24 Nisan 2014 Perşembe

Oğlan ve Kız

İkisi de aynı anda açtılar gözlerini, farkında olmadan. İkisi de, sadece diğerinin gözlerini gördü, bir anda, tüm kainat o gözlerden ibaret oldu. Sadece bir an, kim oldukları, nerede oldukları önemini yitirdi. Varlık eridi, hayal gerçek oldu ve aşk doğdu. 

Aşkın doğumu tek bir andır, gerisi sadece hikayedir. 

Aşkın doğumundan sonra, kızın simasına sımsıcak bir tebessüm yayıldı. Anlayamadığı bu his, sanki yavru bir köpeğin, beklenti dolu bakışları gibi işledi kalbine, yüreğine. İçine sımsıcak, yoğun bir sıvı aktı sanki. Yüzüne yayılan o tebessüm, istemsizce bir tepkiydi sadece. Bilinmezliğin yer çekiminden kuvvetli çekimine bıraktı kendini. Başka bir şansı da yoktu zaten. Gözlerinin gördüğü o kahverengi gözler, oğlanın gözleri, tüm soruları ve cevapları temsil etti. Anlamı, anlamsızlığı, varlığı ve yokluğu...

Oğlanın gördüğü o mavi gözler, okyanusun en dibi kadar karanlık ve büyülü gözler. Tek bir leke barındırmayan, mavinin en güzel tonundaki gözler. Ne bir soru vardı gözler de, ne bir cevap. Sadece korkunç bir sevgi gördü, içine dalmak isteyeceği bir sevgi. Sonun da ölüm olsa bile, gözünü kırpmadan atlayacağı bir sevgi. Kendinden geçip, bildiklerini unutmak, erimek ve yok olmak istedi. Bir an bile yok olmasınlar diye, gözlerini kırpmaya korktu. 

Henüz birbirlerinin isimlerini bile bilmiyorlardı. Dün gece, ama gecenin sonunda, tam da kalmaya eve dönmeye hazırlanırken gördüler birbirlerini ilk defa. İki kayıp ruh gibi süzülüp eve gidecekleri sırada, birbirleri ile sessiz bir anlaşma yaptılar ve birlikte uyudular. 

Uykudan öncesi, ne sizi ilgilendirir, ne beni. 

Sadece yeni güne değil, yeni bir evrene uyandılar sabah. O an yaşandı, gözler buluştu. Çıplak bedenlerinin hala birbirine kenetli olduğunu bile çok sonra fark ettiler. İkisi de konuşamadı bir süre. Anın büyüsünü bozan olmaktan korktular. Sessizliği bozan kız oldu, bir daha bu yataktan kalkmak, bu andan kopmak istemediğini beyan etti. Oğlan bu beyanın bir latife olduğunu sandı önce, sonra, o okyanus mavisinde gerçek hisleri gördü. Latife yoktu ortada. 

Bir korku sardı oğlanın benliğini. Az önce tamamen erimek istediği gözlerden korktu. Sonra o anı hatırladı, eriyip yok olmak istediği o anı. Bir daha da unutmak istemedi o anı. 

Olmadı, beşeriyet ikisini de tekrar ele geçirdi. An bitti sandılar, an gitti sandılar. Güzel bir kahvaltı ettiler, sonra kahveleri içtiler. Sonrası "güle güle" oldu. Görüşelim bir ara dediler, fakat ikisi de karşıdan beklediler. Bir süre sonra, unuttular bile. Beşeriyete karşı koyamadılar, herkes gibi hayatlarını yaşadılar. Sevdiler, sevildiler, bazen mutlu oldular, ara sıra da mutsuz oldular. Çocukları oldu ikisini de, torunları oldu. Uzun bir ömürleri oldu. 

Paralel bir evrende, o yataktan hiç kalkmadılar. Susayınca birbirlerini içtiler, acıkınca depodan yaktılar. Yattıkları yatağa pislediler. Açlık, susuzluk ve pislik eritti onları, kısa bir ömürleri oldu, sonra, sonra birlikte öldüler. Gözleri hep bir birlerine bakarken öldüler. Bu paralel evrende, aslında bizimkinden çok daha temiz kaldılar. 

İkisi de, gerçek evrenimizde ölürken, ne çocukları oldu son düşündükleri, ne hayatlarının geri kalanı. Sadece o anı düşündüler, "ya orada kalsaydım" dediler. Çok geç olduğunu fark ettiler. Aslında çok geç kaldıkları yer, hayatlarının bu son anı değildi, sadece o anın bir an sonrasıydı. Bir kere kaybolunca aşk, bir daha hiç bir şey geri getiremiyor.

Aşk tek bir anda doğuyor, tek bir anda bitiyor. 

Noldu sana?

Korkuyorsun.

Çok canın yandı, için öldü ve artık korkuyorsun. Çemberin etrafında dönmek olur olur diyorsun. Belki haklısındır da, korkmak nereden çıktı be koçum? 

Ne zamandır yürümekten korkar oldun? Yolun sonunda ne olduğunu bile bile yürümüyor muyuz? Daha beteri mi var bu hayatta?

Biliyorsun evrenin büyüklüğünü, tüm bu sonsuzlukta hiç bir anlamın olmadığını. Neyi koruyorsun, neyden koruyorsun? Bu sadece kendini kabuğuna kapatmak değildir de nedir? Korkuyorsun. Ateşten, yanmaktan korkuyorsun. Sen değil misin içinde cehennem koru ile yaşayan? Şimdi daha fazlasından nasıl korkarsın. Kendi ateşinden nasıl çekinirsin. O ateşi salsan, dünyaları yakarsın. Ne zamandır birazda başkası yansın deme hakkını buluyorsun? Biliyorsun, bu sadece senin ateşin, hepte böyle olacak. Biliyorsun, suç yok, suçlu yok da, bu ceza neyin nesi? 

İyi, pek iyi, kale duvarları ör, kendini hapis et. Ceza çek, sanki gören, duyan bilen olacak. Kendine saklan, bize saklan. Kaçtığının ne olduğunu biliyorsun da, kaçmanın anlamsızlığını neden anlamıyorsun ki sen? Kalenin surlarını yağmur damlaları olur da aşar, gene gelir koynuna bu acı. Kaçışın yok, ortada savaşacak bir düşmanın yok. Sadece kabullenebilirsin. Başka yapacak hiç bir şeyin yok. 

Bitti evet, son geldi. Sen ne zamandır sonlara inanıyorsun acaba? Son olmadığını çok iyi biliyorsun, sadece değişir, madde yok olmaz, maneviyat son bulmaz. Bitiremezsin, tüketemezsin. Çareler bazen dertten acı olur, kabullen, kaçma ve çareye git. Hayat acı ile yaşanır, doğarken bu yüzden ağlarız biz. Pek çokların ilkidir o ağlama. Biliyorsun, son yoktur, sadece yeniden başlayacak hikayeler vardır, farklı roller ile, farklı duygular ile. 

Hoş musun, mutlu musun? Mutlu mu olmak istiyorsun? Mutluluğu hak mı ediyorsun? Ben sana mutluluk nedir söyleyeyim. Mutluluk, sadece körlüktür. Gerçeklere gözünü kapatmaktır. Bir hayale dalmaktır, yalanı yaşamaktır. Kendini kandırmayı mı istiyorsun? Kör olmak mı istiyorsun? Yapamazsın, gerçek senin tek tutkun, onu aramak bulmak tek amacın. Sonu hep acı olsa dahi, mutsuzluk  peşini bırakmasa dahi... Senin yaran da gerçeklerde saklı, devan da gerçeklerde saklı. Ne yaradan, ne devadan saklanabilirsin sen. Seni sen yapan bu, anka gibi küllerinden ayağa kalkmanı sağlayan bu senin, şimdi sırtını dönemezsin. En kötüsü geçmişken, gelecekten korkamazsın. Saklanma hakkın yok. Sana verdiğimiz bunca destekden sonra, bize sırtını dönme hakkın yok. 

Ne zamandır kin tutmayı biliyorsun sen? Nefret ne zaman girdi bu kalbe? Sök at onları, sana yakışmazlar. Öfkene sahip çık, o seni ele geçirmeden. Tut onu, başkalarını yakmadan. Sen yaparsın, sen her zaman bir yolunu bulursun. Kimse güvenmese bile, sen kendine güvenmeye devam et. Başaramayacağın şey yok senin. Bitti ise, bitmiştir, yeni bir rol bulunur. Sen her zaman bir yol bulursun. 

23 Nisan 2014 Çarşamba

Bulmaca

Bildiğiniz bağımlı oldum, günde iki üç ayrı gazetenin bulmacasını çözüyorum. Sürekli soru cevaplandırmaktan, kafamda kendi sorularımı oluşturmaya başladım.

Halk dili diyorlar ya, o hangi halk? Ben kont falanım da haberim mi yok? Ben hayatımda hiç ağabeyine "aka" diyen insan görmedim. Bu halk dili, Latince, Akadça gibi ölü bir dil falan mı acaba? Günümüzde benim diyen filologlarca bilinmeyen, sadece ve sadece bulmaca yazarlarınca bilinen bir dil. Başka bir açıklama bulamıyorum duruma. Nineye "ebe" diyen birini görürsem, böyle bir dilin gerçekten halk arasında konuşulduğuna ikna olacağım. Aksi taktirde kuş dili, parca gibi bir dil muamelesi görmeye devam eder benden. Aslında gizli bir tarikatın yada istihbarat örgütünün şifreli dili falan diye de şüpheleniyorum ama, malum böyle şüpheleri internetten dillendirmemek gerek.

Bulmaca yazarlarının tamamı eski gemicilerden oluşuyor galiba. Her bulmaca en az iki üç denizcilik sorusu olmasının başka bir açıklaması yok. Bu adamlar gemilerde çalışırken boş zamanlarını halk dili gibi diller yaratmakla, kelimeleri yan yana yazıp kare yapmakla falan uğraşıyorlar, bulmaca olayı böyle ortaya çıkıyor. Boş zaman insanı deli eder, bu adamlar da delirmiş, bu bulmacaları çıkarmışlar. Bu adamların bildiği gemi terimlerini benim diyen kaptanlar bilmiyordur. Yok geminin rüzgar alan yanı, yok geminin giriş-çıkış izni, efendime söyleyeyim altı düz gemi... Liste uzuyor gidiyor. Mutlaka her bulmacada var bu sorulardan bir kaçı. 

Bulamaca yazarları gemilerde çalışmak dışında hobi olarak botanik ile ilgileniyorlar olsa gerek. Fasulyenin tanelerinin adının Latincesi diye soru mu olur lan? Japon bitki düzenleme sanatı nedir? Nereden çıkıyor bunlar? Bir süs bitkisi olarak nane gördüm. Ciddiyim, hata yapmışımdır dedim, ertesi gün cevap anahtarına baktım, bildiğiniz naneydi cevap. Galiba nane Japon kardeşlerimizin çiçek düzenleme sanatında süs bitkisi. Yada halk dilinde nanenin başka bir anlamı falan var. Başka bir açıklama gelmiyor aklıma. Kokulu bitki de nane değil, lale. İkisini karıştırıyorlar galiba sık sık. Gündöndü, ayçiçeği dışında o bitkinin hala çözemediğim, "gün" ile başlayan bir adı daha var. Grup günebakan yazar geçerim. 

Bulmaca çözerken yanınız da periyodik cetvel bulunursa, başarı şansınız yükselir. Bu adamlarda kesin poster olarak periyodik cetvel kullanıyorlar. Çünkü sadece elementler ile iş yürütüyorlar. Bileşikleri, molekülleri falan hiç kullanmıyorlar. Bir de eskiden sadece simge sorarlardı, şimdi simge verip elementin adını da sormaya başladılar. Özellikle hürriyet "N" ile başlayan elementlere takmış vaziyette. Neon, neodim, nikel, neptünyum, niobyum vs... Ben bu kadar "n" ile başlayan element olduğunu bile bilmezdim. "N" olmazsa, "R" var. Radon, radyum falan. 

Birde ünlü meselesi var. Hiç mi birini tanımam be arkadaş? Ne biçim ünlü bunlar, nerelerde ünlüler? Ben niye hiç birini görmedim. Hayır Tv falan izleyen adamım ben. Pazar günleri yakalarsam magazin programlarını izlerim. Kaldı ki, bulmaca ekleri magazin eklerinin içinden çıkıyor, her gün o eki az biraz inceliyorum, arkadaşım hiç mi oradaki bir ünlü sorulmaz? Ya sen adamı kadını ünlü olarak sadece bulmacada soruyorsun, magazin ekine hiç almıyorsun. Ne biçim iş la bu? Bir de HT gazetesi ve Sabah gazetesi daha kültürlü görünmek için paso yazar ismi soruyor. Ya bırak kardeşim bu ayakları. Hangi gazete hikaye yarışması falan düzenliyor, roman ödülü dağıtıyor artık? Kültür falan derdiniz olsa böyle şeyler yaparsınız. Cumhuriyet ve Radikal dışında kitap eki olan gazete bile yok sanırsam. Her güne ayrı ek koy, ama yazarı, ressamı, heykel tıraşı sadece bulmacada sor. Aynı şey sinema için de geçerli. Kültür sanat sayfalarında sadece gişe filmleri reklamı oluyor, ama bulmacada sadece sanat filmlerini soruyorlar. Yok şu yönetmenin kült filmi, bu yönetmenin unutulmaz film karakteri. Birader, sen gazete sayfalarında kaç sütun ayırdın şimdiye kadar o filme, o karaktere? Bana bulmaca üzerinden kültür ayakları çekmeyin lan. (bu sorulara cevap yazamadığım çok belli olmamıştır umarım)

Boru sesi? Ti mi? Bu ney la? Ti diye öten boru mu olur. Boooo falan diye öter belki. Ayak sesi diyorlar, cevap "rap" çıkıyor. Sanki adamlar günlük hayatında marş marş yürüyorlar. En güzeli bacak sorusunun cevabının "ayak" çıkması. Dalga mı geçiyorsunuz la, hiç bacak ile ayak aynı şey olur mu? Götten eş anlam üretmenin bu kadarı olur yani. Kuzu sesi "me" diyorlar, ama o me değil "meeee" gibi bir şey olmalı. Siz hiç "me" diye kısa kesen, tek atan koyun falan gördünüz mü? Kurban bayramında kesilirken bile uzatıyor hayvanlar o -e'yi. Ayrıca tanrıtanımaza ateist denir lan. Ate ne? Her şeye -ist takısını koyuyorsunuz. Ateistlere nedir yani bu ayrımcılık arkadaş? 

Bir de Yurt gibi, Sözcü gibi, Aydınlık gibi gazetelerin bulmaca kısımları din içeriğinden geçilmiyor. İnsanlara "bizde din sahibiyiz arkadaş"gibi bir mesaj mı vermeye çalışıyorlardır nedir?