15 Nisan 2014 Salı

Kötü adam

Genelde Amerikan filmlerinde var olan bir tiptir bu adamlar. Romantik komedi filmlerinde boy gösterirler. Esas kızın liseden ya da üniversiteden arkadaşıdır. İnanılmaz başarılıdır. O kadar ki, adamın başarı dolu yaşamı, tüm erkeklerin gözünde itici olmasına neden olur. Ekran dışında karşısına çıksa, tüm gün yalakalık yapacağı adamı sinema perdesinde görünce, içinde biriktirdiği tüm kini kusar ona. Zaten yönetmenlerin pek çoğu da, lise de olsun, üniversite de olsun, kötü adam olarak çizdikleri bu tiplerce eziklendikleri için, kendi nefretlerini bir yığın erkek ile paylaşırlar. 

Bu adamlar, filmlerdeki esas oğlanın aksine sürekli başarılıdır. Aslında olmayacak şeyler, bizim esas oğlanın başına gelirken, bu adamların başına hiç sıra dışı, onu komik duruma düşürecek bir olay gelmez. Başlarına eziklenecek bir olay gelmediği için, salonda onu izleyen kimse onunla empati kurma gereği duymaz. Aslında bu adamın ezikliği, senden, benden daha beterdir. Adam, elini sallasa ellisi, ama işte esas kıza takıntısı olmuş, gözü başka hiç bir şeyi görmüyor. Ona arkadaş olarak yanaşmayı, sürekli entrika çeviren bir pislik olmayı göze almış bu adam. Hayattaki tüm başarıları gözünü kör etmiş, tek başarısızlığını da saplantı haline getirmiş. Tek bir hatası, adamı herkesin gözünde kötü adam yapmaya yetiyor. Aslında bu adam bildiğiniz kara sevdalı, bildiğiniz ezik aşık durumunda. Çoğu filmde de, kadını hak eden o bence. Ama işte o yanaşmasındaki sinsilik yok mu, beni bile çileden çıkarıyor. Hep bir mantık, hep bir başarı odaklı hareket etme güdüsü. Adam sanki aşk yaşamıyor, satranç oynuyor. Bak böyle bakınca gene acıdım lan adama.

He, bana ne? Ben niye dert ettim şimdi bu adamın, hatta bu "kurgu tipinin" halini? Adamla empati  yapma gereği olan son kişi falanım herhalde. Benim başarılar hanem genellikle boş kümeye çıkıyor. Bir kadının en yakın arkadaşı olmaktan baya baya uzağım. Bir tane, çok çok sevdiğim kadın arkadaşım vardır, onu da başka bir yakın arkadaşıma yamadım, kafam rahat. Kaldı ki her şeyi başarırım, sinsi olmayı başaramam sanki. Sinsilik sıkı bir ağız istiyor, benim sülalem ağız ishali gibi, kimse de sıkı ağız yok. Ben bu adamlara sadece çok kıl olduğum için, haklarında düşündüm. Böylede bir sonuca vardım. Bence boşuna kıl oluyoruz bu adamlara. 

Hayatta tabii ki çok sık karşımıza tam olarak bu şekilde çıkmıyorlar. Daha çok hem  iş hayatında, hem sosyal hayatında başarılı olan tipler olarak çıkıyorlar. Zaten seninle benimle konuşurken hep üstten bakma durumları olduğu için, pek samimi arkadaş olarak göremiyoruz onları. Belki kendimizi ona arkadaş olarak yakıştıramıyoruz. Üzerine düşünmediyseniz, hiç fark etmemişsinizdir bile. Hatta onların varlığından bile haberiniz yoktur. Belki siz de, onlardan birisinizdir. Gerçekten farklı bir tür gibi bu adamlar, sanki içlerinde V2123-44 gibi bir virüs var. Rakı balıktan da onlar anlar, İstanbul Caz Festivalinden de. Futbol muhabbeti de yapar, geçen hafta gittiği baleden de bahseder. Hep "işleri" vardır. Siz ne olduğunu bile anlamazsınız, ama "kesin para var bu işte" dersiniz. Girmeye çalışırsınız, size güzelce "yapamazsın"ı açıklarlar, başka söze gerek kalmadan ikna olursunuz. 

İşte bu adamların sinemadaki yansıması oluyor o "kötü adam tiplemesi." Çünkü onlardan o kadar nefret ediyoruz ve karşılarında kendimizi o kadar ezik kalıyoruz ki, elimize geçen ilk kurgulama fırsatında onları yerin dibine geçirmek istiyoruz. İşin acı yönü, adam ekranda izlediğinin kendi olduğunu anlamıyor, gelip o tip hakkında sizin bile aklınıza gelmemiş bir "şey" söylüyor. Ulan karakteri yaratan siz, ama onun hakkında yaptığı yorum ile yıldızlaşan gene o adam oluyor. 

Ya o adam gibi olmaya çalışın, ki başarı oranı pek bir düşük, ya da siktir edin, düşünmeyin bile. Moral bozuyor çünkü bu adamlar, saygılar.

14 Nisan 2014 Pazartesi

Kırık

Beyaz gömleğine kanıyla motif yapmış bir arkadaşım var benim. Olayı görmedim, sadece başkalarından dinledim. Dinlediklerim bile, olay aklıma gelince gülmemi sağlıyor. Şu attığınız yumruğa derece veren makineler var ya, her yerde bir lira karşılığında sizin ne kadar sert olduğunuzu gösterecek makineler hani, işte o makinelerden bir tanesi, bir arkadaşımı gazi etmiş. Arkadaşım zamanında vücut çalıştı, zaten çocukluğundan beri de iriydi. İkizinin değimi ile, yazar makine gibi çalışıyordu kadınlar konusunda. Tam bir canavardan bahsediyoruz burada. En erkek oydu, tek sorun, makineye attığı yumruktan aldığı puan, bizden beş yaş küçük kuzenim aldığı puandan azdı. Erkekliğe sığmaz sanki bu. Daha sert vurmalı. Alınan alkolün verdiği yetki ile, puanının düşük olmasını gurur meselesi yapmış olmalı. Daha sert vurmalı. (mı?)

Daha sert vuruyor. Ancak hedef almada bir sıkıntı yaşamış olacak ki, makinenin yumuşak topuna değil, arkasındaki sert cama vuruyor. Camda hiç de o yumruğa yakışmayacak bir kırık, arkadaşın elinde ise yüreğindekinden daha büyük bir yara. Ama merak etmeyin, birazdan onunla kafa bulacak arkadaşları yüreğindeki yarayı da büyütecek. Bütün hafta sonu, adamla kafa bulmaya ayrıldı. İstanbul'dan arayıp bu çabalara eşlik ettim. "Sen merak etme kardeşim, o makineden intikamını alacağız." 

Bir hafta sonra, ekip gene içti. Bu sefer eli yaralı kardeşimiz aramızda değil, ama gıyabında kafa bulmaya devam ediyoruz. Alkolün verdiği yetki ile, makineyi pataklama zamanının geldiğine inanıyoruz. Arkadaşın açtığı ufak delik, hala camda duruyor. İşin boktan yanı, o ufak kırığa hedef alan bir mal daha ortaya çıkıyor. Kendimden bahsediyorum. Neyle dalga geçsem başıma gelir zaten. Sağ elimin orta parmağının boğumu adeta ortadan ikiye ayrılıyor. Hala taşıdığım bir yara izi elde ediyorum. Kırılmış olacak ki, hatalı kaynıyor. Diğer elime göre şiş bir boğumum var. Ağrısı sızısı bir yıl kadar devam etti. 

Elim kanlar içinde bakkala girdiğimde Ömer abi(bakkal) hiç şaşırmadı. Bir mendil sattı, "oğlum siz hepiniz manyaksınız" dedi. Makine ile bitmemiş hesabı olan insanlarız artık. "Abi" dedim, "ya o makineyi yarın buradan kaldır, ya da biz ona ekipçe çok pis dalacaz, tatsızlık çıkacak." Ne makine gitti, ne biz onu pataklamaktan vazgeçtik. En azından başka gazi vermedik. 

Doktor röntgende kırıl olmaması mikro kırıklar olmadığı anlamına gelmez  diyor. Bir kaç saat önce dedi bunu. ayağım için gittim. Bilmeyenler için söyleyeyim, üzerinden bir araba geçti. Doktor da dahil herkes arabanın markasını sordu. Ben anlamadım ama, önemli bir durum herhalde. Abim nasıl oldu diye sordu. Hiç, dedim. Canım sıkıldı, ilgi çekmek için ayağımı arabanın altına soktum. Nasıl olacak arkadaş, kaza işte. Geliyorum demiyor. Annem, kırık olsa üzerine basamazsın dedi, o sırada ben sekerek arabaya gidiyordum. Üzerine basamıyorum zaten dememin gerekmesi ne acı bir durum. Aynı anne, olayı ilk duyduğunda arabanın ne işi var ayağının üstünde dedi. Gerçekten beni benden alan yorumları oluyor. 

Doktor bir hafta kadar istirahat verdi. Üzerine basma, sadece yat dedi. Bu yaşımızda yatalak olduk gibi hissettim bir an. Sonra, kendimi savaş gazisi olarak düşündüm. Daha iyi hissettirdi. Hastahaneye falan yat deseler, tabii gerekli şeyler bunlar derdim. Kedi ve göt arasında bağlantı kurup can sıkmayın, bildiğiniz yaralıyım. Kolay değil, araba geçti üzerinden. Kırık falan yok da demeyin, doktorun dediği gibi mikro kırıklar kesin vardır. Hemde binlerce, milyonlarca. Zaten her kırık öyle röntgenle görünmez. Görünseydi, postmodern tablo gibi kalp röntgen sahibi olurdum. Çektirir çektirir satar, paranın belini kırardım. 

Not: Yalnız o makinelerden çalan şarkı acayip gaz vermiyor mu lan?

13 Nisan 2014 Pazar

Çatlak

Kafadan kontak muamelesi görmeye alışkınım ben. Bazen olmayacak konularda olmayacak fikirler üretiyorum. Kafadan çatlak derseniz bana, size gücenip darılmam. Hak veririm. Şikayetçi de değilim zaten. Çatlak olmak güzeldir. Kafanın çatlamasını, ayağın kemiğinin çatlamasına tercih ederim. Çünkü ikinci olan çok can yakıyor. 

Dar sokakta geçecek başka bir yer bulamadığından olsa gerek, koca cip, geçmek için ayağımın üzerini buldu. Sıcağı sıcağına pek bir şey anlamadım. Olur öyle dedim, yürümeye devam ettim. Sabah uyanana kadar da durumun vahametini fark etmemiştim. Şöyle özetleyeyim, çocukluğumun tüm sek sekleri dahil, hayatım boyunca hiç bu kadar sekmemiştim. Su içmeye gitmenin böyle bir ızdıraba neden olabileceğini hiç düşünmemiştim. Sek sek sekerek, rastık çekerek, amaaaaan sabahlar olmasın. 
Hayır sanki bilerek soktum ayağımı koca cipin altına. Durduk yere sakatladın kendini diyen oldu da. 

Doktora falan gidelim diyorlar ya, komik buluyorum. Ne olacak doktora gidince? Bir röntgen çekecek, sonra onu ışığa tutup bakacak, çatlamış diyecek. Peki bu benim ayağımdaki çatlağa iyi gelecek mi? Yoooo. E neden gideyim doktora o zaman. Hem bizde aile geleneği gibi bir şey doktora gitmemek. Benim kuzen aylarca cır cır gezdi de gitmedi doktora. Aynı adam, gene aylarca çatlamış elle dolaştı. El öyle kaynamış falan, farkında bile olmadı. Benim orta parmak da çatlamıştı, şekilsiz bir kaynama yaptı, şimdi bu benim hayatımı etkiler mi? Etkilemiyor işte. Varsın ayak da biraz yamuk kaynasın, ne olacak yani?

İnternetten baktım biraz, dört beş haftada düzelirmiş. Çatlak da bildiğiniz kırık gibi bir şeymiş. Futbolcu olmadığım için hayatımı pek etkileyeceğini sanmıyorum. Bir süre yolda yürürken ayağıma teğet geçecek diğer ayaklara dikkat etmem gerekecek gibi. Dokununca fena canım yanıyor, birinin ayağıma basma ihtimalini düşünmüyorum bile. Çok canım yanar, ağlarım falan.