10 Haziran 2014 Salı

Amaç(sız)

La insan depresyonda olmayı özler mi? Vallahi billahi özlüyor. Depresyondayken insanın depresyondan kurtulmak gibi bir amacı oluyor. Depresyon bitince insan acayip amaçsız kalıyor, ki bu depresyonun kendisinden beter. 

Depresyondan çıkmak için yazı yamaya başladım ben, pek de sevdim. Hep isterdim zaten yazabilmeyi ama hiç beğenmezdim yazdıklarımı. Çok az insan okurdu, onların da bazıları beğenmezdi. Okumasını istediğim tek kişi hiç beğenmezdi. "Senin cümle yapın bile bozuk, saçma saçma hayaller kurma" dediği sahne hala gözlerimin önüne geliyor. Sonra amaç beğenilmek değil, depresyondan çıkmak olunca, verdim odunu desem yeri. Sadece kendim için yazdım, gene pek beğenilmedi ama beğenen bir iki kişinin olması bile bana yetti. 

İyi kötü yaza yaza geldik bu günlere. Söyleyecek sözlerim bitmedi, belki daha bile fazla sözüm var ama yazmanın bir amacı kalmadı. Şimdi amaçsızca hikayeler karalıyorum, gene beğenilmek istiyorum, gene kendimi beğenmiyorum. Tam içime sindi sanıyorum, bir iki gün sonra okuyunca " be ne lan, çok salakça" falan oluyorum. Şu bilgisayar programı yakaladığı her imla hatasını çatur çutur çiziyor, her yazıyı yayımlamadan önce bir kere imla düzeltme okuması yapıyorum, gene de hatalar kalıyor. Bildiğiniz beceriksizlik abidesi gibi hissediyorum. 

Bir de depresyonda olmayınca, yazdıklarımın değeri yok sanki. Mesela bugün eve gelirken otobüste bir eleman gördüm. Kartımı cüzdandan çıkarmam zaman aldı biraz, o sırada bir kız açık otobüs kapısından kafasını uzatım şoföre bir şey sordu, "şuradan geçer mi" falan dedi herhalde, kulaklık vardı kulağımda tam duymadım. Neyse, kız şoför ile konuşurken, sırtıma bir şey çarptı. Plastik olduğunu anladım. Bu plastik nesne, sırtımın yanı ile, yaslandığım otobüs camının arasına sokulmaya çalışıyordu. Koltuk altıma girim uyumaya çalışan kedim gibi usul usul sokuluyordu. Kartı bastıktan sonra "neydi lan o" diye bakmak için baktım, sadece uzay temalı saçma müzik kliplerinde göreceğiniz bir güneş gözlüğü takmış elemanı gördüm. Takan çocuk yirmi yaşında vardır, yoktur. Kafasındaki yarıkları saymaya matematiği yetmeyecek bir elemandan bahsediyorum. Daha ona yakın bir görsel bulup koymadım yazıya ama, ne koysam emin olun abartı olmayacaktır.

İşte bu elemanı yazmak geldi o anda aklıma. Cebeci-Vezneciler hattında apaçilerin kralı gider gelir, gider gelir, diye düşündüm. Ama bunu yazacak olsam, sen niye okuyasın ki bunu? Başkası yazsa okumam ben. Komik bile değil lan bu adam. Kendini rezil edecek bir kılığa bürünmüş, ancak komik bile olamamış. Sonra dünyadaki en değerli, en gelişkin yaratık insan, yersen. Lan bunun nesi değerli? İlla kurcalasak buluruz bir değerini ama hayat o kadar yumuşak değil işte. Sinekten değersiz diye çizdim üstünü bir anda. Sonra kendime üzüldüm lan, bir insanı sadece insan diye sevemeyecek haldeyim. 

Sonra biraz otobüsteki insanlara baktım, lan hat süresi en iyi ihtimal ile bir saattir, kitap okuyan insan sayısı kaç dersiniz? Bir. O da altı dakika boyunca otobüste bulunacak olan ben. Lan bu ülkede biri Yüzüklerin Efendisi'ni yazmış olsa, canım kitap hiç olurmuş. Tabii her yer Vezneciler-Habipler hattı değil ama, gene de kitap okuyan sayısı çok azdır lan. 

Geçenlerde  Bir Rezaletin Kısa Tarihi diye bir yazı yazmıştım ya hani, orada bahsettim bir milyarlık kitap setlerinden biri modern Türk romanı setiydi. Berbat kitaplar arasında, sadece bir adamın kitapları çok iyiydi. Adamın uzmanlık konusu doğuda yaşanan çocuk gelinler ve onların yaşamı. İki tane kitabı vardı, ikisi de çok iyiydi. Bir kaç baskı yapmış kitaplar ama, alanların çoğu benim gibi ne aldığını bilmeyenlermiş büyük ihtimalle. Çünkü okunsa adı bilindik bir yazar olurdu ya. Bu arada adı Rıfat Mertoğlu yazarın adı. 

Neyse kavgasız temasız saçma yazımı burada sona erdiriyorum. Aslında bir hikaye yazmaya çalışıyorum ben, bir türlü istediğim gibi yansıtamıyorum, o yüzden de biraz sıkıldım.

Saygılar, sevgiler. 

30 Mayıs 2014 Cuma

Göz yaşları

Ellerini balkonun soğuk mermerlerine dayamış, kafasını eğmiş duruyor. Fonda acı bir şarkı tıngırdıyor. Kollarından, bacaklarından halatlar ile çekiştirilse, ancak bu kadar gergin olurdu vücudu. Kendini tutmasa, kolları bacakları zangır zangır titrerdi bu  gerginlik ile. 

Sokak kedilerini izliyor. Öyle ya diyor, hep onlar mı bizi gözetleyecek. Birbirlerine kur yapıyor kediler. Erkek kedi bir kaç kere doğru anı yakalıyor, dişisinin üzerine çıkıyor, ama enseden ısırmadığı için her seferinde dişi kedi kaçmayı başarıyor. Ama çok uzağa kaçmıyor, gene yakalanmak istiyor. Bu sefer erkek kedinin doğru olanı yapmasını, onu ensesinden ısırıp etkisiz hale getirmesini istiyor. Her kaçışında bir pençe atıyor. Erkek kedi de yapması gerekeni biliyor, ama yapmıyor işte. Sonunda dişi kedi erkeğe kafa göz dalıyor, erkek kaçmak zorunda kalıyor.

Bizim eleman balkondan, erkek kedi sokağın öbür tarafından dişi kediyi seyrediyorlar. Kendini yalayan, her bir tarafa çiftleşmeye hazırım kokusu yayan kediyi. Başka bir erkeğin ortaya çıkması uzun sürmüyor. Bu seferki tek hamlede enseden yakalıyor dişiyi.

"Sen seversin, dayın siker" diye bir ata sözü var. Atalar boş konuşmuyor.

"Sokaktaki kedilerden bile kendime pay biçer oldum" diyor kendi kendine. Zaten kendinden başka da konuşacak kimsesi yok bu saatte. Dolaptan iki bira alsam, diye geçiriyor içinden, gidip şu kedi ile içsek, sessizce anlaşsak. Sözler olmadan, susarak anlaşsak. Aynı dertten çektiğimizi bilsek. İkimizde biliyorduk ne yapmamız gerektiğini, ikimiz de yapamadık.

Yalnızlık böyledir, kediyle konuşmaya muhtaç eder insanı. Bir şair, sessizlik yalnızlığın türküsüdür demiş. Oysa yalnız olan, hiç de sessiz değildir. Anlatmaya çalışır yalnızlığını. Paylaşıp, eritmek ister, ama kimse anlamaz. İşte o zaman susar yalnızlar, ve bu bir türkü değil, ağıt olur.

Erkekler her zaman daha yalnızdır diye düşünüyor. Kadınların doğası daha koruyucu sanki, anne olmak gibi bir görevleri var onların, soyumuz devam etsin diye. Elinde sonunda anne olacağım diye düşünüyor, benden bir parça olacak diye düşünüyor. Dışarıda kendinden parça olan kimse, yalnız değildir. Erkek ise bundan yoksun işte. O yüzden ömür boyu daha yalnızdır erkek. Zaten hep tanrı olma merakındadır erkek, bu yalnızlık tanrısal sanki.

Saçmalıyor işte, ne yapsın, adam yalnız.

Şimdi balkondan atlasa ya. Bitse bu yalnızlık. Biter mi diye geçiyor içinden. Biteceğine garanti verseler düşünmez atlar. Hiçliğe gideceğini bilse, bir an beklemez de, bilmiyor işte, ölen ne olur, nereye gider. Giden geri gelmedi ki, anlatsın ne var, asıl ne yok.

Tüm vücudu hala kaskatı. Ellerine bakıyor, çok el tutmuştu o ellere. Hani neredeler şimdi? Kalbine dokunan bir el yok, bari elini tutan olsa. Yok ama. Tüm kadınlar ile defterleri kapattı. Sözler söylendi, hepsi tükendi. İstediği onlar değildi. O gerçek aşkı hissetmek istiyordu. Aklının yerinden çıkmasını, var olmanın tüm ağırlığının bir anda yok olmasını. Bir mucize istiyordu aslında. Rüyalarının kadınını istiyordu. Yıllar önce görmüştü onu bir gece düşünde. Düşlerin en güzeliydi. Kalabalık bir anda etrafını sarmıştı, onu omuzlarına aldılar. Önce korktu, nereye götürüldüğü hakkında hiç bir fikri yoktu. Bir markete daldı kalabalık, o da omuzlarda kalabalıkla beraber daldı markete.  Tüm reyonlarda kadınlar vardı. Kendilerini satmaya çalışan renkli ambalajlı cikletler gibiydiler. Ambalaja aldanıp çiğnese, kağıt parçası gibi ağzında dağılacak, kanser edici sakızlar. Kalabalık durmadı, her reyonu hızla geçtiler. Bizim oğlan bir kaç kadını beğendi, omuzlardan inmek istedi, ama bırakmadılar onu. Zaman yok, diye mırıldandılar. Marketin karanlık deposuna götürdüler onu. Az önceki renkli reyonlardan sonra ürkütücü gelen depoları aştılar. Sonunda yukarıdan tek bir spot ışığı ile aydınlatılmış bir kadının yanına bıraktılar onu. Kafasını öne eğmiş kadının yüzü gölgeler içindeydi. Kıvırcık saçları, sarıdan kızıla dönüyordu uçlarına doğru. Üzerinde sade, beyaz, tek parça etekli bir elbise vardı. Tombul kolları ve bacakları bir bebeği andırıyordu. Tombul olmak başka kimseye bu kadar yakışmazdı. O şok içinde bu genç kadına bakarken tüm kalabalığın dağıldığını fark etmedi bile. Zaten dünyanın tüm insanları orada olsalar, hatta mahşer günü, mahşer yerinde olsalar, sadece onu görebilirdi. Onu gördükten bir an sonra, başka kimseyi görmek istemediğini anladı. Seslendi ona, cevap alamadı. Bir adım yaklaştı, sonra bir adım daha... Her adımda cesareti arttı. Bir daha seslenmedi ona. Sonunda en yakınına geldi, eliyle eğik başının çenesine dokundu. Eli alev aldı sanki. Tek bir temas ile tüm vücudu titredi. Çekmedi elini, hafif hafif başını kaldırdı onun. Tarifsiz bir sima, tarifsiz bir gülümseme... Tek kelime etmedi, istese de edemezdi belki. Anlaştılar, anlaşamadılar, hiç fark etmez. Bu sessizlik ile, sadece ona bakarak sonsuzlukları aşabilirdi. O da isterse, tüm sonsuzlukları aşarlardı.

O rüyanın etkisinden asla çıkamadı. Ne uyandığı sabah, ne de yıllar sonra, balkonda tek başına durduğu bu gecede. Hayalleri, mucizeleri istiyordu. Erkek kedi ile bira içmek, rüyasındaki kadınla susmak istiyordu. Dokunamayacağı kadar uzak olanları düşlüyordu. Kim olduğunu, ne olduğunu bilemediği bir kadını arıyordu, tanıdığı tüm kadınlarda. Bir şeyin ne olmadığını anlamak, ne olduğunu anlamaktan her zaman daha kolaydır. Ulaşılmazı aradığını da bal gibi biliyordu. Kim ne derse desin, daha azı ile yetinmeye de hiç niyeti yoktu. Ya hep, ya hiç dedi. Bugün olmazsa, yarın. Bu alemde değilse, belki bir sonrakinde

Sonra;

Balkondan aşağıya bin kilodan ağır bir şey düştü toprak biraz ıslandı, biraz tuzlandı. 

26 Mayıs 2014 Pazartesi

Temet Nosce

Kaç evren var, kaç boyut var, kaç ben var bilmiyorum. Kim olduğumu, ne olduğu mu bilmiyorum. Tek bir tane beni bile anlayamadım, diğer benler benim neyime?  Umurumda da olmaması gerekir değil mi? Hayır, işte farkımız burada. Çünkü benim umurumda, çünkü bildiğim ender şeylerden biri, kendimi bilmek zorunda olduğum. Yoksa bir asalak bitten, bir mantardan, bir virüsten farkımı bulamam. 


Bir erkek nedir, neye sahiptir? 
Eğer kendisi değilse, hiç bir şeye sahip değildir. 



Büyülü kelimeler. Tüm sıkıntılarım kaynağı olan soru, ve tersten cevabım. Sizin için, çoğunuz için sadece şarkı sözleri bunlar. Benim için şarkıdan ötesi...

Kaç ben var bilmiyorum ama, hepsinin kafasında sabit olanı biliyorum. Her birimiz, ben olan herkes, yani biz, ölüm fikri ile birlikte doğduk. Depresyondan çok önce, Martin Eden'den önce, Dövüş Kulübünden önce, Aleksey Niliç Kirilov'dan bile önce kafamda olan, kafamızda olan düşünce. Belki tarih okumak istememin bile nedeni olan ölüm düşüncesi. Benim marangozum, deyim yerindeyse benim yaratıcım olan fikir. 

Size hepinizin bildiği, ama hiç birinizin hakkında konuşmadığı bir sır vereyim mi? Her canlı, her biri gözleri kapalı olarak ölüme koşmaktan başka hiç bir şey yapmıyor.  Bu kısacık ömür zamanında, hayatta kalmaya çalışırken, rahat bir yaşamın peşinde koşarken, en önemli noktayı atlıyor insan. Bu ömrü yaşayanın kim olduğu hakkında hiç bir fikri olmadan, ölüp toprak oluyorlar. Kendilerini tanımıyorlar, görmüyorlar, duymuyorlar bile. Zaten kısacık olan ömür, kocaman bir yalana dönüşüyor. Yalandan rahat bir ömür, tebrikler bu sizin için büyük ödül. 

Kendini tanıdıkça, acı alır insanı. Boğucu bir hayvan olur, gırtlağına yapışır. Ölüyorum sanır insan, ama ölmez. Kaçarsa ölür, acıdan kaçmak, kendinden kaçmaktır. Her acı kabullenilmeli. Her acı yaşanmalı. Acılar üretmeli insan kendisine, neyin kendisini acıttığını bilirse, daha iyi tanır kendisini. Mutluluklar sevinçler aldatıcıdır. Parlayan gözler gibi, yalan sevgiler gibidir. Yolu gösterenler onlar değildir. Çünkü onlar istenenlerdir. Sonsuz yol varken, istediğinizin gerçek yolunuz olduğunu asla bilemezsiniz. Sonsuz yoldan sadece gerçek olan yol sonsuzluğa çıkar. Siz bu cümleyi biraz düşünseniz? Ne kadar az düşünüyorsunuz. 

Bir anne babanın, arkadaşların dostların, sevgililerin duymak isteyeceği şeyler değil bunlar. Benim de elimde değil, yazmam gereken şeyler bunlar. Zamanım kısa, ölüm her zaman kapıda. Ha bin yıl sonra, ha elli yıl, ha bir an sonra? Sonsuzluk karşısında zaten hepsi an değil mi? Her an da sonsuz değil mi? Eğer sen kendin bilmezsen, bu nice okumak değil mi? Kendin bilmek, tek gerçek yol değil mi?

Bazen diyorum ki, bırak, herkes gibi ol. Düşünme. Tek derdin kazanacağın para, evleneceğin kadın, yetiştireceğin çocuk olsun. Bırak, zaman alsın seni ellerine, kendi anının sonuna kadar taşısın. Bilincini sil, kafa rahat olsun. Onların yollarında yürü, zaten her şey için bir yol çizilmiş, buna uy, siktir et gerisini. Yalandan bir gülümseme takınmak senin için zaten kolay, idmanlısın zaten tüm hayatından. Başkaları için değil, kendin için takın o gülümsemeyi, o koruyucu maskeyi. Acı acı konuşma, kimseyi ağlatma, kimseyi üzme. Sığ sularda takıl, derinlere gitme. Zaten oldum olası yüzmek seni yorardı, içilen sigaralar cabası oldu. Siktir ediver beyaa, de Trakyalı kanı var sende, en sağlam uyuşturucudan daha rahat bir kafa sağlar o sana. 

Ama anlamadığım bir şey engel oluyor. Belki paralel bir evrende başarmış olan ben, belki önceki hayatlarımdan bir ses, "sen, sen olmak zorundasın" diyor. "Çocukluğundan beri kahraman olmak istiyorsun, hiç ufak hayallerin olmadı senin. Büyük paralar ile büyük hayaller satın alınamaz. Alına bilse, dünyanın tüm servetlerini önüne dökerlerdi, hayallerini satın alabilmek için. Senin kendini gördüğün yerde, sadece bir anlığına görmek için her şeyini verenler olurdu." Böyle saçma sapan konuşuyor biri benimle. 

Kafamın içinde bir yerlerde sürekli bir cevap için yeni sorular soruyorum. Bir yolunu bulup cevapları bulmayacağım. Sadece cevaplara giden yolu bulacağım, sonra cevaplarında bir anlamı kalmayacak. Pek bir şey bilmiyorum aslında ama, en emin olduğum bilgi, eğer kendi yolumda yürümezsem, ölüm beni istediğimden çok daha erken alacak.