26 Temmuz 2014 Cumartesi

Korku

Korku filmlerinden hiç korkmam, hatta komik bulurum. Gerçek olmadığını bildiğim zombiler, vampirler ya da rüyada insan avlayan fantastik karakterler var o filmlerde. Seri katiller ise asla beni bulamayacak uzaktaki kişilerdir. 

Yavaş yavaş gelen bir ölüm beni korkutmaz. Bir gün herkes ölecek, bunu bilerek yaşıyoruz. Kötü bir sürpriz olarak gelmediği sürece, kendi ölümüm bile korkutucu değil. Sakat kalmak çok daha korkutucu geliyor. Sakat kalsam, bir süre sonra buna alışacağım fikri ise bu korkuyu siliyor. İnsan her şeye alışıyor, yokluğa da alışıyor, varlığa da. 

Benim için en korkutucu şey ise gerçekler. Daha doğrusu, gerçek sandığım bir şeyin sadece hayal olması, sadece bana gerçek olması. Bir insanı olmadığı bir şey olarak görmek, kendi gördüğünü evrensel bir gerçek sanmak. İşte kokutucu olan bu gerçekliğin yıkılmasıdır. İhtimal olarak aklıma geldiğinde bile içimde koyu bir korku yaratmıştı, başıma geldi. En korkunç şeyin en beterinin bu olduğunu sandım. 

Beterin beteri vardır, varmış. 

Daha beteri ise, hayal bile edemeyeceğiniz gerçeklermiş. İnsanlığın en korkunç hallerini düşünün. Benim için bu IŞID'di son günlerde. Bırakın farklı dini milleti, sırf farklı bir mezhepte diye insanları katleden ruh hastası insanlar topluluğu. Katletikleri insanların ciğerlerini yemeleri, reşit olmamız kızlara cihat nikahı kıymaları... Bu adamlar ortaya çıkana kadar bunları düşünemezdim bile. Bir kaç gece öncesine kadar da en beterinin bu olduğunu sanıyordum. 

Çocuk pornosu deyince aklınıza ne geliyor? Sizi bilemem benim aklıma reşit olmayan 10-12 yaşındaki kız çocukları geliyor. En düşük yaş olarak bunu düşünmüştüm. Hayır, daha beteri varmış. Ölüm pornosunu hiç duydunuz mu? Şehir efsanesi sanıyordum. Hayır gerçekmiş ve çocuk pornosu ile bir arada olabiliyormuş. Kiralık katiller gerçekmiş, 10 dolar karşılığında bir uzvunu kesenler gerçekmiş, kiralık tecavüzcüler gerçekmiş, kendi erkeklik uzvunu mangalda pişirenler, kendi kendine kadın sünneti yapan kadınlar, cenin satın alıp yiyenler, kaçırdıkları evsizler üzerinde bilimsel deney yapanlar, NAZİ Almanyası, Sovyet ve ABD gibi devletlerin savaş esirleri ve hiç bir şeyden haberi olmayan kendi askerleri üzerinde yaptıkları deneyler gerçekmiş. Tüm bu gerçeklerden daha beteri, tüm bu iğrençlikleri izlemekten haz alan büyük bir güruh kocaman bir gerçekmiş. 

En son bilinçsizce elime kuran aldığımda büyük bir şok yaşamıştım, gerçek sandıklarımın hayal olduğunu görmüştüm. Bu sefer hayal bile edemediğim gerçekleri duydum, çok azını gördüm. Gecenin geri kalanını Felak ve Nas okuyarak geçirdim. 

21 Temmuz 2014 Pazartesi

Yaşlanmak

"Kalk oradan" diyerek masaüstü bilgisayarım ile aramdaki bağı bir bıçak gibi kesiyor. Beni kaldırdığı sandalyeye kendi oturuyor. Gözünde takmaya pek alışkın olmadığı gözlükleri var. Bilgisayarın faresini sanki o gerçek bir fareymiş de, biraz gevşek tutsa hemen kaçacakmış gibi sıkı sıkı tutuyor. Bir süre anlamsız anlamsız ekrana baktıktan sonra bana dönüp "öğret bu interneti bana" diyor. 

İnternet sanki ABC'de ben de öğretmeniyim. Anlatmaya açıklamaya çalışıyorum bak bu google amca, bir derdin olduğunda ona soruyorsun o da sana cevap seçenekleri sunuyor. Artık internet yok onun için, sadece google var. Bu facebuk ne? Gösterirsin artık google yok, facebuk var. Sürekli ad aktarmaları ile bir dünya internet onun için. Sadece ad aktarması da değil, tüm kavramlar en basite indirgeniyor. Bir alet çalışmadığı zaman onu dövmek biz de ata sporu ya, mesela sayfa yavaş açıldığında bilgisayarı değil, fareyi dövüyor. Nasıl bir kavram karmaşası içinde olduğunu psikologlar incelemeli. 

Neslimin her neferi benzer şeyler yaşadı babalarıyla. Sonunda nasıl biz saldım çayıra mevlam kayıra büyüdüysek, ben de aynı yolu izledim. Adam kendi kendine facesini de öğrendi gogılını da. Derdini anlatacak kadar da kullanıyor meleti. 

Hep bir gün bende olayların bu kadar gersin de kalır mıyım diye düşündüm. Yani yeni bir teknoloji çıkıyor, ben ondan uzaklarda habersiz yaşıyorum. Olmaz lan herhalde öyle şey derken, çoktan gerisinde kaldığımı gördüm. En basitinden şu blog'un şablonunu değiştirmeyi bile beceremiyorum. Dinlediğim en yeni şarkı 2005 öncesine ait, aradan 10 yıl geçmiş yani. Bir arkadaşım yarı ünlü gibi bir şey oldu, baya fanı olan bir grubun iki bel kemiğinden biri, ne çalıyorlar anlıyorsam Arap olayım. Seveyim, ısınayım, sosyal aktivite olsun diye ve tabii ki bedava olduğu için her konserlerine gidiyorum ama daha şarkının adını bile anlamıyorum. Demek istediğim sadece teknolojiden değil, yaş ilerledikçe her türlü şeyden geri kalıyor sanki insan. En basiti bu yeni ergenlerin saç modellerini hiç beğenmiyorum lan. Halbuki daha 10 yıl önce saçma sapan saç modelleri yapardım. Dar ve renkli pantolon giyene ılık mı la bu diye bakar oldum. Sonra dolabımda 10 yıldır duran ve bir anamın atmasına bir türlü izin vermediğim kırmızı kareli düşük belli pantolonum geliyor yanıma, ne alaka la sen de mi ılıktın diyor. Pantolona ne alaka abi sen çok modaydın falan diyorum, uçan tekme atıyor bana. 

Yemekten sonra anam "olum sen biliyorsun bu Hamas ne?" diye soruyor. İsrail tarihini soruyor, güncel politikada ne var ise soruyor. Bitmez tükenmez bir öğrenme açlığı içerisinde. İnsan yaşlandıkça, hayat çevresinden daha hızlı akıyor ve bunu kabul etmek istemeyen insan her şeyi öğrenmek istiyor. Ve genç olanın tüm akan olaylara hakim olduğunu düşünüyor, çünkü gençken kendisinin her olaya hakim olduğunu sanıyordu. 

Böyle işte, bir sonuca bağlamayacağım pek bir sonuç yok gibi. 

19 Temmuz 2014 Cumartesi

Sonu Aynı

Bir filmi defalarca izlersin, başında sonunda ne olacağını nasıl olacağını bilirsin de gene de defalarca izlersin filmi. Büyük bir keyifle...

Sonunda nasıl olacağını bilmesek bile, ne olacağını hepimiz biliyoruz, değil mi? Ölüm gelecek, seni beni onu ayırt etmeden hepimizi alacak. Ölüm kaçınılmaz son olarak bizi bekler. Elimizde olan tek şey hayatın kendisi. 

Cengiz Han gelmiş geçmiş en büyük fatih oldu. Bilinen dünyanın üçte ikisine hakim bir imparator oldu. Ve öldü. Sokrates bir tane eseri bile olmasa da, tüm düşünürlerin babası  kabul edilecek kadar etkili oldu. Ve öldü. Birileri en güzel şiiri yazdılar, öbürleri en güzel resmi çizdiler. Ama herkes öldü. En büyük resimden baktığımızda, evreni düşündüğümüzde ne kendi hayatları, ne bıraktıkları senden benden farklı değil. 

Zamanın sonsuzluğu içinde Sokrates'in hatırlanma süresi, ne senden ne de benden fazla değil. Mekanın sonsuzluğu karşısında Cengiz'in fethettiği alanın hiç bir anlamı olmaması gibi. 

Ne geleceği değiştirebilirim, ne geçmişi. Sonunda öleceğim ne kadar açıksa, geçmişin bende bıraktığı yaralarda o kadar açık. Görece anlık hayatımda geçmişin yükü ile yaşamam ise aptallık. Çektiğin acıyı değiştiremiyorsan, acıdan zevk almayı öğrenmelisin demiş bir düşünür. (ben dedim aslında ama derken görmeliydiniz, baya bir düşünür gibiydim) Eh yapılacak başka da bir şey yok. Ölümden sonrası yok ise, çok kısa olan ömür sadece zevk ile geçirilse bile yetmez. Sonrasında yeni bir hayat varsa, gene bu ömrün kendisinden farklı biri olacağın için, gene bunu zevk ile geçirmemek için bir neden kalmıyor. 

Her aklıma geldiğinde, her canımı yaktığında kendiliğinden bir gülümseme yayılıyor suratıma. Bir ses güzel şeyleri hatırla diyor, güzel şeyleri hatırlamak daha çok can acıtıyor. Bir başkası kötü şeyleri hatırla diyor, depresyondaki halimi hatırlıyorum. Susan, düşünen, nefret ile dolu olup bunu bile kabul edemeyen halimi. Güzel şeyleri düşünmekten daha iyi geliyor. Birini düşman ilan etmek, bir süre için çözüm sağlıyor. Asıl çare ise insanların sadece ölünce ölmediğini kabul etmek ve her defasında bunu hatırlamak. Çünkü ölü olanlar artık can yakamazlar. 

Ölüm bir sonraki nefes kadar yakın insana. Bunu bile bile yaşamak gerek. Hayatının ne kadar değerli olduğunu, kimseye adanamayacağını. Kendini yaşarken gömmenin ölmekten beter olduğunu bilmek gerek. Bir şeyler uğruna ölmek de bir şeref var ama kendini yaşarken öldürmek de hiç bir şeref yok.