17 Şubat 2014 Pazartesi

Güzel Bir Gün

Uyandığımda yeni temizlik yapılmış ev kokusu ile karşılaştım. Temizliğin kokusunu severim. İçime bir mutluluk verir her zaman. Gittim anneme bir öpücük verdim. Balkona çıktım, bahar gibi güzel bir hava ile karşılaştım. Ben baharı çok severim. 

Kapının önündeki erik ağacı gene yarışı kimseye bırakmamış, en erken çiçek açan o olmuş. Yazık, her sene yalancı bahara aldanır, ilk o çiçek açar. Çilesi erken bahara kanmak ile bitmez, mahallenin çocukları daha olgunlaşmadan meyvesini yağmalar o ağacın. Sadece çocuklar olsa iyi, koca koca adamlar, dallarını kıra kıra eriklerini toplar. Gene de her sene ilk o  çiçek açar. 

Sokağım tek güzelliği erken açan erik ağacı değil. Kedi dolu bizim sokak. Yan komşumuz Günay abla başta olmak üzere tüm mahalle kedileri baş tacı eder. Sırf bizim apartmanın bahçesinde boy boy 20'ye yakın kedi bulabilirsiniz. Sabah kapıdan dışarı adım attığınızda etrafınızı kediler sarar. 

Zaten bizim milletin en belirgin özelliklerinden biriydi hayvan sevgisi. Kedi köpek ile hep beraber yaşadık. Avrupalı seyyahlar Osmanlı ülkesini ziyaretlerini yazdıkları seyahatnamelerinde bu özelliğimizi vurgulamışlardır. Kedi ile, köpek ile beraber yaşamamızı hep garipsemişlerdir. Aslında garipsenecek bir durum yoktu. At sırtında geldik biz, hayvanlar ile aramızın iyi olması gayet doğal. 

Bak hazır seyyahlardan bahsetmişken komik bir seyyah anısını anlatayım. 18.yy'da bizim ülkeye gelmiş bir Avrupalı seyyah, kendince bizimle dalga geçiyor. en ufak köyde dahi hamam olduğunu ve bu hamamların sürekli kullanıldığını fark ediyor. Hatta diyor, haftada bir gün kadın günü bile var diyor. Bu Türkler ilginç insanlar diyor, sürekli banyo yaparak, hastalıklardan korunabileceklerine inanıyorlar. Avrupa'daki veba salgınlarına şaşırmamak gerek.

Neyse biz sokağıma geri dönelim. Bizim buralar yeşilliktir. Eğim ve çarpık kentleşme sayesinde hep de yeşil kalacaktır. İşte bu yeşillik bahar aylarında içimi kaynatır. Belki de sırf bu yüzden baharı bu kadar severim. 

Yalancı bahar da olsa, sonuçta bahar gelmiş gibi hissettim. Erik ağacı gibi bu yalana kanıp çiçek açmaya hazırdım. Balkondan kedileri izliyordum. Henüz 4 aylık falan olan bir kediyi izliyordum. Sütçü kamyonunu fark edince koştura koştura gitti, miav miyav süt beklemeye başladı. Sütçü ayıp etti, süt vermedi. Annemde git hayvana süt ver sevaptır dedi. Lan evde kadrolu sevabım var zaten, bütün gün kıçını kırıp miyav miyav takılıyor. Neyse aldım sütü indim aşağıya, etrafımı kediler sardı. Sütçüden süt dilenen kedi dışında tüm sokağın kedileri sütü içti. Nerede bu salak diye arandım, karşı apartmanın bahçesinde çocukların eline düşmüş, kafasını karnını sevdiriyor. Şansına küssün dedim çıktım eve.

İçim içime sığmıyor ama. Oturdum balkonda, Haliç köprüsünü izliyorum. Şubat güneşi arabaların camlarından bizim eve kadar yansıyor. Yan apartmanın girişinde asma var, üzerine üç kedi çıkmış güneşleniyor. Yan mahalleden bir genç almış yavru köpeğini gezdiriyor.

Lan dedim, hayat güzel. Bak bugün güzel en azından. Yaz bari dedim. Hep karamsar karamsar yazıyorsun, mutlu bir şeyler yaz, insanların hoşuna gider belki. Açtım bilgisayarımı ve güzel gün sona erdi. Sevgili validem temizlik için bilgisayarı kaldırırken pek bir özensiz davranmış. Arasında kulaklık bulunan bilgisayarı direk kapatmış, kediçim de üzerinde gezinince ekran çatlamış, kullanılmaz hale gelmiş.

Eh benim güzel günüm bu kadar olur. Olsun, buna da şükür. Bilgisayar yaptırılır. Rahmetli dedem, para ile halledilecek hiç bir şeyi aklına takma derdi. E tabii o zengindi. Ben değilim. Para kazandığım yok, para kazanmak için uğraşma isteğim de yok. 

Bir de elektronik eşyalarıma hep özen gösteririm. Eski bilgisayarım dahi hala kullanılabilir durumda. Babam aldı kullanıyor vallahi. Telefonlarımı gayet uzun süreler kullandım. Birde fotoğraf makinem vardı, pek kullanmazdım ama bazen lazım olurdu. Onu da kendim değil, eski sevgilim kaybetti. Bilgisayarımı annem ve kedim ortak operasyon ile halletti. Hep mi başkası zarar verecek lan benim mal varlığıma? 

Sizin gününüz güzel geçsin, vallahi hiç takmıyorum ben bunları. Fotoğraf makinesi alınır, bilgisayar tamir edilir ama kedinin verdiği, annenin verdiği huzur satın alınamaz. 

Güneşli ve güzel günler dilerim (Gerçi battı güneş ya)

Kepenkleri Kapatsak mı?

Vallahi kapatalım gidelim mi? Kepenkleri diyorum. Biz beceremedik diyelim, şehitlerden özür dileyelim kapatalım ülkeyi.

Ayaz bebek donarak öleli kaç gün oldu? Peki geçen gün Van'da donarak ölen bebeğin adı neydi? Hatırlıyor musunuz? Bir kadın bebeğini evde bırakıp, ailesinin yanına gitmişti de bebek aç kalarak ölmüştü. 

Ülke bebeklerinin hayatta kalma şansı, güney sahillerimizdeki karetta karettalar ile yarışıyor sanki. Yukarıda saydıklarım haberlere çıkanlar. Şimdi dürüst olun, kaçınız iki yıl önce bir yeni doğan ünitesindeki bebeklerin tamamının öldüğünü, ailelerine gofret kutularında teslim edildiklerini hatırlıyor? 

Bebekken ölmediyseniz hemen sevinmeyin. Meşhur oğlum bak git videosundaki çocuk siz olabilirdiniz. Öyle yetişiyor çünkü ülkemizde çocuklar. Özellikle ikinci çocuk falansanız, sal çayıra mevlam kayıra büyürsünüz. 

Ha tabii, anaokulunda kafanıza lavabo düşer. Birine kar topu atarsınız, sizi bir arabanın altında kalacağınız kadar kovalar. Kırsal bir alanda el bombası bulmanız işten bile değil. Yaya geçici, sadece okullarımızda trafik dersinde gösterilen fantastik bir yol durumuna geldi. Bakkala falan giderken, malum biber gazı falan...

Bizim bebekler ve çocuklar şans eseri yaşıyorlar da, yetişkinler farklı mı? Öğretmen olsan, öğrencin seni bıçaklayabilir. İşçi kazaları malumunuz. Madencinin kaderinde var. SAT komandosu olsanız, İstiklal Caddesinde sabahın köründe bir tinerci tarafından bıçaklanabilirsiniz. Diyorum işte, bedava yaşıyoruz. Milyoner iş adamı olsanız, mezarlık ziyaretinde öldürülebilirsiniz. Sonra nasıl öldürüldüğünüz komplo teorilerine konu olur. 

Mucizeyi gerçekleştiriyoruz aslında. Ölmemek başarı bu ülkede. E ölmeyince iş bitiyor mu? Yaşıyor muyuz yani? Nerdeee? 

Ülkenin çivisi çıkmış, cemaat diye bir şey var. Kimse de niye varı tartışmıyor, hükumet ile kavgasını konuşuyor. Sahi niye var ya böyle bir yapı? Elalemde masonlar falan olur, bizde ağlak bir adamın cemaati var. Lan paralel yapımız bile dandik. 

Çevre ülkelerde ya asker kökenli, ya istihbarat kökenli yöneticiler var. Zaten dünyanın kurtlar sofrası var ise, burası orası. Katar haritada görünmeyen bir ülke, onun bile belli bir çıkarı, politikası var. Biz de ne var? İETT çıkışlı Tayyip Erdoğan. Ona bile şükür diyeceğimi hiç düşünmezdim. Ya Ahmet Davutoğlu sadece dış politikayı değil de ülkeyi yönetseydi. 

Gelmiş geçmiş en başarılı insan. Hatta futbol için Messi ne ise, dış politikada Ahmet D. odur. Abi insan üstü başarı sergiledi. Bu bölgede bir ülkenin hem ABD hem Rusya ile arası açık olamaz. Olmaz değil bak, OLAMAZ. Maddenin yapısına aykırı. Eşyanın tabiatına aykırı. 

Bir Fransız ile İtalya'na ülkedeki yolsuzluk operasyonundaki paranın miktarını söyledim. Deli sandılar beni. Öyle para mı olurmuş. 

Lan adamlar bir milyon liraya üç beş kuruş diyor. Lan münafık, sanki paradan sıfır atılmamış da bir tl den bahsediyor. 

Ben bebeklerden falan bahsedecektim aslında, nereden geldim gene buralara hiç bilmiyorum. 

E biz ülkeyi kapatalım dedim de, nereye gideceğimizi hiç bilmiyorum. İnsanların olmadığı bir yer bulalım. Ya da siktir edin, başka dünyaları batırmayalım. Şarkıyı dinleyin bari

16 Şubat 2014 Pazar

Sağlık

Her halde hiç bir zaman tam olarak sağlıklı olmadım. Tabii tam olarak sağlıksız da olmadım.

Çok şükür, her hangi bir fiziksel sakatlığım yok. Ama bedenen tam anlamıyla sağlıklı olmaktan her zaman çok uzaktım. Hiç bir zaman tombul, al al yanaklı, görüntüsünden bile sağlık fışkıran bir bedenim olmadı. Kendimi bildim bileli sağlıksız ve düzensiz besleniyorum. 

Aslında bir kere çok yaklaşmıştım. Neredeyse sağlıklı bir vücudum olacaktı. Spora gidiyordum ve sigarayı bırakmıştım. Bir adım ötedeydi. Hayatımın en berbat fiziksel hastalığına tutuldum. Üç gün yataktan çıkamadım. Şiddetli ishal ve kusma. Üç gün bırakın yemek yemeği, su dahi içemedim. beş kiloya yakın kilo kaybettim. Tam da omuzlarım genişlemeye başlıyordu. Cidden büyük talihsizlik.

Kafa olarak sağlıklı olmadığımı hep söylediler. Normal bir zihnim olmasını isterdim. Hayır, cidden artistlik yapmıyorum. Kafamın normal bir birey gibi çalışmadığının uzun zamandır farkındayım. Normal dediğim, toplumsal çoğunluğun kafa yapısı. Aslında bu durumda ülkemizin arada kalmışlığının büyük payı var.

Ne doğulu, ne batılı bir ülke burası. İkisinden de bir şeyler var, hiç bir şeyden tam yok. Ve bu ülkede, kaosun hüküm sürdüğü bu şehirde, farkındalığı olan her kafa biraz git-gel yaşar. 

Eğer ufacık bir darbe daha alsaydım, geri dönülemez bir deliliğe düşerdim. Hiç bir zaman normal olmayan biri bile, deliliğin kıyısına geldiğinde dehşete düşer. Sadece orada olmak bile deli eder insanı. Şimdi hastahane bahçesinde aşağı yukarı yürüyen o insanları daha iyi anlıyorum. Normal dışı ve tehlikeli yaratıklar haline gelmiş, eskiden insan olan yaratıkları. Bir bilinmezlik denizinin ortasındalar. Tutunacak bir odun parçası bile yok. Fırtına ne zaman gelir, deniz ne zaman kabarır belirsiz. Yerinizde olsam delilerden korkardım, çünkü onlar korkunun çocukları olmuşlar. 

Emin değilim ama yazmasaydım bende delirirdim. Bir çeşit meditasyon oldu benim için. Rahatlama yöntemim. Benim ufak kalem, hisarım. Kimse okumayacak olsa da yazarım artık. Buraya yazdıklarım dışında, defterler doldurdum. Kimsenin okumayacağı defterler. Benim kısa tarihimin yazılı olduğu defterler. 

İnsan yazdıkça, paylaşma isteği duyuyor. Şimdi internet sansürleri gelecek ya, burasını kaldırsalar, kağıtlara yazar, güzel gözlü Tuğba'ya mektup olarak yollarım bu yazıları. Kuzenime elektronik posta olarak atarım. Elime bir kalem alır, bar tuvaletine uzun uzun yazarım.

Önemli olan okunması yada okunmaması değil. Benim yazmış olmam, paylaşmış olmam. İçinde tutmamam artık. İçim çok dolu, yerim yok.