gazete ararken kitap buldum. Adı "Rita'nın Oyunu" olan bir kitap. Rita adına karşı bir ilgim vardı. Galiba Power Rangers'la alakalıydı. Rita aklımda güçlü kadın imajının ismiydi o aralar. Zaman geçsin diye o kitabı okumaya başladım.

Zeki bir dolandırıcı ve onun yanına köstebek olarak yerleşen kadın polisin hikayesini anlatıyordu kitap. Adamın ufak dolandırıcılıkları falan çok eğlenceliydi. Eğer fırsatı olursa 50 cent para için bile dolandırıcılık yapıyordu. Kitabın devamında dolandırıcılıkla kalmayıp cinayete varan işlere bulaşıyordu. Zaten aklımda kalan en önemli önermesi buydu kitabın. Bir suçlu asla tek alanda çalışmaz, mutlaka diğer alanlara da kayar.  

Elbette kitabı bitirmem de karakter ve olay kurgusu, mesaj falan da önemlidir ama asıl önemli olan kitabın beyaz dizi diye tabir ettiğimiz sınıftan olmasıydı. İnternetin ülkemizde daha olmadığı, pornonun şehir efsanesi olduğu, gençlerin kendilerinden ufak kardeşlerini Bulvar Gazetesi almaya yolladığı yıllarda bu beyaz dizi kitapları yok satarmış. Hatta bendeki kitabı yanlış hatırlamıyorsam Hürriyet dağıtmıştı. Abicim olay şu, 10 sayfada bir seks olur mutlaka. Ve betimlemeler ayrıntılıdır. "Kaslı vücudu ile onu sardığında, doymak bilmeyen bir aygır gibiydi, göğüslerine dökülen şampanya aşağıya doğru akarken Jack diliyle akan şampanyayı takip ediyordu gittiği yere kadar" falan gibi betimlemeler. 

Lise hazırlığım tabii, her şeye en çok da bu kitaba hazırım. İlk bitirdiğim kitap oldu. Sonra bir kız arkadaşımdan çok daha aşmışını aldım. İade etmedim. Zaten o ara fırça darbeleri patladı, sonra grinin tonlarına kadar gitti de ben takip etmedim. O ara daha fantastik şeylere sarmıştım. Edebi tür olarak fantastik la. 

Öyle pek klasik de okumadım. Her liseli gibi Suç ve Ceza okutuldu. Lise edebiyat hocam iyiydi, Cengiz Aytmatov reisimle falan tanıştırdı. Derslerin yarısı kitap incelemesi falan olurdu. Ondan sonra ilk klasiğimi kız arkadaşım verdi diye okumuştum. (Bende ondan bir kitap okumasını istemiştim, ayrılana kadar okumadı la. Tek isteğim oydu herhalde, en sevdiğim kitabı oku. Tabii ki söz konusu eser Yüzüklerin Efendisi. Kalın geldi baya.) Sonra okuyunca Tolstoy'u baya sevdim. ,Gittim aldım kitaplarını falan. İllegal bir gecede kafamda Anne Karanina ile bile muhabbet ettim. 

Sonra internetten bedava kitap indirmeyi keşfedip baya saçma sapan kitap okudum. Gene de çok okuyan biri olarak görmüyorum kendimi. En azından roman falan okumuyorum diyebilirim. Araştırma eserleri okumak daha zevkli oluyor. Okumayı değil de, öğrenmeyi seviyorum. 

Geçen sahaf festivalinden "Altına Hücum"(Charlie Chaplin filmi ile alakasız) diye bir kitap aldım. Konusu ilgi çekiciydi. Meğer beyaz dizi kitabıymış. "Altın'a Hücum" değil direk "altına hücum" kitabı yani. Konu gene güzel de, iki de bir betimlemeli sevişme okumak garip geliyor şimdi. Toplum içinde kitap okuyamıyorum arkadaş, hafif hareketlenmeler falan oluyor. 

Olay bu, yazı bitti. İkramiye olarak bir kaç. beyaz dizi kitabı adı yazayım. Hürriyet Yayınları'nın halkımıza armağanı. 

ALİ İLE NİNO - DOKTOR HANIMLARI - ERKEK GÜZELİ - CEMİL - DARBE - ŞU YASAK İLİŞKİLER -  SUSAMIŞLAR - DÜŞKÜNLER (son ikisi favorilerim, darbe de fena değil aslında) - AŞK ÇİFLİĞİ - YALNIZLAR KUMSALI - DİŞİ TİLKİ (tilkiye bile giydirirler valla) - KIYIDAKİ DALGALAR - ŞİŞKODAN POKERDE KAZANDIĞIM ADAYI YEĞENİME BIRAKIYORUM (kitabın adı bile ayrı roman) - DALGALARIN SESİ - SENİ İÇİME GÖMDÜM - KEÇİ VE ÖKÜZ - 

5 Ekim 2014 Pazar

Cenker'in Kızı

Üç yaşındaki kız çocuğu babasına "Cenkoş" diye hitap ediyor.

Gözleri koyu mavi, sarı saçları kafasının iki yanında toplanmış. Süt dişlerinin tamamı çıkmış. Nokta gibi burnu var. O mavi gözlerden zeka fışkırıyor. Yetişkin bir insanın bir karışı kadar bile uzun değil kırmızı eteği. Eteğin altında soğumaya başlayan havalara önlem olarak kalın külotlu çoraplar giydirilmiş. Kartpostallara kapak olacak şirinlikte. Facebook'ta yengenizin, ilkokul öğretmeninizin sürekli afacan videolarını paylaştığı kızlara benziyor. 

Cenker'in kucağına tırmanıyor, bir şeyler anlatıyor. Sonra sıkılıp yere iniyor. Bir kaç saat süren otobüs yolculuğu canını sıkmış. Mızmızlanmıyor ama hareketsizlikten bunaldığı çok belli. Sürekli Cenkoş diye seslendiği babasına bir şeyler anlatıyor. Cenkoş kızının aksine kara kafalı sıradan bir adam. Kumaş pantolon ve gömlek giyiyor. Kız Cenker'e değil de, Cenker'in yanında oturan karısına benzediği için çok şanslı. 

Hayır, bir hayal yada paralel evrende geçen bir olay anlatmıyorum. Yakın gelecekten bir şeyler de yok burada. Yaşadığımız zamanda, bizim gerçekliğimizde yaşıyor bu insanlar. Dün memleketimden İstanbul'a dönerken otobüste karşılaştım onlarla. 

Siz adaşınız ile karşılaşınca nasıl tepki veriyorsunuz bilmiyorum ama ben çok şaşırıyorum. Cenker pek kullanılan bir isim değil. Dün gördüğüm bu çocuklu adamla birlikte bildiğim Cenker sayısı 5'e yükseldi. 


İlk adaşım ilk okul öğretmenimin oğluydu. Adını benden görüp koymuşlardı. 

İlkokulu ben bir başka ilçede okudum. Üçüncü sınıfa kadar falan annem götürdü okula, sonra kendim gitmeye başladım. Okula gitmek için iki yolum vardı ama ben hep aynı yolu kullanırdım. Güveççi dükkanımız vardı orada, çalışan Yakup beni görünce annemi arar haber verirmiş. Ben bilmesem de kontrol ediliyormuşum yani. Neyse, ben bir gün nedensizce diğer yolu kullandım. O gün ikinci derste nöbetçi öğrenci bizim sınıfın kapısını çaldı "Cenker Bey" burada mı dedi? Müdür gönderince adam oğlunu soruyor sanmış tabii. Aslında aranan benim ama çocuk ne bilsin? "Yok Cenker falan" dedi öğretmen haliyle. Bir ders sonra kapı gene çaldı, annem gözleri yaşlı kapıdaydı. 

Diğer bir Cenker'i sahaflarda gördüm. Çok gıcık durumdu. Arkadaşları çocuğa seslendikçe "efendim" diyordum. Üç dört kere üzerime alındım, kasten yaptıklarını benimle dalga geçtiklerini falan düşünmeye başladım. Çok saçma ama öyle sandım. Adım sanki bir tek bende var gibi hissediyordum. 

Bir başka Cenker'i ise lise son sınıfta tanıdım. Bunun kankası ile arkadaş gibi bir şeydik, o tanıştırmıştı. Hayata erken atılmış, organizatör gibi bir şeydi. Tanıştık, baya muhabbet falan ettik. Sonra bunun kız arkadaşı geldi. Ayrıldılar o gece falan, öyle bir şeyler oldu. Bu sırada ben masa değiştirmiş, kendi arkadaşlarımın yanındaydım. Anam dağ gibi adam bir saatte bir yamuldu, pir yamuldu. Böyle salya sümük ağlamalar, ayakta duramayacak kadar sarhoş olmalar falan. Arkadaşları omuz verdi de kalktı gitti falan. "Lan" dedim, "bir kadın uğruna bu hale düşülür mü arkadaş? İki kere terk edildim, iki kere aldatıldım da hiç bu hale gelmedim. Ne basiretsiz adammış" Hiç bir şeyi ayıplamayacaksın bu hayatta. On katı ile ödeme yapıyorsun. Ha hemen, ha yıllar sonra. 

Son Cenker ise hiç görmedim ama en çok buna kıl oluyorum. Hürriyetin internet sitesinde galeri yapan bir magazin muhabiri kendisi. "Onu hiç böyle görmediniz, Bakın sevgilisine ne hediye aldı, annesi babasını her gece aldatıyordu" gibi başlıklarla galerileri açan adamın adı da Cenker. Hiç dikkatinizi çekmediyse hemen bir kaç galeri kontrol edin görürsünüz. 




Çocukken, ama çok çocukken Cenker adına kıl olurdum. Kimse anlamzdı çünkü. Cenk_ney? gibi sorular ömrümü yerdi. İşin boktanı kendim de söyleyemezdim kendi adımı. Cenkey derdim. Sonra çocukluk aşkım sevdirdi adımı bana. Karşı komşunun kızıydı. Bence Cenker Ahmet'ten daha güzel dedi. O günden sonra Cenker'i sevdim. Çok sevmişim ki bu sefer Ahmet'e kıl olmaya başladım. Şimdi ikisini bir arada seviyorum. Gerçi sadece tek bir kişi bana Ahmet diyor ama olsun. Ahmet Cenker güzel isim, hem adı Ahmet Cenker olan kimseyi de görmedim daha. Kızım olursa Ahmed-i Cenkoş desin lan bana. 

26 Eylül 2014 Cuma

Ayrılık Notu

Bitti.

Senden ayrılıyorum. Yıllar süren birlikteliğimizin sonuna geldik. Artık sana ait olmak istemiyorum. Korkuyor muyum? Biraz korkuyorum. Yokluğun beni farklı biri yapacak. Biliyorum, senden ayrılır ayrılmaz zaman yavaşlayacak, dakikaları değil saniyeleri sayar olacağım.

Ama yokluğundan keyif almayı öğreneceğim. Bir süre sonra, keyif alacak kadar bile yokluğunu hissetmeyeceğim. Senden ayrılmanın ne kadar kolay olduğunu fark ettiğimde dünyalar benim olacak. Asla geri dönmeyeceğim. Ara sıra aklımı kurcalayacaksın, birileri seni hatırlatacak. Günaha davet gibi, tüm çekiciliğinle geleceksin üzerime. En üzgün anlarımda, en mutlu anlarımda, sıkıldığımda, çoştuğumda... Hep bir şekilde kendini anımsatacaksın bana. Sinsi sinsi, sana gelmemi bekleyeceksin. Çok beklersin. Az önce bitti bu iş.

Arkadaşlığın da senin olsun, yoldaşlığın da. En acısı seni dost bilmemdi. Her anımda yanımda olmanı istememdi. Nasılda kandırdın beni yıllarca. Şimdi seni hayatıma soktuğuma o kadar pişmanım ki. Biliyorum, dışarıda senin için can atan binler, yüz binler hatta milyonlar var. Anam babam bile hala senin o büyülü yalanına inanıyorlar. Keşke seni benim gördüğüm gibi görebilseler.

Beyazın senin olsun, kırmızın senin olsun. Sen yandıkça ben bittiyordum. Şimdi ben yanmadan seni bitiriyorum. Güle güle küçük dostum. Yolun açık da olmasın. Dost kalınabilecek bir ayrılık değil bu. 11 yılımı zehir ettin. Hiç bir faydanı görmedim be. ,Ağzımda bıraktığın katran tadı bok tadından beter olsa gerek. Etrafıma verdiğin rahatsızlık, yüksek çıkan sesimden beter olsa gerek. Neler kaçırdım sana gelmek için. Ne acılar çektim tek bir nefes için.

Yok, böyle devam edemez. Bırakıyorum seni. Siktir git lan. İçmeyeceğim artık. Kışt kışt cinler kışt kışt, yallah cinler yallah.

Faydası yok, zararı çok bu zıkkımı bunca yıl kullandıysam bir çeşit aşk olmalı bu. Başka bir açıklaması yok yani. Bıraktım amk. İçmiyorum.

19 Eylül 2014 Cuma

Şarap

Dur, hemen bize ne lan senin şarap olayından deme, bir dinle. "Bastığın yerleri toprak diyerek 'de' geçme" der gibi  gibi oldu sanki. 

Neyse

Temsili değil
Marka bu arkadaşlar, aman uzak durun
ben çektim siz çekmeyin
Liseye yeni başlamışım, Beril diye bir arkadaşım vardı. Bir teneffüs zamanı bunla bahçe turlarken konu nereden geldi bilmiyorum, bu "ben Paris'e gitmeyi çok istiyorum" gibi bir şeyler dedi. Paris'i övdü. İlk Paris övgüsünü böyle duydum ben. Sonra çok duydum, hep de kıl oldum. Fransa'ya da Fransız'a da Paris'e de kıl oldum hep. Oldum ama hep Fransız Şarabı'nı merak ettim. Yıllar sonra eski kız arkadaşım  gitti Fransa'ya, "ne istersin" diye sordu, "şarap" dedim. Almadı, bavulu doluymuş, beş tanesi bir yurodan anahtarlık aldı, bir kaç arkadaşına ve bana dağıttı. Anahtarlıkta Eyfel vardı, Eyfel'e über kıl oldum.

Kız arkadaşım, eski olan, Fransa'ya tekrar gitti, bu sefer altı ay falan sürecekti. Mecburen gitmek zorunda kaldım. Altı ay yokluğa dayanamazdım yani. Nasip işte, hayatta gitmem etmem demeyeceksin, gidiyor insan. Mana ile Louvre ve Disney görmüş oldum, fena da olmadı. Ne fenası lan, Disney olayı hayatımın en güzel günüydü benim herhalde. Eyfel'e gitmedim. Yıllar geçmişti ama ben Eyfele hala kıl oluyordum. 

Bir de meraktan kurtuldum, şarabı içtim. E yani, şarap işte dedim. Pek bir fark yoktu. Dönerken de 2006'dan kalma bir şişe aldım. Evlenirsek falan içeriz diye almıştım. Sonra biz kızla ayrıldık falan, buraları okuyanlar bilir, "drama queen" olmuştum, sonra şarap kaldı. 

Dedim ki, özel bir yerde içmek gerek. Evlenirken olmaz artık, karım içmez o şarabı. Mezun olunca falan içerim dedim, mezun olamadım. Şu olursa içerim bu olursa içerim diyorum, hem yıllanırda diyorum. Hep bir ileri tarihe atıyorum, daha çok yıllansın daha güzel olur falan diye. 

Bildiğin dert ettim ben bunu, ne zaman, kiminle içsem diye. Bir kaç kere kuzenim sarhoş kafayla dalmak istedi, namusumu korur gibi korudum şişeyi. Lan yıllanmış Fransız şarabı bu, sarhoşa meze edilir mi? 

En son dedim ki, yeğen doğsun, öyle içeriz. Bir kaç ay kalmıştı yani. Bu kararı verdiğim gece ne yaptım? Şarabı sarhoş mezesi yaptım. Sulanan kuzenle değil, bir diğer kuzenle içtim. Çocuk sulanmadı da, ben zorla açtım. 

Lan bir şarap bu kadar kötü olur. Uzman değilim, müthiş bir damak tadım yok ama sığır da değilim lan. Bildiğin sirkeymiş. 8 yıllık şarap lan bu. Biraz mı güzel olmaz? Lanet ettim hakkında kurduğum planlara. Ben bunu cidden özel bir günde açsaydım, tattıktan sonra şişeyi havaya atar ortalama bir G. D. Anadolu düğününde sıkılandan daha çok kurşun sıkardım üstüne. Fabrikasının temeline bomba koyardım. Üzümlerinin üretildiği bağa işerdim. 

Hata gene ben de amk. Lan Migros gibi marketten aldığın şarap yıllanır mı amk? Seksen yıl bekletsen beş para etmez o şarap. Üzümden değil sentetik bir şeylerden yapmışlar sanki. Acıyorum onu yan yatırıp da beklettiğim yıllara ya. Şerefsiz adamlar. 

Kalanını dün gece içeyim dedim, cidden sarhoş olmadan içilecek gibi bir tat değil. Üzerine kola döküp içtim. Köpek öldüren muamelesi çektim lan. Hak etti ama. Köpek öldürene stajyer bile olamaz o şarap. 

Yazının temasını anlamayanlar için özet geçiyorum, "kahrolsun Fransa, yaşasın tam bağımsız özgür Afrika" 

3 Eylül 2014 Çarşamba

Güzellik

Bilmiyorum ne kadarınız duydu ama bir firmanın bulut sistemi korsanlarca delindi. Pek çok insanla birlikte, bir kaç manken ve oyuncunun özel fotoğrafları da internet ortamına sızdırıldı. Önce derin dediğimiz kesimlerde yayılan fotoğraflar kısa sürede kıyıya vurdu. Yani senin benim, annemizin babamızın kullandığı internet ağına geldi. 

Gazetelerin, ajansların internet siteleri haberi birinci sayfadan gördüler. Görüntüleri merak etmemek, görmemek benim gibi meraklı insanlar için imkansız hale geldi. Gazeteler ya da ajanslar neden böyle haber yapar ki? Jannifer Lawrance'ın çırılçıplak görüntülerinde nasıl bir kamu yararı görüyorlar acaba? Şahsen çıplaklığından çok o bayık bakışları ile nasıl Oscar aldığını merak ediyorum ben. Son derece basit bir filmde basit oyunculuğu ile nasıl Oscar verdiler la bu kadına? Kate Upton'ın kocaman memeleri ile de pek ilgili değilim. Çekici de bulmadım. Lawrance'ın kıçını dışarı çıkarım verdiği pozlarda pek albenili gelmedi.

Güzellik anlayışım öyle çok derin falan değil. Hatta gayet basit. Mesela Ann Hathaway çok güzel bence. Ama çıplak fiziğinden çok yüzünü ve bakışlarını güzel buluyorum. Bir söz var ya güzelliğinle övünme bir sivilce yeter falan, bence tek bir sivilce güzelliği bozmaz. İnsanın yüzüne güzelliği veren şey hatları ya da pürüzsüz teni değil, bakışlarıdır. Burnu yamuk  kaşları ortada birleşen birinin bunu söylemesi gayet normal tabii. Biraz düşün ama, o çok beğendiğin vücut bundan yüz yıl önce hastalıklı görünüyordu insanlara. Ya da üç haftada alınacak 10 kilo o çok beğendiğin fiziği hiç beğenmediğin bir hale sokabilir. Kaş göz de sivilce ile olmasa bile botoksla falan dağılıyor. Meg Ryan örneği var ortada (bence hala çok güzel ama). Ama beğenilen bakışları, mimikleri, duruşları bozmak çok zor. O yüzden "güzel" diye bozulması zor şeylere bakıyorum.

Ha böyle bakış falan konuştum da, bakmadım mı internete düşen o fotoğraflara? Arşivledim bile! Neden? Neden Şeker Kız Candy'i gizli izliyorsam o yüzden yaptım. Kafalardaki erkek imajına uymayan bir şey yaptığınızda "şey misin lan sen" soruları kaçınılmaz oluyor. En yakın iki arkadaşım "Şeker Kız Candy" izliyorum diye akıllarınca dalga geçiyorlar benimle. Anlatamıyorsun ki, o bir dram, küçük kızlar için yapılmış bir çizgi film değil. Aynı şekilde anlatamam neden Kate Upton'ın memeleri ilgini çekmiyor.

İkinci bir şey de geride kalma hissi. Herkes o fotoğrafları konuşurken ben konudan bir haber olsam canım sıkılırdı. İlla bileceğim neymiş o. Aynı şey daha önce çıkan kasetler ile falan da ilgili. Bize ne lan Baykal'ın seks hayatından? Ali Kırca'nın uçuk pozisyonlarından? İzlemesen "aaaaa nasıl izlemedin hacı onu" diyerek hemen biri telefonundan çıkarıp açıyor. kaçış yok yani pek. 

25 Ağustos 2014 Pazartesi

Kılıksız

"Olum vallaha dönenim eve, çıkar şu üstündekini adam gibi bir şey giy. Bu ne olum böyle!"

Tişörtümden bahsediyor arkadaşım. Beş senede üzerimde paralanmış, artık delikler ve yırtıklara sahip bir tişört. Üzerinde X-Men kahramanlarından Gambit var. Beyaz fonda yavru ağzı pembe tonlarında çizilmiş. Çok güzel bence. En sevdiğim tişörtlerimden biri. 

Bir kaç yıl önce, bilmem kaçıncı yıl dönümü kutlamamız için bir Kilyos'a gidecektik. Giydim tabii ben gene Gambitli tişötümü. Kıçıma da bir şort çekmişim. Taksim meydanında buluştuk gideceğiz. İnsan bilmem kaçıncı yıl dönümünde sevgilisini görünce sevinir değil mi? Bizimkinin siniri tepesine çıktı benim kılığı görünce. Kendisi en özenli kıyafetlerini giymiş, hafif makyajını yapmış. Özen göstermiş anlayacağınız. Benden aynı özeni göremeyince de sinirleniyor. Ya arkadaş, kılığıma kıyafetime özen göstermeyi takmıyorsam, yıl dönümünü de önemsiz gördüğüm sonucuna niye varıyorsun? Ne alaka yani? Sanki katıldığımız bir mezuniyet balosu dışında bir yere giderken iyi giyindiğimi görmüş. Lan senin aldıkların dışında tişörtüm bile yok yeni alınmış. Biliyorsun ki genel bir siklemezlik hali bu. Yok illa zehir edecek. Neyse ya kılıksızlığıma döneyim sinirim kalkıyor 4 yıl falan sonra bile. Ben de senin terlikle dolanmana kıl oluyorum sen hiç ipliyor musun? Hiç!

Daha da eskiye gidiyoruz. 9-10 yıl kadar önce, Ankara'nın Kızılcahamam mevkinde kaplıcadayız. Ben daha 15 yaşımdayım, ne işim var benim kaplıca da? Arkadaşım falan da yok oralarda. Tesissin bahçede mal mal takılırken kısa boylu şişko ve sivilceli bir kızın dikkatini çekmişim. Geldi tanıştı falan. Çok çirkin ama zaman hem geçsin diye, hem de 15 yaşında olmanın gazı ile manitacılık yapmış oldum. Tesis AKP'nin kamp yaptığı bir alan olduğu için 15 yaş faaliyetlerini tesisisin hemen dışındaki çalılık tepede yapıyoruz. Ben tabii ki üstüme başıma hiç dikkat etmiyorum. İki gün boyunca ne yediysem tişörtte onların izi var. Kız bu leş gibiliğime değinince utandım. Ben bile arada utanıyorum yani. Dedim ki "taksimde son moda böyle artık. Leş gibi tişörtler falan." Vay amk! Hayal gücüne bak nereye bağladı olayı. Benim palavradan daha komik olan kızın bunu yemiş olması. Ankara'da yaşayan bir arkadaşla tanışmasına vesile olmuştum. O çocuk dedi, kız gotik falan olmuş ve leş gibi tişört giyip bunu tarz sanıyormuş. 

Benim de böyle yalanlara inandığım oldu ama gaza gelip uygulamadım hiç. Truva filminin röportajlarından birinde Brad Pitt filmde giydi eteğin çok moda olacağını söylemişti. Lan ilk defa moda için heyecanlanmıştım. Erkek arkadaşlara sesleniyorum, etek aslında bizim için en uygun kıyafet. Çok çok rahat lan! Saldım çayıra Mevlam kayıra durumu var. Hem bol kesim bir etek harika da kamuflaj sağlar. E bizim baldır görünecek diye bir derdimiz de yok. Lan valla büyük rahatlık. Olmadı tabii. Olaydı çok güzel olacaktı ya. Hala umudum var etek eskiden olduğu gibi erkek kıyafeti olacak diye. Hayır kimse giymiyor, sadece ben giysem başıma gelecekleri az çok biliyorum. Ah bir moda falan olsa, marjinal akım olmasına bile razıyım. Sadece bir kaç kişi ile akım başlatmayı bile denerim aga, öyle rahat ya. (evet denemişliğim var. çok ayrı bir hikayesi var onun üşenirim burada yazmaya)

Şimdi fark ettim, üzerimdeki tişörtte baya eski. Siyah siyahlığını unutmuş. Michael Jackson gibi hastalanmış, beyaz olma yolunda ilerliyor. Acayip de sünmüş yakası falan. Anneler için yer bezi olmaya aday değil, geç kalmış gibi. Tüm bu özelliklerinin yanında, pek de bir rahat arkadaş. Benim bile değil bu, kuzen eskiyi getir yeni al kampanyası uygulamış da, bana kalmış bu kesin. Geçenlerde annem "hiç bir şeyin kalmamış senin giyecek, gidelim alalım bir şeyler" dedi. "Git sen al" dedim. Aldı, çok da beğendim. Noldu sonra? Deli gibi yağmurda yürümeye kalktım, deri ceketin boyası olduğu gibi aktı. Doğa her zaman süper bir sanatçı değil arkadaş, beyaz tişörtte oluşan mor desenler hiç de voav çekeceğimiz cinsten değil. Kısmet olmuyor yani bana yeni tişört, yaramıyor. İngiliz asilzadelerin pipolarını ilk bir kaç yıl kahyalar kullanırmış. Kullanıldıktan sonra daha iyi olurmuş pipo. O misal, biri kullanmadan tişörtler bana olmuyor. 

"Şişt, üşenme ya valla olmaz olm bu kılıkla gitmeyelim bir yere. Çapulcu gibi be ne olum!"

"E pantolonda yırtık olum ona bir şey demiyorsun" diye üsteledim. "O tarz lan" dedi. "Bu yırtık tişörtte yeni tarz, bak görürsün bir kaç yıla damgasını vuracak"

Yemedi tabii. 15 yaşında aptal kız çocuğu değil ki yesin. 

22 Ağustos 2014 Cuma

Böyük Adam

Abimlerin evinde toplanmış masa oyunu oynuyoruz. Böyle hem yetenek, hem bilgi, hem de takım arkadaşları arasında uyum gerektiren oyunlardan bir tanesi. Ben kız arkadaşım ile takımım, abim yengemle takım, diğer iki kuzen de birbiri ile takım. Onlar biraz garip durdu tabii. Neyse biz biraz gerideyiz oyunda. Daha doğrusu son sıradayız. Hırsımı bildikleri için diğerleri benimle dalga geçiyorlar. Ufak ufak tartışıyoruz kız arkadaşımla. Sonra baya hırslanıyorum, daha doğrusu öfkeleniyorum ve o öfkenin verdiği güç ve biraz da şans sayesinde birinci oluyoruz. 

Bende başka hatırlayan var mıdır o oyunu bilmiyorum. Ben hatırlıyorum, çünkü kazandığımız zaman "kazandık" demek yerine "kazandım" demiştim. Evet koca bir eşeğim. Kız arkadaşımın kalbini nasıl kırdığımı fark edip hemen çark ettim tabii ama, iş işten geçmişti. 

Aslında benim için kazanmak bir şey ifade etmiyor. Mesela üniversite kazandığımda hiç de havalara uçmadım. Sözel alandan o sınava orta sonda girsem belki MSGSÜ'ni birincilikle kazanamazdım ama illa bir yer kazanırdım. (Birincilikle girdim lan tabii, ikinci ile aramda 10,000 kişi vardı hatta. Öyle girdim ben bu okula) Benim için önemli olan zor bir şeyi kazanmak. 

"Vay amk ne adam be!" deyin diye demiyorum bunu. Bu "zoru sevmek" sevdasının altında yatan şey korku bence. Kolayı deneyip kaybetmek berbat bir şey. Ama zor olanı başaramadığın zaman kimse "ahaha salak bunu bile beceremedi" diyemiyor. Sırf bir bahane yaratabilmek için hep zor olanı denemeler. Ayrıca kolayı başarmak da ne amk? Herkesin başarabileceği şeyi başarmak başarı değil ki. (Başar diye bir arkadaşım falan mı olsaydı la? Yaşar ne yaşar ne yaşamaz gibi söz söyledim az önce dikkatinizi çekerim) 

"Zoru sevmek" sevdasının temelinde korku var dedim ama olay bende temelden bayağı uzaklaştı. Gökdelen diktim ben bu sevdaya desem yeri. Mesela bir kaç yıl önce bir rüya görmüştüm, böyle kıyamet falan kopmuş, herkes cennete cehenneme dağılmış falan. O ara bir şey olmuş cennet ile cehennem arasında savaş çıkmış. Ben de gidip Allah'a durum raporu sunuyorum. Allah ise çekmiş yorganı kafasına, "ooofffff uğraşamam şimdi bunlarla" diyor. "Sen hallet işte" deyip bana görev veriyor. Büyüklenmelere gel arkadaş! Allah ile bire bir temas kuracak seviyeye gelmemi geçtim, ilahi savaş bastıran komutan olmuşum. Şimdi doğru oturalım doğru konuşalım. (Eğri oturunca belim ağrıyor benim çok) Bende nerede böyle başarılar? En ufak bir başarım yok, desem yalan olur ufak tefek başarılarım var ama ahım şahım bir başarı yok ortada. Bir de kendimi gördüğüm yere bak  arkadaş! Yahu Allah'ım sen beni başarılı kılma diye dua edesim geliyor. Belli ki kibrin kurbanı olacağım. 

Şu mehdi muhabbetini ilk duyduğum gün anladım olayı. dedim o benimdir yaaaaa. Lan şimdi adamın böyle savaşçı falan olması gerekli diyorlar. Ben kan görmeye dayanamam. Gerçi "Gezi" olaylarında falan "yavaş, hoop, durun falan diye bağırarak kitleyi direk etkilemiştim ama. Bir kaç da kavgayı engellemiştim. Lan aslında olur benden yaaa. Cıvıtmazsam bir karizmam bile var aslında. (işte bu kardeşinizin kafa böyle çalışıyor, nasıl girdim olaya nasıl çıktım. Bu arada mehdi bekleyen kardeşler, çok beklemeyin olum yok öyle bir şey)

Depresyonun dibini yaşadığım günlerdeyim. Evde oturup ya film izliyorum ya bir şeyler okuyorum. Okulda falan olmama gerek aslında vize falan yapanı var o dönem. Dayım bizdeydi "ne yapıyon olm sen böyle boş boş, ne pis adam oldun" falan dedi. Dayım depresyondaki insan ile konuşmada olimpiyat şampiyonu olur. Sürekli ters psikoloji sürekli ters psikoloji. Neyse benim cevaba bak sen "ya 25 yaşında Atatürk ne yapıyordu, Napolyon ne yapıyordu." Offf ya' İşin kötüsü ciddiydim. Kendimi kıyasladığım adamlar bunlar benim. Gerçi Napolyon kaybedenlerden ama, aklıma o geldi işte. Bir de hep asker ve devlet adamı olmalı. Lan olum benim savaş ile tek alakam bilgisayar ekranında olur, sanal olur. İsmimden mi etkileniyorum acaba?

Aga bir de bir potansiyel hissediyorum yaaa! Sanki böyle esas oğlan değilde, kendini feda edip isimsiz kahraman olanların potansiyeli var bende. Sezar demiş ya "Roma da ikinci adam olacağıma bilmem ne köyünde birinci adam olurum" diye. Benim olay da "öyle sıradan, mutlu ve uzun bir hayatım olacağına, kısa mutsuz ama sıra dışı bir hayatım olsun" kafası gibi. Tam biliyorum işte, ama ileride böyük adam olursam bende adam tutup "kiberlenme lan goduğum, 3 yaşına kadar konuşmayı başaramadın sen"  dedirteceğim kendime. 

4 Ağustos 2014 Pazartesi

Ağustos

Gaius Julius Ceasar Octavianus... Bildiğimiz Sezar'ın evlatlığı olan yeğeni. Amca ölünce ona mirasçı kesilmiş, onun yorundan yürümüş, üçlü bir yönetim kurmuş ve sonra yönettiği arkadaşları ile birbirine girip tek adam olmuş. Amcası ömür boyu diktatör olarak yönetirken, bu abimiz Roma Cumhuriyeti'ni imparatorluğa dönüştürmüş, İmparator Augustus olmuştur. 

 IMPERATOR•CAESAR•DIVI•FILIVS•AVGVSTVS
O bacaktaki melek ne la öyle?
Güçlünün götünü yalamak bugünün siyasetine özgü bir durum değildir. Bu yalaklar her daim mevcutlardı. Nasıl bugün şehirleri kutsal ilan edecek kadar kendini aşmış yalaka varsa, o zaman da yalağın teki Sezar abinin doğduğu ayı kutsal ilan etmiş, adını da Julius olarak değiştirelim demiş, diğer yalakalar da kabul edince bizim temmuz dediğimiz aya bu adamın adını vermişler. E Augustus'un başı kel mi? O da ağustosu almış. 30 çeken ayı 31'e tamamlamak için (Jül'ün ki 31 çekiyor bu neden altta kalsın?) Roma takviminin son ayı olan Şubat'tan bir gün daha araklamışlar. 

Ben ağustos ayına kılım, ondan anlattım bunları. Kendimi bildim bileli ağustos ayında mutsuz olurum. Sıcaktan nemden falan demeyin, temmuzda sıcak, haziranda sıcak, onlar ile sorunum yok ama ağustos sinirimi kaldırıyor arkadaş. Tahammül kat sayım düşüyor, canım nefes almak dahi istemiyor, halsizleşiyorum, agresifleşiyorum falan... Hayır "nolcak yeaa" diyecek durum yok, son iki sevgilimi ağustos ayında terk ettim arkadaş ben. Ne kadar arkadaşım var ise hepsine kıl oluyorum ağustosta. Hatta arada bir kaçının üzerini çiziyorum, bir iki yıl arayıp sormuyorum. Zaten kimse de beni arayıp sormadığı için fark bile etmiyorlar ya, neyse. 

Bu yıl diğerlerinden farklı oldu, daha ilk günden huysuzlaştım. Vallahi ağustosa girdiğimizi üzerimdeki sinirden anladım, takvime baktım yanılmadığımı gördüm. Günler geçmiyor arkadaş ağustosa gelince. Şu zaman nesnel değil, özneldir diyenlere bir daha hak verdim. Üç uzun gecedir düşünüyorum, nedir benim sorunum ağustos ile diue, galiba bir cevap buldum. Sıkı durun, ben önceki hayatımda Marcius Antonius'dum. 

Şimdi büstlerinden falan tipine baktım, pek benzemiyoruz açıkçası. Ama bu yeniden doğma cismen olmuyor ki arkadaş. Hayatımızın akışının da pek bir benzerliği yok gibi zira ben Sezar gibi bir generalin yamağı değilim, olmam da zaten. 

İkimizin de gözü doğuda ama. O üçlü yönetim sırasında memleketin doğusuna egemendi, daha da doğuya sefer yapmak istiyordu. Ben de paso doğuya gitmek istiyorum, fırsatını bulunca gidiyorum. Kleopatra ile neredeyse 7 yıl birlikte olmuş, en kötü zamanlarında Kleopatra ona nanik yapmış. Neyse...

Bulduğum en mantıklı açıklama bu, Ağustos'tan bu kadar nefret etmeme başka bir neden olmasa gerek. Herhalde Augustus'un zararı dokunduğu bir köylünün realkarnesi değilimdir, olamam. Değil mi la? Bundan sonra beni M.Antonius diye çağınırın anacım, kendime bunu layık gördüm. 

1 Ağustos 2014 Cuma

Kara Kuzu

Sıfır

Tanrı mı insanı yarattı, yoksa insan mı tanrıyı? Ben mutlak yaratıcının her şeyi yarattığı inancındayım. Geniş holde volta atarken ve dua eden babamı, halamı, ablamı ve ablamın arkadaşını ellerini açmış dua ederken izlediğimde, insanlara ikinci şıkkı düşündüren gerçeği görüyorum. Eğer bir tanrı olmasaydı bile, şu anda biz onu yaratmış olurduk. Şu anda yoğun bakım biriminin kapısı bizim için Kabe olmuş gibi. Tavaf edemeyeceğim için, önünde volta attığım bir Kabe.

20 küsür yıl önce

Kul hüvallahü ehad, Allahüssamed... O söylüyor önce, ben tekrar ediyorum. Türkçe konuşmayı bile zar zor öğreneli en fazla 2 yıl olmuş. Arapça kelimeleri söylemekte hiç başarılı değilim. Ne öğrendiğimin tam olarak farkında olmasam bile, onun gibi söyleyememek canımı sıkıyor. O kul hüvallahü diyor, ben sanki kulükulühüv gibi bir şey olarak tekrarlıyorum. Daha doğru söylemeye çalıştıkça, daha saçma ses kombinasyonları çıkıyor ağzımdan. Allah'ın dua edemediğim için beni cezalandıracağını düşünüyorum. Korkuyorum, sinirleniyorum ve sonuç olarak ağlamak ile aramda sadece bir basamak kalıyor. O ise kikir kikir gülüyor, Allah'ın çocuklara kızıp ceza vermediğini söylüyor, içimi rahatlatıyor, "kara kuzum" diye seviyor.

O gün sadece İhlas suresini değil, Allah'ın korkulacak bir şey olmadığını da öğreniyorum. Bugün Allah'a korku ile değil, sevgi ile yönelmemde o günün ne kadar önemi olduğunu bilmiyorum ama temeli eli sopalı bir hoca ya da acı ve korku üzerine kurulmuş bir kilise verseydi bugün aynı düşünceleri taşıyamayacağıma eminim.

Sıfır

Bilim adamları ömrü biten yıldızların çökerek ve yoğunlaşarak kara delikleri oluşturduklarına inanırlar. Bu nesnelerin çekimleri o kadar fazladır ki, ışığı ve zamandı dahi bükebilirler. Bilim adamlarının zamanın bükülmesini gözlemlemek için o kadar uzaklara gitmelerine gerek yok aslında. Sevdikleri bir insanı yoğun bakımın önünde bekleyen insanları gözlemleseler, zamanın onlar için nasıl kırıldığını, tek bir anı nasıl ömür gibi uzun yaşadıklarını görürler.

Üç saat önce

Ağzından giren o boruyu saymazsak, aynı evinde uyuduğu gibi uyuyor. Yanında kaldığım gecelerde çok gördüm onu uyurken. Gözleri hafif aralık gibi durur, nefes alıp vermesi belli olmayacak kadar yavaş olurdu. Saat başı odasına girer, nefes alıp almadığını kontrol etmek isterdim. Şimdi tam önünden onu izlerken gene aynı göründüğünü düşündüm, sadece uyuduğunu. Tek fark nefes alış verişini sağlayan o solunun cihazıydı. Beş haftadan beri yoğun bakımda olmasına rağmen ilk defa giriyordum yanına. Benim dışımda herkes bir kaç kere ziyaret etmişti onu. Bayram olmasa bugün de ziyaret edermiydim bilmiyorum. Ne kadar sürdü bilmiyorum, sadece karşısında durup izledim, sadece uyuduğunu düşündüm. Doktor kuzen yatağın öbür ucunda belirip, "gidiyor" diyene kadar sadece izledim. O an kuzenim babaannemden daha sağlıksız göründü gözüme, "kim gidiyor nereye gidiyor?" Gidenin babaannem olmadığı kesin, o sadece uyuyor. Babaannemin doktoru bizi bilgilendirmek için geliyor, sorunuz var mı diye soruyor. Ablam tıp dilinde bir şeyler sormadan önce, cevapları bildiğim için sormaya korkuyorum diyor. Babaannem sadece uyuyor...

45 dakika önce

Hastahane bahçesinde aşağı yukarı yürüyorum. 45 dakika sonraki voltamdan çok daha farklı bir nedeni var. Sık sık yaptığım hayat muhasebelerinden birini yapıyorum kendi kendime. Dilimde olmasa da, kafamda Zardanadam'ın bir şarkısı dönüyor. Hep doğru bildiğimi yaptım diyemem, ama hep doğru bildiğimi yapmak istedim. Bazen başardım, bazen başaramadım. İçimden geçenleri dilime ya da yüzüme yansıtmadığım çok oldu. Doğru olmazdı, bana yakışmazdı. Sanki Kışyarı Lodru Eddard Stark'ım da, bana yakışmazmış. Artık tutmayacağım, basacağım istediğim küfrü diye geçirdim içimden. Bir süre sonra ablam fark etmiş halimi, yanıma geldi. Ne oldu falan, anlatım biraz, Beni öven başkasını yeren sözler söyledi, ihtiyacım olan sözleri söyledi. Ama yalan söyledi. Tutamadım kendimi, içimdeki lord kendini yeren sözleri ile durumu dengeledi.

45 dakika sonra

Çok huzurlu görünüyor. Halam bir yandan, kuzenlerim bir yandan seviyorlar yüzünü. Saçlarını düzeltiyorlar. Çok huzurlu görünüyor. Yatırıldığı sedyenin köşesinden izliyorum onu. Hemen arkamdaki tekerlekli koltuk sedyelere yaslanmış vaziyetteyim. Çok huzurlu görünüyor, kadınlar bunu dillendirip ufacık bir moral buluyorlar. Yüzlerini yüzüne sürüyorlar. Uzaktan bakıyorum. Ağlamamaya çalışıyorum. "Nacarlar anne bablarını anı günde kaybetseler bile ağlamazlar" diyorum. Çok huzurlu görünüyor, tıpkı dört saat önceki gibi, tıpkı başında beklediğim gecelerde ara sıra onu kontrol ettiğimdeki gibi. Kafam beraber kaldığımız zamanlara kaçıyor, son yıllarda kendisi ile özleşen o koltuk kafamı yakalıyor. O çok huzurlu görünüyor, kafamda boş bir koltuk imgesi oluşuyor. Gözlerim doluyor, ağlamak istiyorum ama ağlamamalıyım diye düşünüyorum. Ağlamak? Lord Eddard Stark? Midemden gelenin kahkaha olduğunu sanıyordum, ama göz yaşları olduğunu yanaklarım ıslanınca anlıyorum. Göz yaşları her zaman gözlerde oluşmuyor, bazen insanın önce içi ağlıyor. Bazı göz yaşları insanın içinde bir yerlerde peydah oluyor. Hatıralarım değil, şimdi önümde huzurla yatan hali değil, gelecekte olmayacak olması ağlatıyor beni. Torununun çocuğunu öpemeyecek olması daha beteri benim bir daha onu öpemeyecek olmam. Yanaklarından makas alamayacak olmam. Saçma sapan hikayelerim ile kafasını şişiremeyecek olmam. Birlikte Esra Erol'da evlenmeye çalışanlar ile ilgili dedikodu yapamacak olmamız. Her düşünce bir göz yaşı oluyor içimde, gözlerimden dışarı akıyor. O çok huzurlu görünüyor, gidip son kez makas alıyorum yanağından, sıkıca sarılıp öpüyorum. Annem demişti, hafta sonları dışarı çıkmadan önce onu öpmemi çok severmiş. Son kez öpüyorum babaannemi.

Sıfır

Kapı açılıyor, çıkan doktorla göz göze geliyorum. Tam kapının önündeyim. Konuşmadan yanımdan geçip gidiyor. Sıra sıra oturmuş aileme bakıyorum. Her birimiz bunun ne anlama geldiğini biliyoruz aslında. Belki bir umut, o babaannem ile ilgilenen doktorlardan biri değildi diyoruz konuşmadan. İkinci bir doktor çıkıyor, kafasını tamamen önüne eğmiş, kimseye bakmak bile istemiyor. Birazdan son bir doktor daha çıkacak o kapıdan, kaçınılmaz olanı söyleyecek. Kesin bilgi bir kaç adım ilerideyken bile, sonu bilse bile, insan umut etmekten vazgeçemiyor. Sessizce yanımdan geçen doktorlar her şeyi susarak anlattılar aslında bize, gene de insan kulakları ile duymadan, gözleri ile görmeden umudunu yitirmek istemiyor.

8 ay önce.

Pek konuşmadığım günler geçiyordu. Her gün beni alt kata, evine çağırdı. Kızanım sen ne üzüyorsun kendini bu kadar dedi. Cırcır böceği gibi öten çocuğun zombi kadar sessiz haline haline içerledi. Bir gün, iki gün, üç gün... Sonunda bana dertlenmekten kendi başına dert aldı, şekeri tavan sayıları gördü. Ölçme aletinin ölçmeyeceği sayıları. Psikiyatra gitmeye böylelikle ikna oldum.

2 yıl önce

Hiç bir işe yaramadığını düşünüyor, tüm gün evinde uyukluyordu. Zamanının dolmasını beklediğini söylemişti bir kaç kere. Depresyona girdiğini anlamak içik doktor olmaya gerek yoktu. Hemen bir psikiyatra götürüldü, bolca içtiği ilaçlara yenileri eklendi. Bir hafta sonra, iki arkadaşımla beraber kapının önündeki bankta oturuyorduk. Sokaktan bir kız geçti, daha doğrusu bize göre kız çocuğu yaşında olan bir kız geçti. Kimdi nedir diye bakıyordum öyle. O sırada babaannemin "Kızlara laf atmasana" diye balkondan bağırdığını duydum. "Ya ne laf atması ne diyon be" dememe kalmadı, rezil olduk zaten. Bizimki yaptığından da durumdan da gayet memnun sırıtıyor balkonda, çiçeklerine su veriyor. Koşa koşa çıktım yanına, kafa gitti falan diye düşünüyorum. Aksine gayet yerinde kafası. Halinden de pek bir mutlu. Bir antidepresanın bünyeye bu kadar kolay yaradığını daha da göremem herhalde. Rezil olmuş olmak onu böyle mutlu görmenin karşısında çok ufak bir bedeldi.

Sıfır'ın gecesi

Evinin salonunda yatıyor bedeni. Hastahanede kaldığı beş hafta boyunca "eve götürün beni" diye söylenmişti. O kadar çok istedi ki, bari dedik cenazesi evden çıksın. Hiç birimiz gece boyunca neredeyse hiç uyumadı. Salona ne zaman girsem, karşımda yatan babaannem karşıladı beni, kendi koltuğunun hemen yanında yatıyordu bedeni. Mümkünmüş gibi yanına yatmak geçti içimden. Oysa ben hiç yatmazdım onun yanına. Benim dışımda kızı oğlu torunları yatardı da, ben hiç yatmazdım. Neden bilmem, yatmazdım işte. Ağlayıp zırlama, kendini yere atıp topuklar ile kıçı dövme olaylarına girmedik. Onun yerine göçüp giden hakkında konuştuk, bazen hüzün, bazen neşe...

Bir gün sonra

En zoru her zaman açılmış mezarı görmektir. En azından mezara girene kadar öyle sanıyordum. Toprağa vermek, içinde mecaz barındırmayan bir deyimmiş. Kefeni tutup toprağın içinde ona hazırlanmış odacığa koyuyorsunuz. Oraya yerleştirdiğiniz kişi, size kara kuzu diyen, eliyle ağzınıza vura vura sizi seven, alt dudakları üst dudaklarını ittirerek, maviş gözleri küçülüp ufak yaşlı birer boncuk olarak ağlayan, gülünce tüm dişleri görünen, buruş buruş suratını mıncıkladığınız babaanneniz. Alıyorsunuz onu ve toprağa veriyorsunuz. Daha öncede sevdiğim insanlar ölmüştü ama hiç birini ellerimle toprağa vermemiştim. Garip ve saçma bir suçluluk kalıyor geriye, sanki ben onu o mezara koymasam, hiç mezara girmeyecekmişti gibi.

77 küsür yıl önce

Burası onun doğduğu köy değil. O Romanya topraklarında doğmuştu. İmparatorluk zamanından oralarda kalan insanlardandı. Atatürk getirtti bizi derdi hep. Bir de anlatmayı en sevdiği anılardan birini anlatırdı hemen ardından. Daha çok küçük bir çocukken, Atatürk köylerinden geçmiş. Atatürk'ü uzaktan da olsa görmüştü. 80 yaşında bile hala dün gibi hatırlardı o günleri. Askerler ile sigara içtiği için babasından yediği dayağı, babasının onu okula göndermemesini, tarlada ırgat gibi çalışmasını... Ben en çok Atatürk'ü görmüş olması ile ilgilenirdim. Hiç okula gitmemişti ama, kendi kendine okuma öğrenmişti. Gazetelerin koca manşetlerini okurdu bazen yavaş yavaş. Haberlerde Tayyip'i gördükçe siniri tepesine çıkardı. Atatürk düşmanı olduğunu düşündüğü için ilk günden beri nefret ederdi başbakandan. Atatürk'ten öncesini büyüklerinden dinlemişti, o yüzden çok severdi onu. Memleketi kurtardı, bayındır etti derdi. Ona düşmanlık edenleri kendine düşmanlık etmiş sayardı. Hem onu vatana getirende  Atatürk değil miydi?

İnsanın doğduğu değil doyduğu yer derler. Kendi doğduğu yere gömülme şansı yoktu. Olsa da istemezdi, çok sevdiği kocasının köyüne, kocasının yanına gömülmek isterdi. Romanya'yı dünya gözü ile hiç göremedi. Dedem bu kadar erken ölmeseydi belki beraber giderlerdi. Ancak evlatları onu ancak umre ziyaretine götürdü. Aslında o hep gezmek görmek isterdi. Bu hayatta kısmet olmadı.

Sıfır

Sonunda babaannemin doktoru kapıda beliriyor. Sessizce yanına gidiyoruz. Yoğun bakımın ilk kapısından içeri alıyor bizi. Hastalar ile aramızda bir kapı daha var. Yavaş yavaş konuşuyor. Sanki hepimizin bildiği haberi vermeyecek gibi, alıştıra alıştıra söylemeye çalışıyor. O anlarda bile içimde ufak da olsa bir umut beliriyor. Ne olduğunu nasıl olduğunu anlatıyor yavaşça. Sanki ağzından bir mucize dökülecek sanıyoruz. Yanıt vermedi diyene kadar... Aksinin ne kadar mucize olduğunu bilse dahi, insan gerçeği duyunca genede afallıyor. Ne çığlık atıyoruz, ne yaygara koparıyoruz. Sadece görmek istiyoruz. Veda etmek istiyoruz.

Ben kara kuzuydum, yaşıtım olan kuzenim ak. O sarıydı, ben esmer. Bir dizine beni bir dizine onu alır, hikaye anlatır, dua ezberletir, severdi bizi. Hep yaşlı göründü gözüme, hep güzel göründü. Ben de hep kara kuzu oldum onun gözünde. Her canlının yavrusunu severdi ama kuzuları ayrı bir severdi. Bir kaç kere babamdan kuzu istediği bile olmuştu. Ne kadar ciddiydi bilmiyorum ama sanki canlı kuzu alsak evde baktıracak gibiydi. 

26 Temmuz 2014 Cumartesi

Korku

Korku filmlerinden hiç korkmam, hatta komik bulurum. Gerçek olmadığını bildiğim zombiler, vampirler ya da rüyada insan avlayan fantastik karakterler var o filmlerde. Seri katiller ise asla beni bulamayacak uzaktaki kişilerdir. 

Yavaş yavaş gelen bir ölüm beni korkutmaz. Bir gün herkes ölecek, bunu bilerek yaşıyoruz. Kötü bir sürpriz olarak gelmediği sürece, kendi ölümüm bile korkutucu değil. Sakat kalmak çok daha korkutucu geliyor. Sakat kalsam, bir süre sonra buna alışacağım fikri ise bu korkuyu siliyor. İnsan her şeye alışıyor, yokluğa da alışıyor, varlığa da. 

Benim için en korkutucu şey ise gerçekler. Daha doğrusu, gerçek sandığım bir şeyin sadece hayal olması, sadece bana gerçek olması. Bir insanı olmadığı bir şey olarak görmek, kendi gördüğünü evrensel bir gerçek sanmak. İşte kokutucu olan bu gerçekliğin yıkılmasıdır. İhtimal olarak aklıma geldiğinde bile içimde koyu bir korku yaratmıştı, başıma geldi. En korkunç şeyin en beterinin bu olduğunu sandım. 

Beterin beteri vardır, varmış. 

Daha beteri ise, hayal bile edemeyeceğiniz gerçeklermiş. İnsanlığın en korkunç hallerini düşünün. Benim için bu IŞID'di son günlerde. Bırakın farklı dini milleti, sırf farklı bir mezhepte diye insanları katleden ruh hastası insanlar topluluğu. Katletikleri insanların ciğerlerini yemeleri, reşit olmamız kızlara cihat nikahı kıymaları... Bu adamlar ortaya çıkana kadar bunları düşünemezdim bile. Bir kaç gece öncesine kadar da en beterinin bu olduğunu sanıyordum. 

Çocuk pornosu deyince aklınıza ne geliyor? Sizi bilemem benim aklıma reşit olmayan 10-12 yaşındaki kız çocukları geliyor. En düşük yaş olarak bunu düşünmüştüm. Hayır, daha beteri varmış. Ölüm pornosunu hiç duydunuz mu? Şehir efsanesi sanıyordum. Hayır gerçekmiş ve çocuk pornosu ile bir arada olabiliyormuş. Kiralık katiller gerçekmiş, 10 dolar karşılığında bir uzvunu kesenler gerçekmiş, kiralık tecavüzcüler gerçekmiş, kendi erkeklik uzvunu mangalda pişirenler, kendi kendine kadın sünneti yapan kadınlar, cenin satın alıp yiyenler, kaçırdıkları evsizler üzerinde bilimsel deney yapanlar, NAZİ Almanyası, Sovyet ve ABD gibi devletlerin savaş esirleri ve hiç bir şeyden haberi olmayan kendi askerleri üzerinde yaptıkları deneyler gerçekmiş. Tüm bu gerçeklerden daha beteri, tüm bu iğrençlikleri izlemekten haz alan büyük bir güruh kocaman bir gerçekmiş. 

En son bilinçsizce elime kuran aldığımda büyük bir şok yaşamıştım, gerçek sandıklarımın hayal olduğunu görmüştüm. Bu sefer hayal bile edemediğim gerçekleri duydum, çok azını gördüm. Gecenin geri kalanını Felak ve Nas okuyarak geçirdim. 

21 Temmuz 2014 Pazartesi

Yaşlanmak

"Kalk oradan" diyerek masaüstü bilgisayarım ile aramdaki bağı bir bıçak gibi kesiyor. Beni kaldırdığı sandalyeye kendi oturuyor. Gözünde takmaya pek alışkın olmadığı gözlükleri var. Bilgisayarın faresini sanki o gerçek bir fareymiş de, biraz gevşek tutsa hemen kaçacakmış gibi sıkı sıkı tutuyor. Bir süre anlamsız anlamsız ekrana baktıktan sonra bana dönüp "öğret bu interneti bana" diyor. 

İnternet sanki ABC'de ben de öğretmeniyim. Anlatmaya açıklamaya çalışıyorum bak bu google amca, bir derdin olduğunda ona soruyorsun o da sana cevap seçenekleri sunuyor. Artık internet yok onun için, sadece google var. Bu facebuk ne? Gösterirsin artık google yok, facebuk var. Sürekli ad aktarmaları ile bir dünya internet onun için. Sadece ad aktarması da değil, tüm kavramlar en basite indirgeniyor. Bir alet çalışmadığı zaman onu dövmek biz de ata sporu ya, mesela sayfa yavaş açıldığında bilgisayarı değil, fareyi dövüyor. Nasıl bir kavram karmaşası içinde olduğunu psikologlar incelemeli. 

Neslimin her neferi benzer şeyler yaşadı babalarıyla. Sonunda nasıl biz saldım çayıra mevlam kayıra büyüdüysek, ben de aynı yolu izledim. Adam kendi kendine facesini de öğrendi gogılını da. Derdini anlatacak kadar da kullanıyor meleti. 

Hep bir gün bende olayların bu kadar gersin de kalır mıyım diye düşündüm. Yani yeni bir teknoloji çıkıyor, ben ondan uzaklarda habersiz yaşıyorum. Olmaz lan herhalde öyle şey derken, çoktan gerisinde kaldığımı gördüm. En basitinden şu blog'un şablonunu değiştirmeyi bile beceremiyorum. Dinlediğim en yeni şarkı 2005 öncesine ait, aradan 10 yıl geçmiş yani. Bir arkadaşım yarı ünlü gibi bir şey oldu, baya fanı olan bir grubun iki bel kemiğinden biri, ne çalıyorlar anlıyorsam Arap olayım. Seveyim, ısınayım, sosyal aktivite olsun diye ve tabii ki bedava olduğu için her konserlerine gidiyorum ama daha şarkının adını bile anlamıyorum. Demek istediğim sadece teknolojiden değil, yaş ilerledikçe her türlü şeyden geri kalıyor sanki insan. En basiti bu yeni ergenlerin saç modellerini hiç beğenmiyorum lan. Halbuki daha 10 yıl önce saçma sapan saç modelleri yapardım. Dar ve renkli pantolon giyene ılık mı la bu diye bakar oldum. Sonra dolabımda 10 yıldır duran ve bir anamın atmasına bir türlü izin vermediğim kırmızı kareli düşük belli pantolonum geliyor yanıma, ne alaka la sen de mi ılıktın diyor. Pantolona ne alaka abi sen çok modaydın falan diyorum, uçan tekme atıyor bana. 

Yemekten sonra anam "olum sen biliyorsun bu Hamas ne?" diye soruyor. İsrail tarihini soruyor, güncel politikada ne var ise soruyor. Bitmez tükenmez bir öğrenme açlığı içerisinde. İnsan yaşlandıkça, hayat çevresinden daha hızlı akıyor ve bunu kabul etmek istemeyen insan her şeyi öğrenmek istiyor. Ve genç olanın tüm akan olaylara hakim olduğunu düşünüyor, çünkü gençken kendisinin her olaya hakim olduğunu sanıyordu. 

Böyle işte, bir sonuca bağlamayacağım pek bir sonuç yok gibi. 

19 Temmuz 2014 Cumartesi

Sonu Aynı

Bir filmi defalarca izlersin, başında sonunda ne olacağını nasıl olacağını bilirsin de gene de defalarca izlersin filmi. Büyük bir keyifle...

Sonunda nasıl olacağını bilmesek bile, ne olacağını hepimiz biliyoruz, değil mi? Ölüm gelecek, seni beni onu ayırt etmeden hepimizi alacak. Ölüm kaçınılmaz son olarak bizi bekler. Elimizde olan tek şey hayatın kendisi. 

Cengiz Han gelmiş geçmiş en büyük fatih oldu. Bilinen dünyanın üçte ikisine hakim bir imparator oldu. Ve öldü. Sokrates bir tane eseri bile olmasa da, tüm düşünürlerin babası  kabul edilecek kadar etkili oldu. Ve öldü. Birileri en güzel şiiri yazdılar, öbürleri en güzel resmi çizdiler. Ama herkes öldü. En büyük resimden baktığımızda, evreni düşündüğümüzde ne kendi hayatları, ne bıraktıkları senden benden farklı değil. 

Zamanın sonsuzluğu içinde Sokrates'in hatırlanma süresi, ne senden ne de benden fazla değil. Mekanın sonsuzluğu karşısında Cengiz'in fethettiği alanın hiç bir anlamı olmaması gibi. 

Ne geleceği değiştirebilirim, ne geçmişi. Sonunda öleceğim ne kadar açıksa, geçmişin bende bıraktığı yaralarda o kadar açık. Görece anlık hayatımda geçmişin yükü ile yaşamam ise aptallık. Çektiğin acıyı değiştiremiyorsan, acıdan zevk almayı öğrenmelisin demiş bir düşünür. (ben dedim aslında ama derken görmeliydiniz, baya bir düşünür gibiydim) Eh yapılacak başka da bir şey yok. Ölümden sonrası yok ise, çok kısa olan ömür sadece zevk ile geçirilse bile yetmez. Sonrasında yeni bir hayat varsa, gene bu ömrün kendisinden farklı biri olacağın için, gene bunu zevk ile geçirmemek için bir neden kalmıyor. 

Her aklıma geldiğinde, her canımı yaktığında kendiliğinden bir gülümseme yayılıyor suratıma. Bir ses güzel şeyleri hatırla diyor, güzel şeyleri hatırlamak daha çok can acıtıyor. Bir başkası kötü şeyleri hatırla diyor, depresyondaki halimi hatırlıyorum. Susan, düşünen, nefret ile dolu olup bunu bile kabul edemeyen halimi. Güzel şeyleri düşünmekten daha iyi geliyor. Birini düşman ilan etmek, bir süre için çözüm sağlıyor. Asıl çare ise insanların sadece ölünce ölmediğini kabul etmek ve her defasında bunu hatırlamak. Çünkü ölü olanlar artık can yakamazlar. 

Ölüm bir sonraki nefes kadar yakın insana. Bunu bile bile yaşamak gerek. Hayatının ne kadar değerli olduğunu, kimseye adanamayacağını. Kendini yaşarken gömmenin ölmekten beter olduğunu bilmek gerek. Bir şeyler uğruna ölmek de bir şeref var ama kendini yaşarken öldürmek de hiç bir şeref yok. 

17 Temmuz 2014 Perşembe

Adı Güzel (mi?)

Çocukluğuma hatta bebekliğime dair hatırladığım ilk diyoloğum, çocukluk aşkım ile ismimi sevmemem üzerineydi. Adımı hiç sevmiyordum, bana Cenker değil, ilk adım olan Ahmet demesini istiyordum. O da beni Cenker ismine ısındırmaya çalışıyordu. Isındırdı da, adımı gayet sevdim ama bu sefer de Cenker'den önce gelen Ahmet ismine kıl olmaya başladım. Daha o yaşta nasıl bir etkilenmeyse bu... Fark edip önlem de alamadık ki. 

Ben liseye kadar falan adımın Ahmet olan kısmına kıl oldum. O yoklamada hoca Ahmet derdi ya, hemen Cenker Cenker diye düzeltirdim. Sanki ne? Sonra sonra ısındım Ahmet'e yeniden. Ahmet Cenker de hoş gelmeye başladı kulağıma, soy isimle de birleşince anlamlı bile oluyordu. Ahmet Cenker Yaman. Soyadı öne alırsak şöyle bir anlam çıkıyor, Yaman Ahmet (övülmeye değer) Cenker (savaş askeri)... Böh böh böh, lan böyle iddialı isim mi olur ya? Sonra ortaya çıkan adama bak? Savaş nireee, ben nireeee... He manevi savaşa her türlü varım, o ayrı da, biz de savaş değince tank top tüfek...

Şimdi yeni bir kuruma adım atınca, adımı gene bir değerlendirdim. Amca olacağım da inşallah... Ama Cenker adı pek amca olacak birinin adı değil gibi sanki. Çok ince harf içeriyor sanki. Bir de "Amca" dediğin şey, baba yarısı olunca, daha da bir eziliyor sanki benim isim. Ahmet  Cinkir Yaağman gibi oluyor. 

Bu isimle hiç bir yol olmaz lan. Adım Ahmet Hamdi Tanpınar değil ki. Adamın sadece adının söylenişi bile bir ağırlık be. AHMET HAMDİ TANPINAR. Tabii o şair olur, ben kıytırık okunmayan hikayeler yazan biri olurum. Neyse amcalık yarar belki de bizden de bir yol olur. 

16 Temmuz 2014 Çarşamba

Sağlıklı Yaşam Sırlarım

"Karaciğerin boyutları normal olup, konturları düzgündür. Parankim ekojenitesi normaldir. İntraparankimal solid ya da kistik kitle lojyonu izlenmemiştir. Hepatik ve portal venöz yapılar doğaldır

Dalak normal lokalizasyona ve boyutlara sahip olup, konturları muntazamdır. Parankimi komojendir. 

Safra kesesi duvar kalınlığı ve boyutları normaldir. Kese içerisinde patolojik ekojernite görülmemiştir. İntrahepatik ve ekstrahepatik safra yolları normaldir.

Pankreas izlenebilen segmentlerde yaş ile uyumlu normal boyutlarda ve ekojenitede izlenmiştir. 

Her iki böbrek normal lojlarında olup, boyutları tabii ve konturları düzenlidir. Her iki böbreğin parankim kalınlığı ve ekojenitesi tabii olarak izlenmiştir. Her iki böbreğin pelvikaliksel sistemleri tabii genişlikte olup ektazi kalkül saptanmıştır. 

Her iki sürrenal loju tabii olup, solid veya kistik kitle görülmemiştir.

Retroperitonael vasküler yapılar tabiidir.

Mesane konturları düzenli ve duvar kalınlığı tabii'dir. Mesane lümeni tabii olup patolojik ekojenite görülmemiştir.

Prostat boyutları tabii olup konturları düzenlidir. 

Batın ve pelviste serbest sıvı izlenmemiştir."

Bu okuduğunuz (cidden okuduysanız) ve yarım yamalak anladığınız şey dün yaptırdığım "genel kontrol"ün ultrason sonuçları. Türkçe'ye  çevirirsek şöyle diyor " Taş gibisin bebeğim" 

Sadece ultrason sonuçlarım değil, her sonucum "tam sağlıklı olmak bizim işimiz" işimiz diye bağırıyor. Yeni doğmuş bebek gibi sağlıklı bir vücuda sahibim, şuraya akciğer röntgenimi koysam,  manzara resminden daha büyük zevk ile izlersiniz. Üstelik on yıldır sigara içiyorum, günde bir paketten az olmamak üzere. Peki sırrım ne? 

Yemek yemeyin, yoğurt yiyin. Çok ciddiyim la, ben yemek yemiyorum. Yoğurdun yanında bir şeyler atıştırıyorum. Örneğin iskender, etinden çok, yoğurduna önem veririm. Mevlütlerde dağıtılan tavuklu pilavlar var ya, aslında orada benim için önemli olan ayran. 

Sigara için ama marka değiştirmeyin, öyle ucuzladı diye biri, zam gelince öbürünü içmeyin. İstikrarlı olun. Bir de içiyorsanız aç içmeyin, günde bir paketi gömün.

Haftada en az bir alkol tüketin. Sıçın sıvazlayın, psikoloji tertemiz oluyor. Psikoloji önemli, bakın ben bu testi geçen yıl yaptırsam, her tarafım sakat çıkardı, bir yılda vücut toparladı kendini.

İşin şakası bir yana hiç beklemiyordum lan böyle tertemiz sonuçlar. Sherlock Holmes gibi bir dahiliyeci değerlendirdi sonuçlarımı, emin misin bak kalbim falan sakat olmalıydı en azından dedim. Takma kızları bu kadar kafana ondan öyle sıkışıyor kalbin arada, fiziken sapa sağlam dedi. Olur mu öyle illaki bir yerlerde bir şey olması gerek çok  badire atlattım ben falan dedik ama, yokmuş bir şeyimiz.

Kesin çok beter bir ur falan var kafada, oraya hiç bakmadılar. 

5 Temmuz 2014 Cumartesi

Mızrap

Annemin bir huyu vardır, aklına bir şeyi taktığı zaman, illa olsun ister. Bu istek başka birini nasıl etkiler pek aldırmaz. Sonunu da düşünmez, tam bir Polet Alemdar gibi davranır. 

Yedi sene falan oluyor, evimizin neşesi, şirinlik abidesi ve tüy yumağı olan kedim ergenliğe gireli. Ev kedisi bakanlar o ilk azmayı bilirler. Karnı yere yakın tutmalar, popoyu havaya dikmeler, ağlar gibi miyavlamalar ve garip garip yerde yuvarlanmalar. Evde masumiyet biblosu gibi duran kedi "seviştirin lan beni, azdım ben" diye çığlıklar atar.

Bir gece kuzenle aldık bunu, koyduk kafese dışarı çıkardık. Nasıl bir koku yayıyorsa, 15 saniyede etrafımız erkek kedilerce sarıldı. Üç tanesini yakalayıp eve aldık, benim kedi ile birlikte odaya kapattık. Beş dakika sonra içeri girdiğimizde sağlam beslenmiş kedim diğer üç kediye de dayak çekmişti.

İşte bu benim ergenliğe giren kedime yardım için bulduğum yöntemdi. Annem ise daha da saçmaladı, babamla birlikte Aydın'a veterinerlik okuyan abimin yanına gitti. Hayvanı orada kısırlaştırdılar. Annemler geri döndü, kedi orada kaldı. Her gün git kediyi al diye kafamın etini yedi.

Mızrap bu oluyor, pena gibi ama tam pena değil.
İşte Mızrap ile kediye almaya gittiğim bu yolculukta tanıştık. Hem karikatürlerde, hem yol hikayelerinde rahatsız edici geveze yol arkadaşı geyiği vardır. İşte biz ikimiz de konuşmayı seven insanlar olunca, öyle bir geyik olmadı. 13 saatlik yolun 10 saatinde falan durmadan muhabbet ettik. Adam  nişanlısından ayrılmış, işinden ayrılmış kuş adasına tek başına kamp yapmaya gidiyordu. Ben öğrenciydim.

Bir yıl kadar sonra, kuzenim ve kız arkadaşımla Foça'ya müzik festivaline gidiyoruz. Yoldan önce bir şeyler içmek için taksimde buluştuk. Tuvalete giderken, adamın biri bana şişt pişt çekti, baktım mızrap abi. Yeni iş bulmuş, sevgili yapmış falan. Bir süre muhabbet ettik.

Bir yıl sonra, Arjantine gidecektim, yola çıkmadan iki gece önce gene karşılaştık. Bir yıl sonra, arkadaşlarımla Bodrumdan dönüyordum, hava alanındaki metroda bir karşıklık oldu, ben diğerlerinden ayrı bir vagona bindim, şak diye karşıma Mızrap oturdu gene. Adam gene işi değiştirmiş, ev almış, araba almış, nişanlanıp nişan atmış. Ben, hala aynı okul, hala aynı kız arkadaş, aynı mahalle, aynı hayat. Ve hala aynı aylaklık ve rahatlık.

Lan dedi, hyat sana güzel, bir kaç yıl daha çalışacağım, biraz para biriktireceğim, bir karavan alıp, evi kiraya verip basıp gideceğim dedi. Her beyaz yakalının hayali tabii bu dedim. Yok lan dedi, ben çalışayım edeyim, sen aylak aylak gez. Anladım hayat aylak olana güzel, az biraz finansal sağlayayım, basıp gidiyorum dedi.

İşin garibi adamı son bşir kaç yıldır hiç görmedim. Galiba benim aylaklık adamın hayatına dokundu, bastı gitti adam.

Not: Şimdi koca şehirde nerede karşılaşacaksın demeyin, son karşılaşmamızdan sora ben bir kere Fransa'ya bir kere de İran'a gittim. Eğer yola gittiysem, ya gidişten önce ya da dönüşten kısa süre sonra bu adamla karşılaşmalıydım. Kaderimde vardı.

22 Haziran 2014 Pazar

Erkekler Ağlamaz

Vallahi o kadar sulu gözlü bir çocuktum ki, anlatamam. Her boka hemen ağlayan şu hafif duygusal veletleri gözünüzün önüne getirin, hani şu kafasını kırmaktan zevk alınacak veletler. İşte ben onlardandım ya, baya baya sulu göz eleman bir çocuktum. Ne kadar mümkünse, sinirden ağlardım. Birileri sözümü kesince yada haksızlığa uğradığımı düşününce, hiç tutamazdım kendimi. Sık sık da erek adam ağlar mı ya, tacizine maruz kaldım haliyle.

Neden ağlamaz ki erkek? Büyüdükçe daha çok hissediliyor, erkeksen, ağlamamalısın, ağlamamalısın. Ben babamı hiç ağlarken görmedim. Ah yok, hemen hemen hiç ağlarken görmedim. Babasının öldüğü gün bile ağlamamıştı, tüm gece yanında olduğum için net hatırlıyorum. Dedem zaten hastahanedeydi, ağır bir ameliyattan çıkmıştı ama durumu iyi deniyordu. 13 Eylül 1999 gecesiydi, sadece ziyaret için hastahaneye gidiyorduk, ama amaçlar bazen sonuca uymuyor. Dedem kalp krizi geçirip o gece vefat etti. Ölüm zaten beklenen bir sondu ama, atlattı derken olunca insan gene de ufak bir şık geçiriyor. Gece hastahaneden eve döndüğümüzde, babam eline telefonu aldı, tüm tanıdıkları teker teker aramaya başladı. Her çocuğun babasına hayran olduğu anlar vardır, benim ki için, kahraman baba anı buydu. Ben aynısını yapabilir miyim diye çok düşündüm. Erkekler değil ama, babalar  ağlamamalı herhalde. Ya da bir erkek, sadece çocuğu olunca erkek sayılmalı. Geri kalanımız için, ağlamak serbest olmalı.

Çünkü çaresiz kalınca ağlamalı insan. Ağlamak bir ayin gibidir, insan gücünün sınırını kabullenir, çaresizliği kucaklar ve bırakır göz yaşlarını. Dışarıya akmayan her göz yaşı, içeriye doğru akar, insanı içten çürütür. Zamanla duygular ölür. Duygusu ölen insan, insan sayılmaz.

Yok yok, babalardan ağlama hakkını almayalım. Hem bende babamı ağlarken gördüm la, hemde televizyon izlerken. Bir abla kardeş yarılık sahnesi vardı, orada ağlamıştı. Aslında kendi ablasına ağladığı gün gibi ortadaydı, çünkü ne ben, ne de annem bırakın ağlamayı, duygulanmamıştık bile. Çocukken ağlamayıp görevini yaparak kahraman olan babam, yetişkinliğim de ağlayarak kahraman oldu. Duyguları olduğunu ispatladı.

Neyse konu babam değil. Genel olarak erkeklere yönlenmiş baskılar. Çocukken başlıyor, sanki pipi ile doğmak, gizli bir tarikata üye olmanın yan ürünü. Erkek onu yapmaz, erkek bunu yapmaz. Lan ben çocukken "şeker kız kendi" izlemeyi seviyorum diye kendimi ılık gibi hissetmek zorunda mıydım? Salaklığa bak ya. Daha kadın ne erkek ne hatta ılık ne hiç bilmemesi gereken yaşta çocukken, sevdiğim çizgi filmi gizli gizli izliyordum ya. Niye? Çünkü o kız çizgi filmiymiş. Tövbe ya, kız çizgi filmi ne? Tamam barbiler ile oynamak garip, garip mi? Ne garibi lan? Oyuncak değil mi o? Hem barbi bebekken barbi ile oynayan, büyüyünce de canlı barbiler ile oynar değil mi? Yani bence böyle bir matık kurulabilir? Hem "kendi" neden kız çizgi filmi olsun ki? Daha üçüncü bölümde "kadınlara güvenme" mesajı veriyor bence. Kaşar "Eni"(Annie) nasıl da Candy'yi satarak evlatlık gidiyordu. En yakın arkadaşının hayatını çalıyordu falan.

Açtım izliyorum şimdi, garibim nasıl umutla tabii ki geri çevireceksin değil mi falan diyor. Sonra arkadaşını tekrar affedecek ileri ki bölümlerde falan. Ulan ben o diziyi çocukken doya doya izleseydim, hayatı çok daha kolay öğrenirdim. En azından şimdi bildiklerime nazaran. Baş karakter kız değil de oğlan olsa, hiç ılık muamelesi görmezdik. Şu hala bak, erkeklik izlediğin diziye bağlı sanki.

Bir de sadece erkeklere değil, artık kadınlara da aynen bu baskı var. Sorun cinsiyette değil, cinsel kimlikte. Kadınlardan erkek olmaları, yada "kadın" olmaları isteniyor. Erkek olacaklarsa geçecekler bu kendi ayaklarını, duygusuz yaratıklar olacaklar. Ağlamayacaklar. Güçlü olmak ağlamamaktan, daha doğrusu duygusuz olmaktan geçiyor. Çizilen güçlü kadın imajlarına baksanıza, ceketli kravatlı kariyer peşinde kadın. Şirket çalışanları, mimiksiz suratlı, düz saçlı kadınlar. Kadınlar için ya bir diğer yol da seks objesi kadın. Ben büyünce anne olacakğım diyen kız çocuğu kalmış mıdır acaba? Ya kıçını başını açıp bir yerlere gelmeye uğraşan, üç yıl sonra kimsenin hatırlamayacağı şarkıcılara özeniyorlar, az sayıda olan da babasına. Güçlü erkek modeline. Bu ney lan. Sabah sabah derdimi seveyim, bana ne? Ben iki Candy izleyeceğim, sonra da hikaye yazacağım.

Erkek nedir? Erkeği geç, insan kendi yolunu açandır. Gerisi tatsız tuzsuz robotlar gibiler. 

16 Haziran 2014 Pazartesi

Balkon

Baharın yaza dönmeye başladığı şu zamanlar var ya, işte benim en sevdiğim mevsim adı bu. Yaza dönmeye çalışan bahar diye apayrı bir mevsim olmalı bence. Adı da balkon ayı konulmalı. Çünkü güzel bir balkonu olan herkesin balkonda oturması gereken mevsim bu. 

Benim en büyük şanslarımdan biri bu balkon olayı zaten. Evin önü açık olduğu için az biraz manzara sahibiyiz. Çocukluğumdan beri bu balkonda oturur, Haliç köprüsünden geçen arabaları izlerim. Işıl ışıl evlere bakarım. Hiç sönmeyen ışıklar... Bu şehirde tüm ışıkların söndüğü tek gece 99 depremidir herhalde. O geceden İstanbulluların aklında kalan da gök yüzünü donatmış yıldızlar olmuştu herhalde. En azından şanslı olanlar için. 

Bu akşam üstü, yani en sevdiğim mevsimin günlerinin en sevdiğim saatlerinde, bahçede annesi ile oynayan bir kedi gördüm. Yavru kedi annesinin kuyruğunu yakalamaya çalışırken o kadar tatlıydı ki, bırakın kediyi, ben bile fark etmeden tüm hücrelerime mutluluk yaydı. 

Balkonu sevmemin bir diğer nedeni de bizim buraların yemyeşil olması. Ben ilkokulda okurken TEMA Vakfı okula gelip bizden bağış toplamıştı. Türkiye'de yeşile verilen bağışlar bile zorunlu olduğundan hepimiz vermiştik parayı. Bu arada zorunlu seçmeli ders ve zorunlu bağış kavramlarını bilen tek ülke olsak gerek. Neyse, ben o yaşta bile ağacın değerini bilen biriydim. Çünkü apartmanın bahçesindeki kiraz ağacına çıkıp dalından meyve yiyerek büyümüş çocuğum ben. Ama gerek nereye dikileceklerini bilemediğimden, gerekse meşe palamudunun meyvesi olmadığını bildiğimden biraz gönülsüz vermiştim parayı. Neyse işte, verdiğimiz o parayla, gelip bizim evin karşısındaki boşluğa diktiler palamutları. Fide hallerini bildiğim ağaçların boyları apartmanları geçmiş durumda. Yatak odama doğal perde görevi gören bir ceviz ağacı var. 

Aslında çok farklı bir şey yazıyordum, ama şu hafif hafif esen rüzgar aklıma getirdi, kısa da olsa balkonumu yazmak istedim. Zaten bu yazıları ya balkonda, yada insanın kafasının en çok çalıştığı yerde yazıyorum. Kötü sonla biten hikayelerin nerede yazıldığını anladınız siz. :)

öptüm. 

13 Haziran 2014 Cuma

Führer

Geçen canım sıkıldı, sözlüklerde falan Hitler ile ilgili yazıları okudum. Yok, peşin söyleyeyim, ne sempatizanıyım, ne de adamı bir canavar olarak görüyorum. Gördüğüm kadarıyla, adamdan nefret edenler de, salakça bir sempati besleyenler de adamın çok zeki olduğu konusunda hemfikirler. Oysa Hitler'in adını duyunca aklıma sadece hatalar sarmalı geliyor. Ve bu kadar hatanın arasında zekadan bahsetmek de, en az Hitler kadar gerizekalı olmayı gerektirir herhalde. 

Şimdi kısaca iktidara gelişine bakalım. Almanya, Versay ile ezilmiş bir cumhuriyet durumunda. Orta sınıf diye bir şey kalmamış, ya mağaza zinciri olan büyük sermayedarlar var, ya da onlar için çalışanlar. Bu zincirlerin sahipleri çoğunlukla Yahudi kökeninden geliyor, çalışanlar ve iş yapamayan küçük esnaflar ise Alman. Zengin fakir arasındaki nefrete bir de ırk farkı girince, ırkçılığın yükselmesi sürpriz olmaz. Irkçılığın zirveye ulaşması için gereken tek şey, muhteşem bir hatipti. Hatibin zeki olmasına hiç gerek yok, sadece hitabı ve karizması onu "Führer" yapmaya yeter. Liderler için düşünen bir sürü danışman var zaten. 

Burada Hitler'e biraz ara verelim, ırkçılığa bakalım. İnsanlık tarihi maddi çıkarlar etrafında döner, bu çıkarlar din ile kamufle edilirdi. Sonra Fransız İhtilali oldu, Avrupa milliyetçilik diye bir şey ile tanıştı. Cumhuriyet ihtilali ile, milliyetçilik arasında nasıl bir bağ var? Alın size bir soru, düşünün araştırın bunu bir ara soracağım, her şeyi benden beklemeyin. Ben kendi ırkçılık tezime döneceğim. Bence "ırk" fikrinin temelinde Coğrafi keşifler var. Amerika Kıtası yerlilerinin %95 beşinin katledilmesinden bahsediyorum. Milyonlarca insanın katlinden bahsediyorum. Bu katliamı yapanlar, toplum vicdanında yargılanmamak için ırk teorilerini ürettiler. Yani kızıl ırk, sarı ırk, beyaz ırk, siyah ve mavi ırk. Bu bölünmede, beyaz adam, insanı temsil eder, diğerleri insana hizmet edecek olanları. Eğer ortaya bir sınıflandırma konuluyorsa, bir üstünün ortaya çıkması kaçınılmazdır. 

Evrim teorisyenlerinin bir kısmı, bu farklı ırk gruplarının ortaya çıkışını evrim ile açıkladılar. Hatta bizzat Darwin'in kendisi de ırkçıdır. Bir bilim adamı arkadaşına yazdığı mektupta şöyle bir kısım vardır;

doğal seleksiyona dayalı kavganın, medeniyetin ilerleyişine sizin zannettiğinizden daha fazla yarar sağladığını ve sağlamakta olduğunu ispatlayabilirim. düşünün ki, birkaç yüzyıl önce avrupa, türkler tarafından işgal edildiğinde, avrupa milletleri ne kadar büyük risk altında kalmıştı, ama artık bugün avrupa'nın türkler tarafından işgali bize ne kadar gülünç geliyor. avrupa ırkları olarak bilinen medeni ırklar, yaşam mücadelesinde türk barbarliğina karşı galip gelmişlerdir. dünyanın çok da uzak olmayan bir geleceğine baktığımda, türkler ve bu tür aşaği irklarin çoğunun medenileşmiş yüksek ırklar tarafindan elimine edileceğini (yok edileceğini) görüyorum.

Gerçekten taktire şayan bir bilim adamı. Kendisinden sonra gelenlerin bir Eski Mo iskeletini doğal yaşam müzesinde sergilemesine şaşırmamak gerek. Ota Benga'nın durumu hepimizce malum, diyecem ama, biliyorum ilk defa duyanların sayısı çoktur. Bu adam, insan, bir Pigme. Pigmeler Orta Afrikan'ın güney bölgelerinde yaşayan bir halktır. Doğa ile bağı en az kopmuş olanlardır. Küçük, aile grupları halinde yaşarlar. İşte bu Pigme'lerden bir kısmı, bugünkü Demokratik Kongo topraklarında avlanarak! hayvan muamelesi göre göre gemilerle ABD topraklarına getirildiler. "İnsan ve hayvan arasındaki ara tür" olarak hayvanat bahçesinde sergilendiler. Beyaz insanların beğenisine sunuldular. 

Ara tür kavramını ortaya atan bir insan, kendi tezinin ispatı için tüm bunlardan heyecan duydu. Bilim adamı ve filozof olarak hala onurlandırılmakta. 

Son olarak, insan hakları, barış, eşitlik, halklar falan gibi sloganlar ile hareket eden sivil toplum kuruluşlarının membahı kuzey ülkeleri var. Hani, şu dünyanın her yerinde ırkçılığı desteklerken, bunu etnisitelere özgürlük falan diye sloganlar ile yapanlar. Dinamiti icat eden adamın adıyla "barış ödülü" verenler, en büyük silah tüccarları ve son teknoloji gemileri ile Batı Afrika kıyılarındaki balıkları sömürüp, Somalileri açlığa terk edenler. İşte bu ülkeler, kendi ülkelerindeki azınlıkları, beyaz ırktan olmadıkları için soykırıma uğrattılar. Kızları kısırlaştırdılar, dinlerini değiştirtmeye çalıştılar. Hayır, bunları uzak geçmişte değil, 1980lerde yaptılar. Onların parası ile desteklenen sivil toplum kuruluşları, Avrupa dışında, beyaz ırkın hedefi olan her yerde, her türlü ırkçılığı yukarıda geçen sloganlar altından desteklediler. 

Neyse, Führer'e geri dönelim. Yükselen ırkçılık rüzgarına binip, danışmanlarının planları ile, propaganda ile Almanya'nın tek hakimi oldu. O ve küçük beyin takımı. Yatırım yapıldı, ekonomi düzeltildi. Kendi sınırları içinde büyüyecek yer kalmayınca, gücü olan her devlet gibi, yayılmacı bir politika benimsedi ve dünyayı savaşa sürükledi. Sovyet Halklarının insan üstü mücadelesine yenildi. Ya intihar etti ya da kaçarak izini kaybettirdi. Kısaca, eline bir şans geçti ve bunu kullandı. Bizim başbakandan tek farkı, tek hakimi olduğu ülkenin sanayi yoksunu Türkiye değil, sanayi devi Almanya olmasıydı. 

Ve işte Hitlere bugünkü ününü bahşeden olay, "Soykırım". Onu şeytanlaştıran olaylar. Ancak, Naziler, girdikleri her Avrupa ülkesinde Yahudileri elleri ile koymuş gibi buldular. Bu nasıl oldu? Çünkü Yahudiler, her Avrupa devletince zaten yaşadıkları yere kadar fişlenmişlerdi. Belgeler hemen Nazilere teslim edildi. Hatta bir kısım halk, Nazilere bu soykırımda yardım etti. Tüm bunlar olurken, tek şeytan Hitler'di. Kendine beyaz ırk diyenler, Sami ırktan olan Yahudileri topluca katledip, tüm suçu Hitler'e attılar. Hayır, o günah tüm Avrupa'nındır. Adamlar utanmasa Dreyfus Vakası'nı bile Hitlere yükleyecekler. 

Sadece soykırım suçunu yıkmakla kalmadılar. Adını bir tabu haline getirdiler. Baba Bush, 1. Körfez Savaşı'nın nedenini halka duyururken Saddam'ı Hitler'e benzetmiş, engellenmesinin yeni bir Hitler'in engellenmesi olmak demek olduğunu söylemiştir. Çocuklar bile güler, ama Amerikan halkı ikna olur. Çünkü Hitler adı ile yaratılan şeytan, insanların yüreğine sadece adı ile korku salar, korkan insan, çocuktan bile geri zekalı olur. 

11 Haziran 2014 Çarşamba

Yağmur

Geçen İstanbul'a dolu yağdı ya hani, heh işte ondan sonraki bir kaç gece de yoğun yağmur yağdı. İşte o yağmurlardan birinde, ben okulumun bahar şenliğindeydim. Yedi yıldır üniversitedeyim, ilk defa kendi okulumun şenliğine gittim ya, yağmur yağdı, yarım kaldı konserler. Fena bir deprem olamadığına şükretmem gerek aslında. Neyse, baktım olay erken dağıldı, bari dedim otobüsle döneyim eve, boşuna taksi parası vermeyeyim. Bir yandan da her işte var bir hayır diyorum içinden, taksi parasından yırttık ya, hayır sanıyorum. 

Neyse ben ilk vesait otobüs yolculuğumu bitirdim, ikinciyi bekliyorum, bekliyorum, bekliyorum. Ben beklemesine bekliyorum da, ne otobüs geliyor, ne minibüs. En son orada otobüs beklerken başıma ne geldiğini şu yazımda anlatmıştım. Ufak ufak yürümeye başladım, yoldan bir taksi çevirir binerim dedim. Hala da kardaydım hani. Sonra, yağmur çiselemeye başladı, çiseleyen yağmur sağanak halini aldı, yanıma bir taksi yanaştı, elimle yok diye işaret ettim. Neden diye sorsanız bilmiyorum. Cimri biri de değilim ki para vermek istemiyor olayım. Sadece, yağmur altında yürümek istedi canım. Canımı seveyim, insanın canı Edirnekapı - Rami arası yolda romantik yağmur yürüyüşü ister mi la? İstiyor işte ama. 

İnsanın içi bir kere yanınca, iç yanması ne demekmiş anlıyor. İçinde ki yangınlar sönse bile, geriye asla sönmeyen ufak bir kor kalıyor sanki. Arkadaşınla muhabbet ederken fark etmiyorsun, kitap okurken rahatsız etmiyor, annenle yemek yerken boğazına takılmıyor. ama beklenmedik bir anda, seni yağmur altında yürütecek kadar içini yakıyor. Bazen bir filmin bir sahnesi, bazen bir dizi repliği, çoğu zaman bir şarkı uyandırıyor uyuyan koru. Yağmur altında yürürken, her damla biraz daha serinletti beni. Sıçan gibi ıslanmak neymiş, sağanak yağış altında üç kilometre yolu aheste aheste yürürken anladım ben. Kulaklıklardan kulağıma dolan şarkı ve yağmur dışında hiç bir şey yoktu. Kafamdaki deli sesleri bile yalnızlığıma saygı duyup terk ettiler la beni bu yürüyüşümde. 

Sağanak yağmur altında yıkanmak insanı baya bir arındırıyor da, aheste aheste üç kilometre yol yürümenin de pek anlamı yok. İnsana bir iki şarkılık yürüme dilimi yeter aslında. Yani bana yetmişti, geri kalan yolu az önce beni yıkayarak arındıran yağmura saygısızlık olmasın diye yürüdüm. Bir nevi vefa borcu diyebiliriz. Sonra sebepsiz yere ananem geldi aklıma, o da bu geceki yağmur gibi beni yıkamaya pek meraklıydı. Belki ananem yıkıyordur beni şimdi diye düşündüm, kafa deli seslerim geri geldi. Kalan yol boyunca hayaller kura kura yürüdüm. 

Eve gelince hemen sıcacık bir duş aldım. Tabii yapılan deliliklerin bir sigortası olmalı. O duşu almasam çok pis hasta olurdum herhalde. Ya da olmazdım ya, ben hasta olmam ki. Ancak yılda bir bilemedin iki defa farenjit olurum. Bu kış istisna, hayatımda hiç üşütmemiştim. On kiloluk falan bir kilo kaybım olmayaydı, o da olmazdı bence.

Aslında bu yürüyüş son zamanlardaki ilk yağmur yürüyüşüm değildi. Bir iki gün önce de yürümüştüm ama biri bakkaldan eve, öbürü taksimde bir bardan öbürüne kadar mesafelerdi. Üzerimdeki deri ceketimden akan boyalar beyaz tişörtümü mor renge boyamayı başardılar. Lan anacım da yeni almıştı, hiç ettik tişörtü. Bütün yaz giyerdim lan ben onu. Bu arada bana kıyafetlerimi hala annem alır, hiç haz etmem alışveriş yapmaktan. 

Bu da öyle ıslak  bir anımdı, siktiğim liseli hikayesi arka sıradakilere döndüğü için kendimi böyle rahatlatayım dedim. zaten vazgeçtim amk, başka hikaye yazıcağım. Saçma sapan çocukların hikayesi mi olur lan? Ancak ÖSS muhabbeti yapsın onlar.