20 Mart 2014 Perşembe

Kitle Sevişme Araçları

"Bayan arkadaş arıyorum." Aslında bu cümleyi kurmamda hiç de garip bir durum yok gibi. Garip olan, cümleyi şu anda değil, 20 yıl önce kurmuş olmam. 

Kitle iletişim araçları, insanları seviştirme araçları haline gelir. Ölüm kadar kaçınılmaz bir durum bu. Ben söz konusu cümleyi rastgele bir telsiz kanalına söylüyorum. Beş yaşındayken bu şekilde sevişmeye çalışan insanlar olduğunu nereden bildiğimi lütfen sormayın. Cevabım yok çünkü.

Tele-text  hayatımıza televizyon rehberi, spor sonuçları gösteren bir alan olarak girdi. Bir kaç faydası daha vardı galiba. Yıllar sonra, internet çıktıktan sonra, ne oldu bu ortam diye baktım, sadece bayan arkadaş arama mesajları ile doluydu. Uydu kanallarında sadece bu amaca hizmet eden kanallar bile var. Numaranızı falan yazıyorsunuz, numaranız ve mesajınız alt yazıda geçiyor, üzerine para ödüyorsunuz. Evet, siz kesinlikle delirmiş olmalısınız.

Mirc, internetin ilk Esra Erol'u... Sahte Sinemlerin, sahte Nilsuların gençliğinin son demlerini oynayan adamları maymun ettikleri yer. Ah aslında insanlıktan daha çıkmadık, o sonra olacak. Mirc sayesinde ilk internet evlilikleri yapıldı. E tabii bu evlilikleri Sinem yada Nilsu yapmadı, onlar daha 13-14 yaşındaki Mahmut'u. Evlenenler şişman Zeynep ile evde kalmış kız kurusu Fatma oldu. Kocaları da internetin kazığını ilk yiyen adamlardı. Neler umdular, ne buldular.

Mirc sayesinde sevişip evlilikten paçasını kurtarabilmiş kaç kişi vardır? Cevabım yok.

İCQ, sevişmeyi uluslar arası seviyeye taşıyan ilk mesajlaşma sistemi. Tabii çoğu kişi sadece Ugandalı arkadaş bulmakla kaldı. Belki sevişemediler, ama Mısır'da Tarkan dinlendiğini öğrendiler. Sevişebilmek hala belli bir yaşın üstündekilerin tekelindeydi. ICQ'da pek çok evliliğe vesile oldu. Bu sefer umulan ile karşılaşılan daha yakındı, çünkü MIRC'in aksine ICQ karşınızdakinin resmini görmenize olanak veriyordu.

Sonra MSN mesajlaşma servisi geldi. Artık hiç bir şey eskisi gibi olmayacaktı. Sevişme yaş sınırı MSN ile yasaların izin verdiğinin altına çekildi. Artık ergenlerin hayatında sürprize yer yoktu. Abilerinin acı kaderini onlar yaşamayacaklardı. Çünkü artık CAM vardı. CAM açsana vardı, sanal seks vardı. Kamerası olmayan kadınlar "sanalını yapmayan gerçeğini de yapmaz" anlayışıyla direk potadan çıkarıldılar. Pek çok insan bekaretini MSN ile kaybetti. Nereden biliyorum sormayın. Ama bu sefer cevabım  da var.

Ve Hİ5, NetLog, ve türekleri. Facebook öncesi dönemin efsaneleri. Artık birileri ile tanışmak çok kolay. Sevişilecek insanlar sadece arkadaş çevresi yada çevrenin çevresi değil. Artık bütün il hatta ülke sizin çevreniz. Küreselleşme böyle bir şey. Bu siteler sayesinde kameralı telefon satışları patladı. Herkes kendi fotoğrafını fotoşoplamayı öğrendi. En iyi fotoğraflar için şehrin çeşitli manzaralı yerlerine gidildi. Bu sitelerde tanışıldı, MSN'de muhabbet koyulaştı. Sonra cep telefonu falan, sonra? Sonra "arkadaşın evi boş gelsene :)))" mesajlarına sıra geldi. Bu devirde en çok evi boş olan o arkadaş sevişti. Çünkü herkesin ona ihtiyacı vardı.

Ve Facebook... Tüm diğer sitelerin celladı olan o acımasız canavar. Üvey kardeşi Twitter ile birlikte ortamı kasıp kavurdular. Devir hala onların devri. MSN'i katleden Facebook'un anlık mesajlaşma servisi oldu. Twitter şekil yapmanın en kolay yolu oldu. Artık her şey bu ikisi üzerinden dönüyor.

Ha bir de sözlük olayı var. Ben o ortamı pek bilmediğim için yorum da yapamayacağım. 

Cep telefonlarını unutmadım. Özellikle akıllı olanlarının çıkışı ile birlikte internetin neredeyse bilgisayar kadar ev sahibi oldular. Şöyle bir örnek vereyim, bu blogu okuyanların %30'u falan telefon ile giriş yapıyor. Nereden mi biliyorum? Kontrol paneli diye bir şey orada gösteriyor lan. Öyle sır falan değil bu.

Cep telefonlarının zinayı arttırdığı zaten yılda bir iki kere gazetelerde haber olur. Akıllanınca daha da kolay hale getirdiler. He bu arada MIRC ile evlenenlerin çoğu cep telefonu sayesinde eşini aldattı ve boşandı. Teknoloji birleştirdi, teknoloji ayırdı. Haşa veren de alan da teknoloji desek yeri.

Başa dönersek, bayan arkadaş bulamadım. Telsizden hiç cevap gelmezdi. Bir gün, artık nerenin kanalına girdiysem dayının biri "napçan lan bayan arkadaşı" dedi. "Arkadan olicim" diye geveledikten sonra direk kapadım telsizi. Daha da elime almadım. Çok merak ediyorum, telsiz sayesinde bayan arkadaş bulup sevişmeyi başarmış bir usta var mıdır? Vardı ki millet deniyordu. O abilerimi bulsam yemin ederim ellerini öpeceğim.

Bak az kalsın Chatroulette'i unutuyordum. İşte erkeğin insanlıktan çıktığı yer burası oldu. Sahte kamera programı ile sapığa kendisini parmaklatabildiğiniz bir yer burası. Gerçi ben bir tane Letonyalı hatunla baya saatlerce muhabbet etmiştim. Oluyor bazen öyle, şans yüzünüze gülüyor. Dur Facebook'tan bir mesaj atayım, belki Türkiye'ye gelir bu ara. Ya da ben giderim oralara, ne olacak yani?



17 Mart 2014 Pazartesi

Bülbül ile Gül

En bilindik aşk hikayelerinden birini bir de benden dinleyin bakalım.

Bilmeyenler için özet geçeyim, bülbül güle aşık olur, gülün dikeni bülbülün kalbine girer, bülbül son bir şarkı söyle ve ölür. 

Bülbül ölümsüz olur. Güle ne olur? Fikrim yok. Zaten benim hikayem daha farklı.

Dikenler bülbülün kalbine girmeden önce her tarafını çizerler. Bülbül korkar, gülden dikenlerini dökmesini ister. Gül hiç dikenlerini dökebilir mi? Bülbül istediğinin imkansızlığını görür, karamsarlığa düşer. Bir diken kalbine girene kadar güle gidecektir.

Ya da...

Bülbül gülü terk eder. Tek başına devam edeceğini düşünür. Kanat çırpar yeni hayatına, gülü düşünmek bile istemez. Gül orada kalacak sanır. Yapamazsam, yaralarım iyileşince dönerim diye düşünür. Dönmeye çalışır. Gülü orada bulur. Başka bülbüller ile... Onların şarkılarını dinlerken. Onların kalplerini çizerken, onları öldürürken. 

Aşkın sonu ölüm. Her iki ihtimalde de, aşktan sonra ölüm geliyor. Bizim bülbül, ölümü seçip son şarkısını söyleyemedi. Şimdi yaşarken öldü. 

Neşe, sevinç, mutluluk... Hepsi geçici, hepsi vadeli... Bülbül şakırtıları geçici olur. Hep öyle olmuştur. Ölürken bile mutludur onlar. Hikayemizin kahramanı ise, ölüm yerine mutsuzluğu seçti. Aşk yerine hayatı seçmek, kendi olmak için ondan vazgeçmek. Ama başaramadı. Aşkı tadan bir hayat, aşk olmadan da zaten ölüydü. 

İki ihtimal dediğim de tam bu oluyor. 

Diğer bülbülleri izlerdi, güllere şarkılar okuyanları. Kendisi de denedi, sesi eskisi gibi çıkmadı. Her güle, eski gülün hikayesi anlattı, hiç biri onu kabul etmedi. Sıkıştı kaldı. Bitti sandı. Biten hikaye okumadım ben, hiç bir hikaye bitmez. Sonlar hep yalandır. Parçanın bitimidir. En yavan hikaye bile sonsuza uzanır. Değişerek bile olsa, sonsuza ulaşır.

Bıraktı bizim bülbül. Son geldi sandı. Dedim ya, yanılıyordu. Onun hikayesi aslında burada başlıyordu. En güzel şarkılarını söylememişti daha. Perdeleri kapalı bir eve sığındı. Orada kendi kendine şakıdı. Yaşlı bir kadın duydu şarkılarını, onu bir kafese kapattı. Kafes altın değildi, bizim bülbül gene de vatanım demedi. Umurunda dahi olmadı kafes. Zaten uçmaktan yorulmuştu. Tüm gün şakıdı, acı acı öttü. En güzel hikayelerini, şarkılarını o kafeste söyledi. Yaşlı kadını son günlerinde ne kadar mutlu ettiğini bilemedi bile. Sonra, bir süre sonra, kadın öldü. Kadının evlatları kuş seven insanlar değildi, bülbülü saldılar. O da uçtu gitti. 

Özgürce tekrar uçana kadar, esaretin farkında bile değildi. Güle uçtu hemen. Yerinde yeller esiyordu. Sonbaharın gülleri pek sevdiği söylemez. Dökülen yapraklara ağıt yaktı, boşalan parklara, üşüyen evsizlere, kendi dışında her şeye ağıt yaktı. Kar geldi, gitti. Sonra? Sonra tekrar bahar ve tekrar gül. 

Bülbül güle görünmeden, uzaktan okudu şarkılarını. Gül duydu bu şarkılar, 

16 Mart 2014 Pazar

Öğretmen II


10, 10, 13 ve 40, 20, 05

Şans oyunu numaraları değil bunlar. Lise birdeki matematik dersi notlarım benim.  Eğer yıl sonun da karneme hak ettiğim not düşseydi, ki o da kocaman bir 0 oluyor. Sınıfta kalacaktım. Anlatacağım, ama önce...

Orta okuldayız, ilk matematik öğretmenim Zekiye Yücel oluyor. Kendisi en yakın arkadaşımın annesi oluyor ayrıca. Yıllarca evine girmiş, çıkmışım. Zekiye teyze olarak bilmişim. Şimdi Öğretmenim. Vallahi zor oluyor. Çeken bilir. Ödevi yapmazsın, mazeretin yok. Dün bütün gün kadının evinde oğlu ile atari oynamışsın. Nereye hastaydım, elektrik kesildi diyorsun. Özel ders almak için arkadaşınız gelir, öğretmeniniz camdan "Cenker, in çabuk o ağaçtan" diye bağırıyor. Rezalet vallahi. İnanması da güç ama, orta okul karnemde beş olan tek dersim de matematikti. 

İkinci sınıfta artık öğretmenim Zekiye Yücel değildi. Rafet Yücel'di. Aynı çocuğun babası. Ödev yapma alışkanlığım olmadığı için her gün kulağımı çekerdi. Adama karşı korku oturdu içime vallahi. Yıllar sonra bile hala korkuyordum. Bir de adam bazen bize gelir, babamla falan rakı içerdi. Lan sınıfta korku salan adam, rakıdan kıpkırmızı olmuş bir şekilde salonda oturuyor. "Ödevi yaptın mı lan?" diye soruyor. Yemin ederim psikolojim bozuldu, matematikten soğudum.

Ben Beşiktaşlıyım. Ya siyah, ya beyaz... Soğuyunca tam soğurum. sonuç yazının başındaki notlar oluyor. Lakin melek gibi de bir öğretmenin var. Beni de oğlu gibi seviyor. Yalan değil, anneme veli toplantısında kendi dedi. Kendisi ayrıca sınıf öğretmenimdi, notlarımın berbatlığına rağmen benden övgü dolu bahsetmişti. Bu arada sadece matematik değil sıkıntı, ilk yazılılar sonunda üç tane 0'ım, üç tane 1'im vardı. 

Bir gün ortak sınav var okulda, derste biyoloji. Bir soru hakkında hiç bir fikrim yoktu. Öğretmenime şaka olarak, "ya ben bunu yapamadım cevabı ne?" diye sordum. "Ben ne biliyim, Emine'ye sorsana" dedi. Ciddiydi. Sordum. Emine de bilmiyor, "kitaba bakayım mı?" dedim. "Bak" dedi. Sonra sınıf olarak kopya çektik. Hele bir tarih sınavında, ki sınav testti, cevapları tahtaya yazdım. "Sen olmasan izin vermezdim" dedi, sevgili öğretmenim. 

Lan kadın seni bu kadar seviyor, kolluyor da, sen neden hala fırlamalık peşindesin? Bak bende çok seviyordum ama rahat da duramıyordum. Kadına gidip, "ben sizi babaanne gibi seviyorum" derdim. Lan babamdan genç kadın, biraz kilo sorunu var diye yaşlı duruyor. Denir mi lan öyle?  

Neyse, sonradan sözel bölüm seçince okul değişmek durumunda kaldım. İki tane daha aklımda kalacak öğretmen ile tanıştım. Gerçi ilkine öğretmen demek pek kolay değil. Kendisinin idari görevleri dolayısıyla sınıfa pek uğradığı olmazdı. Zaten 14 kişilik toplama bir sınıf olduğumuz için hepten salmıştı bizi. "Siz ders çalışın işte" der, sınıfa pek uğramazdı. Hatırlıyorum, bir keresinde nedense derse geldi, bir süre sınıfta takıldı, sıkıldı "hadi ben kaçıyorum" dedi ve gitti. 

Yemin ediyorum başbakan olacak adamdı. 

Ve tabii ki, Türk Eğitim Tarihinin ilk ona girecek öğretmeni, İsmail Aktaş. Dediğim gibi okula sonradan gelmiştim. Adamın kendini görmeden, adını ve ikametini duymuştum. O okulda okuyan bir lise arkadaşım, "sen seversin ya" demişti. Bir gün sınıfa girdim, beyaz saçlı, beyaz bıyıklı bir adam öğretmen sandalyesin de oturuyor, sınıftaki kıza "kim bu eşek herif?" diye soruyor. "Bu ne lan?" dedim içimden. Adam bahsi geçen efsaneydi. Öğrencilerinin aşırı sevgisinden yolda yürüyemecek duruma geldiği oluyordu. Müdürün susun diye götünü yırttığı yerde, tek hareketi ile herkesi sustuyordu. Sevilmesinin nedeni sıcak kanlı oluşu kadar, harika bir tarih öğretmeni oluşundan geliyor. Bir tarih öğrencisi olarak söylüyorum, üniversitedeki çoğu hocamdan çok daha iyi bir tarihçidir. En son doktora yapıyordu, ama ne oldu bilmem.