12 Haziran 2014 Perşembe

Bayrak

Bu haftanın en popüler kelimesi herhalde bayraktı. Ulubatlının bayrak dikme hikayesi ile büyümüş nesiller, ülke toprağında bayrak indirilince galeyana geldiler. Ne bayrağı indiren o çocuğun, ne galeyana gelenlerin bayrak indirmenin ne manaya geldiğini bildiğini sanmıyorum. Bir kaç yıl önce bir adam, bir toplantıda birilerini protesto etmek için oturduğu yerden kalkıp İstiklal Marşı okumak istemişti. İstemişti de, ufak bir sorun vardı. Adam İstiklal Marşı'nı ezbere bilmiyordu. Bir iki kere denedi, ama sadece daha da rezil oldu. İşte bu galeyana gelenlere, kardeş bayrak nedir yahu desen, o adam kadar rezil olurlar. Verebilecekleri cevap ilkokul seviyesinin üzerine çıkmaz. 

Çünkü bayrak indirilmesi sadece bir semboldür, tıpkı bayrağın kendisi gibi. Vatan topraklarında dalgalanan bayraklar, bizim oraya hakim olduğumuzun göstergesidir. Bazı baskıcı rejimlerde, bayrak rejimin göstergesi olarak kullanılır. Mesela İran'da her yükseltide bir bayrak aslıdır. Her meydan bayraklar ile donatılmıştır. Bu bayraklara Humeyni ve Hameney posterleri  eşlik ediyor. Devlet insanlara nerede olduklarını, her tarafa astıkları bu posterler ve bayraklar sayesinde hatırlatıyor. Sadece devlet değil, rejime gönülden bağlı olan ya da gönülden bağlı görünmekten karı olan insanlarda dükkanlarına poster ve bayrak asıyorlar. Tüm bu bayraklı posterli baskıya rağmen, konuştuğum insanların hiç biri rejimden memnun değildi. Hatta açık bir nefret sergileyenler bile oldu. Çünkü, sana baskı aracı olarak kullanılan şey senin kendi bayrağın bile olsa, ondan nefret edersin. Bayrağı indiren o çocuğun büyük dedesi belki de o bayrak orada asılı dursun diye ölmüştü. Aradan geçen zamanda, her gık diyeni vatan haini, biji diyeni terörist ilan ederseniz, onlara bayrak ile baskı kurarsanız, olacağı bu olur. Allah aşkınıza sorun, o çocuğa o bayrağı sevdirecek ne verdik? Sizin boş bıraktığınız beyini, başkaları doldurur, çocuk bayrak da indirir, eline silah alıp dağa da çıkar. 

Bir de çocuğu vuran olmadı diye olay çıkıyor. Kan isteniyor. Daha önce bayrağı indiren Kıbrıslı örnek gösteriliyor. Verilen örnekler de çok şey anlatırlar. Vurulan o adam, başka bir ülkenin vatandaşıydı. Bu çocuk seninle aynı vatanın insanı farkında mısın? Düşman devletten sınırı aşıp gelmedi o çocuk, bir kaç kilometre uzaktaki evinden geldi. Evet, o seni vatandaşı olarak görmüyor, evet, belki o bayrağı orada işgalci devlet bayrağı olarak algılıyor. Sen de katlini isteyerek bunu onayladığının farkında mısın? Ulan bu çocuk bu hale nasıl gelmiş diyeceğine, onu öldürmeyi istiyorsun. Onu anlamak yerine, ondan nefret ediyorsun. Asıl nefret etmen gereken o mu gerçekten? Kanını istediğin o mu? Sonucu ortadan kaldırmak sebebi ortadan kaldırmaz. Oysaki hiç bunu konuşan yok. Muhalefet de, iktidar da hödö hödö dilinde birleştiler. Hem kimseye müdahale etmeyin diye emir veriyorlar, hem de emre uydular diye insanları cezalandırıyorlar. Eğer o eleman Irak'tan, İran'dan, Avustralya'dan gelip indirse bayrağı, katli elbette vacip olurdu.

 Herkesi almış bir bayrak telaşı. Temsil ettiği devlet, ortadan kalkmış, doğuda da batıda da sadece resmi kurumlarda yaşar hale gelmiş. Hatta kendi adının ibaresini bile kendi kurumlarından kaldıran bir devlet var ortada. Ne bayrağından bahsediyorsun sen? 

Söylemek bile acı ama, ülkenin bir bölümünü fiilen kaybetmiş durumdayız. PKK şehirlere bile hakim durumda, git gide devletleşiyor. Vergi topluyorlar, yakında kendi para birimlerini basarlar ise hiç şaşırmayın. Kolluk kuvvetleri var, kimlik kontrolü yapıyorlar. Mahkeme kuruyorlar mahkeme. Bölge insanları durumu kanıksamış. Karakol inşa edemez haldesin. Artık bayrağın dalgalansa ne olur ki? Sadece kendini aldatırsın, orası da bu ülkenin toprağı diye. Daha önce de söyledim, Süleymaniye de askerimizin başına çuval geçirildiği gün, biz zaten Güney Doğu'yu kaybetmiştik. Çözüm süreci falan dedikleri şey, bunu kansız sızısız halletmekten başka bir şey değil. Zaten devleti yönetenlerin gaflet delalet ve hıyanet içinde olduğu günlerdeyiz. Soruyorum size, paragrafın başında yazdıklarımın yaşandığı bir ülkede, devleti yönetenlere hain değil de ne denir? 

Yahu komik haldeyiz komik. Bu adamın yazılı olmayan her konuşmasında saçmalamasına alıştık. Önündeki prompter olmadan konuşmamasına da alışkınız. Dün ak demesine bugün bok dediği de aşikar. Ancak aynı yazılı metinde hem "indirilse bölge karışırdı deyip (çocuktan bahsediyor) hem de " ben mi Ankara'dan gelip gelip indireyim" demesi gerçekten taktire şayandı. İşte indirilince galeyana geldiğiniz bayrağın, başkanı bu adam. Sadece bu olsa da iyi, bir de Davutoğlu var ki, evlere şenlik. Neo Osmanlı diye yola çıkıp, sonunda tarihin en beter terör örgütüne konsolosunu esir etmeyi başaran bir adam. Daha önce de yazmıştım bu adamın başarılarını açın bulun okuyun. Daha önce IŞİD denen örgütün kapımıza dayanacağını da yazmıştım. Daha önce yazdıklarımdan komik bir alıntı daha, ben bu Tayyip Erdoğan'ı Roma İmparatorlarına benzetmiştim. Tek benzeten ben değilmişim, adamın jöleli danışmanı da adamı Sezar'a benzetti iyi mi? Hem de Sezar'dan zenginden alıp fakire veren bir Robin Hood gibi bahsederek. Aynen öyle, Sezar zenginden aldı, fakire kömür verdi. Gerzek herif acaba Sezar'ın Roma'nın en zengin adamlarından biri olduğunun, servetini arttırmak için ülkeyi savaştan savaşa soktuğunun falan farkında mı? Biliyor mu bunları? Başbakan baş danışmanının haline bak. Bayrağımızı temsil edenlere bak. Sen hala provokasyon kokan bayrak indirme hareketlerine galeyana gel. 

Son olarak, bence o eylemin amacı da işte buydu. Sen Kürtlerin hepsinden nefret et diye, devlet ile fiilen kopan bağlar, millet ile de kopsun diye. Yakında "bölge vergi vermiyor" tarzı haberler artarsa şaşırma. Çözüm falan ayağına neredeyse tüm Kürleri kopardılar, şimdi sıra Türklerde. Bu yolun sonunda ya iç savaş sonucu, ya da savaş olmadan bölünmek var. He bundan en zararlı çıkan da Kürtler olur. Parası olan Kürtlerin çoğu malı herkes gibi ülkenin batı yakasında. Doğu da sadece kaçakçılık parası olan PKK sermayesei var, onla da ülke kurulmaz. Hee, Barzani ya da başka paralılar mı yardım edecek? Kendi kanından olsa bile, kimse kimseye bedava ekmek vermez. 

11 Haziran 2014 Çarşamba

Yağmur

Geçen İstanbul'a dolu yağdı ya hani, heh işte ondan sonraki bir kaç gece de yoğun yağmur yağdı. İşte o yağmurlardan birinde, ben okulumun bahar şenliğindeydim. Yedi yıldır üniversitedeyim, ilk defa kendi okulumun şenliğine gittim ya, yağmur yağdı, yarım kaldı konserler. Fena bir deprem olamadığına şükretmem gerek aslında. Neyse, baktım olay erken dağıldı, bari dedim otobüsle döneyim eve, boşuna taksi parası vermeyeyim. Bir yandan da her işte var bir hayır diyorum içinden, taksi parasından yırttık ya, hayır sanıyorum. 

Neyse ben ilk vesait otobüs yolculuğumu bitirdim, ikinciyi bekliyorum, bekliyorum, bekliyorum. Ben beklemesine bekliyorum da, ne otobüs geliyor, ne minibüs. En son orada otobüs beklerken başıma ne geldiğini şu yazımda anlatmıştım. Ufak ufak yürümeye başladım, yoldan bir taksi çevirir binerim dedim. Hala da kardaydım hani. Sonra, yağmur çiselemeye başladı, çiseleyen yağmur sağanak halini aldı, yanıma bir taksi yanaştı, elimle yok diye işaret ettim. Neden diye sorsanız bilmiyorum. Cimri biri de değilim ki para vermek istemiyor olayım. Sadece, yağmur altında yürümek istedi canım. Canımı seveyim, insanın canı Edirnekapı - Rami arası yolda romantik yağmur yürüyüşü ister mi la? İstiyor işte ama. 

İnsanın içi bir kere yanınca, iç yanması ne demekmiş anlıyor. İçinde ki yangınlar sönse bile, geriye asla sönmeyen ufak bir kor kalıyor sanki. Arkadaşınla muhabbet ederken fark etmiyorsun, kitap okurken rahatsız etmiyor, annenle yemek yerken boğazına takılmıyor. ama beklenmedik bir anda, seni yağmur altında yürütecek kadar içini yakıyor. Bazen bir filmin bir sahnesi, bazen bir dizi repliği, çoğu zaman bir şarkı uyandırıyor uyuyan koru. Yağmur altında yürürken, her damla biraz daha serinletti beni. Sıçan gibi ıslanmak neymiş, sağanak yağış altında üç kilometre yolu aheste aheste yürürken anladım ben. Kulaklıklardan kulağıma dolan şarkı ve yağmur dışında hiç bir şey yoktu. Kafamdaki deli sesleri bile yalnızlığıma saygı duyup terk ettiler la beni bu yürüyüşümde. 

Sağanak yağmur altında yıkanmak insanı baya bir arındırıyor da, aheste aheste üç kilometre yol yürümenin de pek anlamı yok. İnsana bir iki şarkılık yürüme dilimi yeter aslında. Yani bana yetmişti, geri kalan yolu az önce beni yıkayarak arındıran yağmura saygısızlık olmasın diye yürüdüm. Bir nevi vefa borcu diyebiliriz. Sonra sebepsiz yere ananem geldi aklıma, o da bu geceki yağmur gibi beni yıkamaya pek meraklıydı. Belki ananem yıkıyordur beni şimdi diye düşündüm, kafa deli seslerim geri geldi. Kalan yol boyunca hayaller kura kura yürüdüm. 

Eve gelince hemen sıcacık bir duş aldım. Tabii yapılan deliliklerin bir sigortası olmalı. O duşu almasam çok pis hasta olurdum herhalde. Ya da olmazdım ya, ben hasta olmam ki. Ancak yılda bir bilemedin iki defa farenjit olurum. Bu kış istisna, hayatımda hiç üşütmemiştim. On kiloluk falan bir kilo kaybım olmayaydı, o da olmazdı bence.

Aslında bu yürüyüş son zamanlardaki ilk yağmur yürüyüşüm değildi. Bir iki gün önce de yürümüştüm ama biri bakkaldan eve, öbürü taksimde bir bardan öbürüne kadar mesafelerdi. Üzerimdeki deri ceketimden akan boyalar beyaz tişörtümü mor renge boyamayı başardılar. Lan anacım da yeni almıştı, hiç ettik tişörtü. Bütün yaz giyerdim lan ben onu. Bu arada bana kıyafetlerimi hala annem alır, hiç haz etmem alışveriş yapmaktan. 

Bu da öyle ıslak  bir anımdı, siktiğim liseli hikayesi arka sıradakilere döndüğü için kendimi böyle rahatlatayım dedim. zaten vazgeçtim amk, başka hikaye yazıcağım. Saçma sapan çocukların hikayesi mi olur lan? Ancak ÖSS muhabbeti yapsın onlar. 

10 Haziran 2014 Salı

Amaç(sız)

La insan depresyonda olmayı özler mi? Vallahi billahi özlüyor. Depresyondayken insanın depresyondan kurtulmak gibi bir amacı oluyor. Depresyon bitince insan acayip amaçsız kalıyor, ki bu depresyonun kendisinden beter. 

Depresyondan çıkmak için yazı yamaya başladım ben, pek de sevdim. Hep isterdim zaten yazabilmeyi ama hiç beğenmezdim yazdıklarımı. Çok az insan okurdu, onların da bazıları beğenmezdi. Okumasını istediğim tek kişi hiç beğenmezdi. "Senin cümle yapın bile bozuk, saçma saçma hayaller kurma" dediği sahne hala gözlerimin önüne geliyor. Sonra amaç beğenilmek değil, depresyondan çıkmak olunca, verdim odunu desem yeri. Sadece kendim için yazdım, gene pek beğenilmedi ama beğenen bir iki kişinin olması bile bana yetti. 

İyi kötü yaza yaza geldik bu günlere. Söyleyecek sözlerim bitmedi, belki daha bile fazla sözüm var ama yazmanın bir amacı kalmadı. Şimdi amaçsızca hikayeler karalıyorum, gene beğenilmek istiyorum, gene kendimi beğenmiyorum. Tam içime sindi sanıyorum, bir iki gün sonra okuyunca " be ne lan, çok salakça" falan oluyorum. Şu bilgisayar programı yakaladığı her imla hatasını çatur çutur çiziyor, her yazıyı yayımlamadan önce bir kere imla düzeltme okuması yapıyorum, gene de hatalar kalıyor. Bildiğiniz beceriksizlik abidesi gibi hissediyorum. 

Bir de depresyonda olmayınca, yazdıklarımın değeri yok sanki. Mesela bugün eve gelirken otobüste bir eleman gördüm. Kartımı cüzdandan çıkarmam zaman aldı biraz, o sırada bir kız açık otobüs kapısından kafasını uzatım şoföre bir şey sordu, "şuradan geçer mi" falan dedi herhalde, kulaklık vardı kulağımda tam duymadım. Neyse, kız şoför ile konuşurken, sırtıma bir şey çarptı. Plastik olduğunu anladım. Bu plastik nesne, sırtımın yanı ile, yaslandığım otobüs camının arasına sokulmaya çalışıyordu. Koltuk altıma girim uyumaya çalışan kedim gibi usul usul sokuluyordu. Kartı bastıktan sonra "neydi lan o" diye bakmak için baktım, sadece uzay temalı saçma müzik kliplerinde göreceğiniz bir güneş gözlüğü takmış elemanı gördüm. Takan çocuk yirmi yaşında vardır, yoktur. Kafasındaki yarıkları saymaya matematiği yetmeyecek bir elemandan bahsediyorum. Daha ona yakın bir görsel bulup koymadım yazıya ama, ne koysam emin olun abartı olmayacaktır.

İşte bu elemanı yazmak geldi o anda aklıma. Cebeci-Vezneciler hattında apaçilerin kralı gider gelir, gider gelir, diye düşündüm. Ama bunu yazacak olsam, sen niye okuyasın ki bunu? Başkası yazsa okumam ben. Komik bile değil lan bu adam. Kendini rezil edecek bir kılığa bürünmüş, ancak komik bile olamamış. Sonra dünyadaki en değerli, en gelişkin yaratık insan, yersen. Lan bunun nesi değerli? İlla kurcalasak buluruz bir değerini ama hayat o kadar yumuşak değil işte. Sinekten değersiz diye çizdim üstünü bir anda. Sonra kendime üzüldüm lan, bir insanı sadece insan diye sevemeyecek haldeyim. 

Sonra biraz otobüsteki insanlara baktım, lan hat süresi en iyi ihtimal ile bir saattir, kitap okuyan insan sayısı kaç dersiniz? Bir. O da altı dakika boyunca otobüste bulunacak olan ben. Lan bu ülkede biri Yüzüklerin Efendisi'ni yazmış olsa, canım kitap hiç olurmuş. Tabii her yer Vezneciler-Habipler hattı değil ama, gene de kitap okuyan sayısı çok azdır lan. 

Geçenlerde  Bir Rezaletin Kısa Tarihi diye bir yazı yazmıştım ya hani, orada bahsettim bir milyarlık kitap setlerinden biri modern Türk romanı setiydi. Berbat kitaplar arasında, sadece bir adamın kitapları çok iyiydi. Adamın uzmanlık konusu doğuda yaşanan çocuk gelinler ve onların yaşamı. İki tane kitabı vardı, ikisi de çok iyiydi. Bir kaç baskı yapmış kitaplar ama, alanların çoğu benim gibi ne aldığını bilmeyenlermiş büyük ihtimalle. Çünkü okunsa adı bilindik bir yazar olurdu ya. Bu arada adı Rıfat Mertoğlu yazarın adı. 

Neyse kavgasız temasız saçma yazımı burada sona erdiriyorum. Aslında bir hikaye yazmaya çalışıyorum ben, bir türlü istediğim gibi yansıtamıyorum, o yüzden de biraz sıkıldım.

Saygılar, sevgiler.