22 Nisan 2014 Salı

Para

Merhaba, ben Yunus Emre. Yani onun özel üretim pamuk ve saten karışımına basılmış, kırmızıya yakın tonda, bir çok farklı ve özel detaylar ile son teknoloji lazer yöntemiyle basılmış bir temsili resmiyim. Bildiğim kadarıyla, gerçek Yunus Emre'nin ne bende gördüğünüz bu suret ile, ne de para ile bir ilişkisi yoktu. Eğer beni hiç fark etmediyseniz, ya çok dalgın bir insansınız, ya da çok fakirsiniz.

Büyük bir darphanede, büyük uğraşlar sonucu üretiliyorum. Sahtelerimi engellemek için, hamurumun üretiminden, üzerimdeki boyalara kadar her şeyim özel. Pek çok sır barındırıyorum, yani sır olması gereken şeyler barındırıyorum. Bu kadar özen sadece sahtelerimden korunmak için değil, ayrıca beni sevmeniz için gösteriliyor. Bulabilirseniz, beni biraz okşayın. Hamurumun özel yapısı sayesinde içiniz bir hoş olacaktır. Zaten bana sahip olmak yeterince hoş değilmiş gibi, böyle ufak sürpriz gibi detayları da barındırıyorum. 

Üretimindeki tüm şaşaa sizi yanıltmasın. Piyasaya sürüldükten sonra, şaşaadan eser kalmaz. Ufak bir kasaba da, bir bankanın ufak bir şubesi aracılığıyla piyasaya sürülüyorum. Demir kasadan pek çok eşim ile beraber çıkarılıp bir masanın üzerine konuyorum. Bir ay boyunca bizden binlerce dağıtan, ama ay sonunda evine dağıttığının çok çok daha azı ile evine dönen bir adam ile, yüzü buruş buruş bir çiftçi arasında bir masada bulunuyorum. Beni dağıtan adam son derece soğuk kanlı ve bana karşı kayıtsızken, beni alacak adam hayatının en karmaşık anlarından birini yaşıyor. Gözlerinde umut ile korku karışımı bakışları var. Eşlerim ile birlikte bizi sayacak bir makinenin içinden  geçiyoruz. Artık yeni sahibimize gitmeye, bize kısa süre sahip olacak bu çiftçiye gitmeye hazırız. Sayımızın tam olduğu görünüyor, imzalar atılıyor ve teslim ediliyoruz. Çiftçinin bizi ceketinin cebine koyan elleri heyecan ile titriyor. Kalp atışlarının hızını ceketin cebinden hissedebiliyorum. Bankanın bu havasız kasa odasında, nefes alıp verişi düzensiz. 

Hiç bir aşk, bir insanı benim kadar heyecanlandıramaz. 

Bankadan çıkar çıkmaz, çiftçi beni ve dört eşimi daha diğerlerinden ayırıp pantolonunun göt cebine koyuyor. Geri kalanlar tohuma, mazota, geçen yıldan kalma borçlara dağılıyor. Ne kadar hızlı tükendiğimizi düşünemiyor bile buruş buruş suratlı, kuru ve nasırlı elli çiftçi. Bu hız içinde, onun düşünmeye hiç vakti yok. Kendisini ve ailesini hayatta tutmaya çalışıyor. Gecenin bir yarısı tarlasına geliyor, sabahın ilk ışıklarına kadar mahsulünü tarladan kaldırmaya çalışıyor. Güneşin doğumunu bile izleyemiyor. Her sabah, bu dünya da bir mucize gerçekleşir. Güneş doğudan, önce gök yüzünü mavinin en güzel tonu ile aydınlatır, sonra ufukta sarının muhteşem bir tonu çizgi halinde belirir, bazen kızıllar, turuncular, hatta yeşiller bu renklere eşlik eder. Karanlık, aydınlığın karşısında yenilir. Ancak bu çiftçi o güzelim kırmızı tonunu görse bile, aklına yalnızca ben gelirim. 

Mahsul kalkar, ofis fiyat verir, ama asla yeterince eşim kazanılmamıştır. Her yıl biraz daha erir çiftçi bu ülkede. Benim şansım, yada uğursuzluğum da denebilir, bu çiftçinin son kurşununa denk gelmem oluyor. Ondan ayrıldıktan kısa bir süre sonra, kredi borcu ve faizi karşılığı banka tarafından el konulan tarlasının bedeli olarak, işleri iyi gitmiş, daha doğrusu işi ve düzeni daha iyi bilmiş birileri tarafından satın alınan tarlanın bedeli olarak banka kasasına geri dönüyorum. Kısa süren birlikteliğimiz boyunca, onun göt cebinde taşınırken ve o, bu süre zarfında tarlasında çalışırken, evde korku ile yarını düşünürken, oğlunun kızının geleceği için edişe derken, kahvede kendi gibi ufak toprak sahibi diğer çiftçiler ile çayını içip muhabbet ederken, gece derdi tasayı biraz olsun unutabilmek için iki tek atarken götü terim terim terliyor. Ter donundan, yamalı pantolonundan sızıp bana ulaşırdı. 

Onun göt teri, çoğu insanın yalan alın terinden çok daha temizdir. 

Bankaya dönmem demek, aslında oradan ayrıldığım anlamına gelmiyor. Aslında onlar beni sadece kiralarlar. İnsanlara kısa rüyalar yaşatır, sonra gerçek olanı karşılarına çıkartırım. Uyuşturucu kadar sahte bir cennetim. Benim mutluluk getirdiğimi düşünenler, ben ellerine geçince bana sahip olduğunu sananlar sadece yanılırlar. Kimse bana sahip olamaz. İnsanlar beni yarattılar, sonra bana köle oldular. Bu bakımdan, sahte mitos tanrılarına benziyorum. Bu yüzden bazı insanlar, ama çok nadir görünen insanlar, cebinde tanrı taşıdığının farkında olurlar. 

Bir baba, kızının okul harçlığı olarak gönderir beni. Babalar evlatlarının okuması için her fedakarlığı yaparlar. Kitap parası adı altında çekildiğim ATM'den, alkol parası olarak bir bara giderim. Bazen bir torbacıya, yakın kuzenimin bedeli olarak verilirim. Çoğu zaman, yalan bir aşkın bedeli olarak harcanırım. Bazen, benim için hiç çaba harcamamış biri beni sadaka olarak bile verebilir. Kirli vicdanını temizlemeye çalışır, ancak sadece kendini kandırır. Benim ile hayır olmaz. Çünkü üzerimdeki tek likit madde göt teri değildir. Benimle hiç teması olmasa bile, ben her zaman üzerimde kan barındırırım. 

Adamın biri, babasından kalan bir kaç arsayı satar. Eline benden çok toplu miktarda geçer. Kafası yatırıma basmadığı için, beni en uygun şekilde nasıl değerlendireceğini bilmediği için, beni gene bankaya yollar. Karşılığında faiz alır. Aldığı faizin kaynağını hiç düşünmez. Sanki ben tek hücreli bir canlıyım ve bölünerek çoğalıyorum. Bir arkadaşı, az biraz benim maceram hakkında bilgisi olan bir arkadaşı, ona benim amip olmadığımı anlatmaya çalışır. Benim üzerimden sağladığı faizin, bankanın borçlulardan aldığı faizin olduğunu anlatmaya çalışır. Aslında bankanın çoğu zaman sadece aracı olduğunu, o tarlayı çiftçinin elinden alanın kendisi olduğunu anlatmaya çalışır. "Ne yapalım der" gizli haciz memuru, "düzen böyle." Sadece dürüst bir şekilde çalışarak, doğru bildiği yoldan çalışan insanların bu düzende yeri yoktur. Haklı aslında bizim haciz memuru, düzen böyle, ve bu düzenin sahibi artık insanlar değil, sadece benim. 

Dostluk, aile, aşk? İnsanlığın yarattığı hangi manevi kavram, benim üzerimde olabilir ki? Benden daha değerli şeyler var ise, emin olun, ona ulaşma aracı da sadece benimdir. 

Bir romantik benim yenilemeyeceğimi insanların anlayacağı günden bahsetmiş. İşte o gün, insanlar beni yemeyecekler ama, işte o gün bile, insanlar benim için hala birbirlerini yemeye devam edecekler. Hemde bu sefer işin içinde mecaz olmayacak. 

Yunus bu günleri görse, aşkın, dostluğun katilinin üzerinde sahte bir temsili resmi olduğunu görse, acaba ne yapardı? Bana kul olanlardan mı olurdu, yoksa başka bir yol mu arardı?

20 Nisan 2014 Pazar

Yalan

Neden kestirdin güzelim saçlarını?
Soruyu duydun, başla hikayeye.

Askere gideceğim. 

Ne askeri be? 

Heee, sen bilmiyorsun değil mi? Okuldan atıldım ben. 

Hocayla kavga ettim. Adam Sovyetler şöyle şeytandı, Osmanlı böyle melekti derken kafayı sıyırdım. Zaten uykusuzdum da, "o kadar iyiydi de neden battı bu Osmanlı?" diye giriştim. Bir şeyler dedi, sonra "zaten sen bu konulardan anlasan bunca yılda bitirirdin okulu" dedi. Beynime kan sıçramış, "senin gibi mal adamlar hoca olabildiği için benim gibiler yıllarca buralarda sürünüyor" falan dedim. "Çık dışarı" dedi, "çıkmıyorum amk" dedim. Üzerime falan yürüdü, bende kafa attım. Onlarda beni okuldan attılar.

Gözler ve ağız açık, bana bakıyor. Bu yalanları söylediğim kişi ablam(kuzenim). Hikayemde tek bir doğru kelime olmamasına rağmen, her kelimeye inanıyor. Yaşadığı kısa süreli şoku bozan, babaannemin, "yalan yapıyor o be" demesi oluyor. Gülmekten alamıyorum kendimi. Evet, yalan yapmıştım. 

Yapım aşamam şöyle işliyor, asla bir sonraki cümleyi düşünmüyorum. Yeri geldiğinde, o cümle kendiliğinden ağızdan dökülecektir. Eğer yalan söylerken düşünürseniz, fazla detay verir, bir yerde kendinizi açık edersiniz. Sadece ezbere şiir okur gibi konuşun. Özel tepkiler vermeye çalışmayın, bırakın kelimeler tepkinizi kendileri yaratsınlar. Söylediğinize inanmanızın bir yolu yok, ama inanır taklidi de yapmayın, bu da sizi ele verecek şeylerden biri olur. 

İyi bir yalancı olmak için, önce gerçeklere az biraz vakıf olmak gerekir. En iyi yalancılar, aslında en gerçekçi insanlardır. Çünkü yalan, olmayan bir şey değildir. Gerçek olma olasılığı olanın, sizin ağzınızdan yansımasıdır. Gerçekten bir vampir görseniz bile, kimseyi buna inandıramazsınız. Her kafanın içinde bir gerçek algısı vardır. Bu yüzden, yalanların temelini, yalanı söylediğiniz kişinin gerçekliği üzerine kurmalısınız. Benim örneğimden yola çıkarsak, ablam doktor olduğu için sağlıksal geçmişimi biliyor. Kullandığım ilacı, nedenini ve etkilerini biliyor. Zaten ben daha hikayenin ortasındayken bana inanmıştı ve kendince kafasında benim için bir yol haritası hazırlamaya başlamıştı. İlk iş doktorum aranacak, ilaç seviyem arttırılacak. Oysa babaannem bu bilgilerden yoksundu. Söylediklerimi kendi kafasında temellendirecek bilgileri yoktu. Bu yüzden "yalan" ihtimali aklına gelen o oldu. 

Tıp fakültesi size pek çok şey kazandırır, ama sizi sezgilerinizden uzaklaştırabilir. 

Bilgi her ne kadar güç olsa da, sizin için bir yanılgı kaynağı olabilir. 


Yalan söylemek benim için gerçekten çocuk oyuncağı. Kafamda uzun bir "yalan" senaryosunu tek nefes süresinde oluşturabilirim. Ancak, tersi de geçerli. Yalanlara kolay inanırım. Özellikle hakkında bilgim olmayan konularda beni kandırmak çok kolaydır. Yıllarca O/PET firmasını ordunun(TSK) sandım. Bir ailecek bir yerlere giderken abim öyle olduğu söylemişti, bende inanmıştım. Yıllar sonra şüphe duyup babama sorunca, okkalı bir azar işitmiştim. "Olur mu lan öyle şey, salak mısın?" sen babında. 

Çok kolay inandığımı bildiğim için, paranoya derecesinde şüpheci olabiliyorum. Çoğu zaman şüphelerim haklı çıkar, bu da bir sonraki paranoya nöbeti için bana daha büyük cesaret verir. Gerçek ne kadar acı olsa da, ne kadar yıkıma yol açsa da, gerçeğin bedeli ağır olsa da, bulunması gerekendir. Eğer bir yalana tutunup yaşamaya çalışırsan, bir süre şansın ile gidersin. Eğer daha da şanslıysan, erken ölürsün. Çünkü gerçekten kaçılmaz, elinde sonunda gelir seni bulur. Yalanla yaşadığın süre ne kadar uzunsa, gerçeğin yıkımı da o kadar ağır olur. Gerçeği göremeyecek kadar salak olan kimse yoktur. Sadece görüp de inkar edebilenler vardır. İşte onlar yalanın içinde kendisini de kaybetmiş olanlardır. Asla mutlu olamazlar, asla nedenini anlayamazlar. 

Dedim ya, yalan sadece gerçeğin yansıtılmış halidir diye. Bu yüzden en az gerçek kadar acı olabilir. Yalan barut gibidir, havai fişeğe koyarsan, ki benim yaptığım budur, eğlence sağlar. Bir tabancaya koyarsan, tebrikler, ölümcül bir silah elde ettiniz. 

Hangisi tepemi daha çok attırır bilmiyorum. Silah olarak kullanılan yalanlar mı, yoksa zekama hakaret edecek derecede beceriksizce söylenen yalanlar mı? Çaresizce söylenmiş, karşındakini salak yerine koyan yalanlar. Üzerine düşünme gereği bile duyulmamış. Sanki "vampir gördüm ben" diyor gibi. Gerçekten tepemi attırıyor, dengemi bozuyorlar. En berbatı da insanların ne kadar aptal olabildiklerini görmek. Size gösterdikleri bu aptallık, aslında sizi gördükleri durumdur. Aptalca söylenmiş her yalan, size aptal demekle eşdeğerdir. 

18 Nisan 2014 Cuma

Uyku

Kafasını ellerinin arasına almış vaziyette buluyorum. Arkadaşın sonuçta, hayırdır diye sormalısın. Cevabı bilsen bile... "Abi, hiç uyumadım gece yeaa" diyor. Gözlerime bakan gözleri, uykusunu almış birinin gözleri. Uykusuzluk ile ilgili ilk yalanı değil bu. Adamı görseniz, gayet kanlı canlı bir bir görüntüsü var. Yanakları al al, suratından sağlık fışkırıyor sanki. Hiçte uyku sorunu olan birine benzemiyor. 

Nedenini anlamadığım bir şekilde, uyku sorunu bir statü meselesi oldu. Sanki uyku sorunu olanlar daha bohem, daha hisli, daha bilmem ne. Size bu konudan hayatının her evresinde çekmiş biri olarak söylüyorum, yok öyle bir şey. Uyku sorunu, bildiğiniz sorundur. Hayatınıza ek sorunlardan başka hiç bir şey katmaz. 

İlk defa sabahladığım zaman, daha ilkokul öğrencisiydim. Yaz ayıydı, ve salonda ne olduğunu unuttuğum bir şeyler ile sabahlamıştım. Sabaha karşı, inanılmaz bir susama isteği bastı, ancak ezandan korkup, (evet, sabah ezanından uzun süre korktum ben) mutfağa su içmeye gidememiştim. Geceden salonda kalmış karpuzu yiyerek (yada içerek?) susuzluğumu gidermiştim. Orta okula geçtiğimde, yaz aylarında sabahlamak benim için olağan olmuştu. İnternet başında, mirc'te falan takılarak sabahlıyordum. Adımı selin yapıp, kendimce abazanlar ile kafa buluyordum. Ya da doğru düzgün muhabbet ediyordum. Ailemin baya endişelendiğini hatırlıyorum. Hele genç olan ablamın (kuzen aslında) baya baya ne halt ediyorsun, o saatte senden büyük insanlar ile muhabbet ederek falan dediğini hatırlıyorum. Sahi amacım neydi? Herhalde yaşımı sorduklarında, ve tahmin et diye cevap verdiğimde, 20li yaşları tahmin etmeleriydi. Kendimi olgun hissediyordum. Yaşından büyük olma arzusu, bir ergenin en sık hissettiği ikinci dürtüdür. Birinciyi hepimiz biliyoruz, hakkında konuşmasak da olur.

Geceleri oturmak, sanırsam insanın seçtiği bir şey değil. Bazıları bir nedenden gece insanı olur. Onların arasında "garip" adamlar çıkar, bazıları da garip olmanı koşulunu gece adamı olmak sanır. Bence arkadaşımın, fosur fosur uyuyup, sabahında hiç uyumadım çekmesinin nedeni, gece uyumak ile garip olmak arasında kurduğu  bağlantıydı. Ben size gene söyleyeyim, öğle bir bağlantı yok. Bakın bende gece insanıyım ama gördüğünüz gibi gayet sıradan bir insanım. (yersen) Şaka bir yana, yok öyle bir şey.

Uyku sorunu size sadece dert getirir dedim ya, çok haklıyım. Mesela eski sevgilim ile en sık kavga nedenimiz, benim gece oturup, tüm gün uyumamdı. O kadar abartıyordum ki, bir ara neredeyse ikimizinde uyanık olduğu zamanlar sadece bir kaç saat ile sınırlı kalıyordu. Maşallah uyudum mu da 12 saat falan uyuduğum için, e o da 8 saat uyusa, kaldı sana dört saat. Gerçi benim 13 saat uyuduğum da olur ya, durumu varın siz anlayın. Kaç kere, yat uyu sabah gelemeyeceksin, dediğini bilirim. Cevap hazır, uyumadan geleceğim. Geleceğim de, o gelen zombi ben mi olacağım? Zaten asabi adamım, sinir katsayım beşe katlanmış oluyorum. Tahammül sınırı eksilerde, kendisine de her zaman tahammül edilmeli zorunda olduğu için, alın size kavga. Ay başı kavgaları dışında en sık kavga bu yüzden çıkardı.

Bu kadar ile bitiyor mu? Bitmez tabii. Bir insanın okul hayatı boyunca tek devamsızlık nedeni uyku olur mu ya? Oluyor işte. Özellikle pazartesileri bir ara sürekli okulu kaçırırdım. Çünkü, pazar gecesi benim için South Park demekti. O da Nip-Tuck'tan sonra saat 00,00'da yayınlanırdı. Ful dikkat izle bunları, sonra hemen uyu. Olur mu anam? Olmuyor, gece 03'e kadar falan uyku tutmazdı. Biraz oku, biraz hayal et, ancak uyurdum. Sonra sabah hemen zinde uyanmak ha? Unuttum ben o hissi en son ne zaman yaşadığımı. 

Evde gece insanı sadece bende değilim. Benim babamda ben kendimi bildim bileli geç yatan biridir, ama sabahta en geç 10,00 gibi kalkar. Abim ise ben kime çektiysem ona çekmiş. Akşama kadar uyur. Onun şanslı olduğu yer, karısını da kendisi gibi gececi olması. Eğer ertesi gün iş yoksa, sabaha kadar oturup, tüm gün uyuyorlar. Gayet uyumlu buluyorum. 

Birde farklı bir model var, az uyuyanlar. Bazı insanlar sadece beş saat uyuyor. Canlı şahidi olmasam inanmazdım. İyi geceler diye mesaj çekiyorum, uyandığından hala oturuyor oluyorum. Gerçekten ilginç şeyler. Mesela benim kuzenlerden biri de böyledir, gece 3'te yatar, sonra 6'da kalkıp işe gider, o işten döndüğünde kardeşiyle ben daha yeni uyanmış oluruz. Tahmin edeceğiniz gibi kardeşi de gececilerden. O değil de, yazarken fark ettim, benim bütün yakın arkadaşlarım yakınlarım falan gececi. İki tanesiyle oyun başında sabahlardık, ikisinin sevgilisi de ayrı ayrı, "seninle benden daha çok konuşuyor" diye şikayet etmişti. 

Uyku sorununun en kötü yanı ise, gece uykusundan mahrum kalmak ve günü kaçırmak. Özellikle kışın yaşandığında, güneş görmeden geçen günler demek. İnsanın içi bayılıyor belli bir süre güneşi göremeyince. Hele benim gibi kapalı havada bile içi sıkılan biri iseniz, direk depresyona giriyorsunuz. Ve gün ışığında, aydınlık ortamda uyuduğunuz için uykunuzu da asla tam alamıyorsunuz. Bu da depresyonu tetikleyen şeylerdendir. Yani gece insanlarının o bohem havası sadece depresiflikten gelir. Depresif bir karakter ise özenilecek en son şeydir. O şairler falan geceleri oyun başında sabahlamıyor, okuyup düşünüyor, yeri gelince üretiyorlar. Biz boşuna depresyon moduna girdiğimizle kalıyoruz. 

He bir de hep bir "düzene sokma" geyiği var. Sabaha kadar oturulmuştur, hatta saat öğlene yaklaşır, bari uyumayayım da, düzene girsin uyku denir. Girer de, ama sadece bir hafta, o da şanslıysan. Sonra gene aynı teraneye dönülür. İnsanın içinde olacak biraz, ne kadar uğraşsan da hayatın düzenli olmadan, çok zor. Hatta düzenli olsa bile zor. Çalıştığım kısa sürelerde kaç kere dörtte yatıp yedide kalktığımı ben bilirim. 

Bu konuda söyleyeceklerim bu kadar, zaten gereğinden de uzun oldu sanki. En azından normalde yazdıklarımdan uzun.