18 Nisan 2014 Cuma

Cehennem

Bir kaç yıl önce, bir protestan klisesi cehennemi kaldırdığını açıkladı. Bir grup din adamı toplanmışlar, cehennem kavramının yeryüzünde yaşandığına kanaat getirmişler ve ölümden sonra bir cehennem olmadığını açıklamışlar. Tabii Türkiye'de kimsenin umurunda değildi. Aslında tek bir görüş dışında benim de umurumda değil. Yeryüzünde cehennemin yaşanması.

Ben, cenneti, cehennemi, yeryüzünü, bilinen ve bilinmeyen tüm alemleri Allah'ın yarattığına inanırım. İnsanın en büyük günahını da, tanrı olma çabası olarak görürüm. Bakın, din ve tanrı kavramları ortaya çıktığından beri, insanlar, ama özellikle de erkekler kendilerini tanrılaştırmaya çalışmışlardır. Bu hedef yönünde, tanrıları da insanlaştırmışlardır. Mitolojilerdeki tüm tanrılar, insan duyguları ile hareket ederler. Kıskanır, sever, kibirlenir... 

Artık ne tanrılara inananlar var, ne insana benzitilen tanrılar. Şimdi tanrı olma çabamızı, cehennemler yaratarak gösteriyoruz. Neredeyse yüzyıl oldu, bu topraklardaki bir cennet parçasının cehenneme dönmesinden bu yana. Çanakkale, Gelibolu'dan bahsediyorum. Oradan çıkan asker mektuplarını okursanız, ne demek istediğimi çok iyi anlarsınız. 

Peki, cehennem yaratma sevdamız yüzyıl gerilerde mi kaldı? Yada son atom bombasında mı? Bakın, bugün Bağdat'ın düşüşünün 11. yıl dönümüydü. 11 yıl önce, sınır komşumuzda kurulan cehennem hala yanıyor. Sanki toprağın altındaki petrol, üzerine cehennem ateşi veriyor. "Sanki" fazla mı oldu ne? 

Diğer komşumuz, Suriye. Bizim için daha da sıcak olan cehennem. Neden daha sıcak biliyor musunuz? Çünkü o cehenneme odun taşıdık. Bizim seçtiğimiz yöneticiler, Irak'ta dökülen kana sessiz kaldılar, Suriye'de ise iç savaşı körüklediler. Son iddialar ise korkunç; Türkiye, kimyasal silahları taşıdı. Yemin ederim her duyduğumda, kendi adıma utanıyorum. En çok da, yok canım, olmamıştır öyle bir şey, diye düşünemediğim için utanıyorum. Ermeniler ile yüz yıldır kavgalıyız. Kavganın ilk ateşini onlar yaktığı için, kendi yaptıklarımıza kılıf buluyoruz da, yüz yıl sonra bizim torunlar Suriyelilere karşı ağızlarını açamazlar. Bizimle hiç alakası olmayan bir işe, bizim seçtiğimiz orta çağ kafalılar karıştılar. Cehenneme odun taşıdırlar. 

Sana mı ne? Sen onlara oy vermedin mi? Evet, bende oy vermedim. Ne onlara, ne de onlar gibi düşünen kimseye oy vermem. Ancak oy vermemekle iş bitmiyor ki. Kaç kişiye anlattın bunlar bunu bunu yapıyor, insanların ölümlerine neden oluyor diye. Bir park için ayaklandık, iyi de yaptık, ama Suriye için ne yaptık? Eğer organize olabilseydik, o sınırda halk olarak nöbet tutabilseydik, yapabilirler miydi? Nasıl yapalım, ne yapalım? Bilmiyorum işte. Allah belamı versin, bilmiyorum. Bir yolu olmalı, bu orta çağ kafalılara engel olmanın bir yolu olmalı. Okuduk, öğrendik, biliyoruz, ama seyretmekten başka bir şey elimizden gelmiyor mu? Boşuna okuduk, bildik o zaman. 

Sorumluyuz. Lozan Barış Görüşmeleri sırasında bir Bulgar delegesi İnönü'ye gelip, "halimizden siz sorumlusunuz" demiş. İnönü, "nasıl yani, siz bizden isyan ederek ayrıldınız." deyince, "evet, biz ayrıldık, ama bizim hiç bir devlet tecrübemiz yoktu, sizin yüzünüzden büyük devletlerin oyuncağı haline geldik, bize sahip çıkmadınız. onların kucağında bıraktınız" Ya Irak, ya Suriye? Hiç bağımsızlık deneyimleri olmuş muydu? Ey Osmanlı torunuyum diyenler, neredesiniz? Neden sahip çıkmadınız, Osmanlının çocuklarına? Ey ben devrimciyim diyenler, bilmez misiniz, sizin abileriniz Filistin'e destek için ölmüşken, siz Irak için, kendi polisiniz ile çatışmak dışında ne yaptınız? 
Hadi, Balkanlar cehennem iken çok küçüktük, şimdi de mi küçüğüz? Elimiz ayağımız tutuyor, hesap sormamız gerekmiyor mu? Bu sessizlik, cehennem yaratan, kendilerini tanrı sanan bu adamlara ortak olmak değil mi? Elimize silah alıp çatışalım demiyorum, silahlar hiç bir şeyi çözmez. Size karşı silah doğrultulmadan siz silaha sarılırsanız, kahraman değil, katil olursunuz. Bizim silahımız, bilgimizdir. Araştırın, öğrenin ve anlatın. Hiç bir ideolojinin insanı olmayın, sadece ölüme dur demek, cehennemlere sel bastırmak için çalışın. Omlet yaparken iki yumurta kırılır demeyin, omlet yapmıyoruz, hayat kurtarmak istiyoruz. 

16 Nisan 2014 Çarşamba

Ben aslında yokum

Vallahi yokum ben.

Beni görebilen, dokunabilen, hissedebilen var mı? Bedensellikten bahseden kim? Beni anlayan var mı? Beni her hücresinde hissedebilen kim var? Nörolojiden bahseden yok burada. 

Beni gören var mı? 

Elimdeki kırık kemiğin yerini kaç kişi biliyor? Saçlarımın altıdaki sivilceleri? Ortada birleşen kaşlarımdan şikayet eden mi var? Kambur oturmama kızan? Koltuk altına sümük sürdüğümde, "pisliksin ya" diyenler nerede? 

Ben dahil, beni bilen var mı? 

Sağdan soldan bastırıyorum ayağıma, canım ne kadar acıyacak diye test ediyorum. Kafamın içindeki sivilceler yolup kanatıyorum. Sol ayağıma bilerek kramp sokuyorum. Derimin kızarmış bölümlerine kolonya döküyorum. Sigara içiyorum. Kakamı tutuyorum. Diğerlerinin bir amacı var da, bu sonuncuyu neden yaptığımı bende bilmiyorum.

Sesimi duyan var mı?

Ben hiç bir şey anlamıyorum. Sadece büyük bir gürültü ve uğultu duyuyorum. Kırılan camlar, düşen tahtalar, birbirine çarpan dallar... Titreşimler olarak kulağıma geliyorlar. Benden başka herkes, başka bir titreşimi duyuyorlar. Daha doğrusu, hissediyorlar. Benden uzakta bir yerlerde, binalar yıkılıyor. Benden uzakta bir yerde, insanlar hayatlarının en büyük felaketini yaşıyorlar. Yıkılmış bir binanın altında sıkışıyorlar. Titreşimin, depremin yıktığı bir binanın altında. Hayatlarını bir titreşim yok ediyor, sonra sıkıştıkları yerde, başka bir titreşim duymayı bekliyorlar. Birinin sesini... Belki annesinin, belki çocğunun, eşinin, babasının... ya da hiç tanımadığı, kurtarma ekibinden birinin sesini. 

Kokumu alan var mı? 

Bir insanın ter kokusunu bile sevdikten sonra ona sırtınızı dönemezsiniz. Ter dediğiniz, sidiğin bir değişiğidir. Belkide aynı şeydir, tam bilmiyorum. Ne olursa olsun, insanın annesi bile sevmez ter kokusunu. Bir insanın ter kokusunu dahi sevdiysen, bırakıp gidemezsin. Gidersen, arkanda bir şey bırakmadığını bilmelisin. 

Tenime dokunan var mı?

Dört tel sakalım, beş jiletli tıraş bıçağım var benim. Derimi kazır gibi tıraş oluyorum. Cildim tahriş olurmuş, suratımı kesermişim umurumda bile değil. Sevmiyorum suratımda çıkan dört tel sakalı. Ya tam olsun istiyorum, ya hiç olmasın. Böyle yarım olan her şey canımı acıtıyor sanki. Tüm yarım kalmışlıkları hatırlatıyor bana. 

Tadı alan var mı? 

Katı şeylerde tat olur, sıvı şeylerde tat olur da, gazın tadı olduğunu bilmezdik. Geceleri kanımızı emecek olan sivri sineklerden kurtulmak için bile bu kadar gaz sıkmadık biz. Osurana güldük, kokusundan kaçtık da, hiç osuruk tadı almamıştık. Gaz odalarını çok duyduk da, hiç hayal edecek gücü bulamamıştık. Acı yemeyene adam demezlerdi, biz acıyı gaz olarak yiyebildik. Bibere acı diyen, gaz olarak tatsın bir de. 

Ben aslında yokum, olan yerlerim ağrıyor, üşeniyorum olmaya. Canım sıkılıyor, sayıklıyorum. 

15 Nisan 2014 Salı

Blog

Yazlıktan bir arkadaşım Facebook'ta bir takım moda şeyleri paylaştı. Yıllar önce oluyor bu, henüz daha üniversiteye yeni başlamıştım. Sonra ki ilk karşılaşmamızda, "hayırlı olsun, modacı olmuşsun" dedim. Boğaziçi gibi güzide bir üniversitede, güzide bir bölüm okuyordu, gerçi ne hikmetse orada güzide bölüm okuyanlar hiç kendi işlerini yapmazlar. Neyse, arkadaşım "abartma be, blog sadece o" dedi. İşte ben blog olayını ilk böyle duydum. 

Ya çok alakasız olacak ama, aklıma gelmişken yazayım. Geçen gün adı geçmeyen bu arkadaşımı ben rüyamda gördüm. Kendisi bile okusa, kendisinden bahsedildiğini hatırlamayacaktır, o yüzden sorun olmaz yazmamda. Yok lan, öyle rüya görmedim, aklınız kaçmasın hemen bir yerlere. Bu kız benim kuzen ile sevgiliydi rüyamda. Ama baya baya aşıklarmış, çok mutlular falan. Öyle not olsun diye yazayım dedim. 

Neyse, daha da duymadım blog diye bir şey. Sonra, ama yıllar sonra, kuzenimin kız arkadaşının elinde bir kitap gördüm. Ne okuyorsun dedim, cevap verdi. Şu en meşhur blog yazarının kitabını okuyordu. E o ne? Ne yazıyor falan dedim. İşte hayata bakışını, aşklarını falan dedi. İçimden "sana ne lan bundan" demedim değil ama, kıza karşı pek agresif olma hakkım yoktu, sustum. Şimdi yeri gelmişken söyleyeyim, yahu intenette bedava olarak ulaşacağın şeye ne diye para verirsin benim salak arkadaşım? 

Sonra daha öncede yazdığım bunalım geldi bana. Güzelce beni yakaladı, kıskıvrak sardı. Kaçacak bir deliğe ihtiyacım vardı, burası böylelikle doğdu. Yazdıkça biraz daha rahatlar oldum. Konuşmak için yaratıldığımı düşünen ben, konuşamadıklarımı yazmaya başladım. Her şey hakkında yazasım geldi. Mükemmel kaçışım aslında burası benim. Benim için tabu diyebileceğim tek bir konu var, o da başkalarının özel hayatı. 

Kimse ile ilişkim hakkında, onların hayatını etkileyecek detaylar vermemeye çalışıyorum. Aslında belkide sadece babamın fark ettiği bir durum var; ben tek bir şeyi yazıyorum. En azından çoğu yazı, tek bir kaynaktan geliyor.  

Aslında bu kadar uzamazdı bu yazma olayı. Tam, yeter artık, ne saçma saçma takılıyorum gene, oyun oynamak bitti, yazı yazmak başladı falan diyordum, güzel gözlü Tuğba (arkadaşımın arkadaşı) yazılarımı çok beğendiğini söyledi. 

Bunun önemini size şöyle anlatayım, tam gözümün içine baka baka, "senden bir bok olmaz, cümle bile kuramıyorsun", denilen sahne hala gözlerimin önünde. Bunu, ilk defa uğruna yazı yazmaya kalktığınız kişi söyleyince, gerçekten etkisi büyük oluyor. Beğenilmemeye o kadar alışmıştım ki, beğenilmek içimde havai fişekler patlattı. Hemde benimle bağı pek de yakın arkadaş olmayan biri tarafından beğenilmek. Birini etkilemiş olmak. 

Bir süre o gazla yazmaya devam ettim. Sonra, kendi arkadaşlarımla, fikrine önem verdiklerimle yazılarım hakkında konuştum, çoğu olumlu görüş bildirdi. Ancak hiç biri güzel gözlü gibi devamlı bir okuyucu olmadı. Ya da öylelerse bile benim haberim yok. Bu aşamada, tekrar, yeter bu kadar, yazmak artık o etkiyi yapmıyor bende diye düşünürken, bu sefer Gizem(çok eskiden bizim mahallede oturan, pek samimi olmadığımız bir arkadaş) mesaj attı. Bir süredir yazıları takip ediyormuş, ve bir yazımdan dolayı çok etkilenmiş falan filan. Burada önemli olan birinin gönlüne dokunmak değildi artık. Tam, siktir et, dediğim anda mesajı çekmesiydi. Gizem'e de direk söylediğim gibi, tam bırakırken, yazacak yeni bir güç verdi bana. Artık bu kadar sinyalden sonra bırakamazdım. Sırf hobi olarak bile olsa, sadece Gizem ve Tuğba okusa bile yazmaya devam edeceğim herhalde. Burada olmasa, onlara atacağım maillere ile yazarım. Nedir yani? İki kişi garanti

Moda demişken, o blogerlardan sonradan çok çektim. Eğer bilmem kaçıncı İstanbul moda haftası etkinliğinde çalışmam bir haftadan uzun olsaydı, sanırım katil falan olurdum. Hemde tek seferlik değil, seri katil olurdum. Ne kadar moda blogerı varsa ortadan temizlenecek böcek olarak görürdün. Ciddiyim, insanı çileden çıkaran çok bilmiş, eşcinsel görünümlü, sikik beyinli, orospu çocuğu(annesi hariç)...