11 Nisan 2014 Cuma

Gidiş

Hava limanına en son ne zaman gelmiştim? O günkü heyecanlı beni gördüm sanki, dış hatlar geliş terminalinde. Heyecandan yerinde oturamayan, sigara üzerine sigara içen, geçikmeye içinden en ağır küfürleri eden beni gördüm. Yaptığım pek çok hata var, ama yolumu kaybedip, gidiş yerine geliş terminaline gelmek, bugün için en büyük hatam gibi duruyor.

O son günlerde, tıpkı bugünkü gibiydim. Bir yoksunluk krizi içinde yaşıyordum. Kendimi oyalamaya çalışıyordum, ama pek işe yaramazdı, durup durup ağlardım. Sigarasız kalmış bir tiryaki gibi, sinirlerin son derece gergindi. Höt deseler, ağlama krizine girecek gibiydim. Tek tesellim, sonunun olduğunu bilmekti. Sayılı gün kolay geçer derler, yalan, sayılı dakikalar bile geçmiyorlar bazen. Saniyeleri saydığımı bilirim. 

İnanması çok zor, sanki imkansız gibi, ama daha bir yıl bile geçmedi o günden, bugüne. 

Şu an açık olarak görebildiğim tek şey, artık günlerin sayılı olmadığı. Zaman hala çok yavaş akıyor, orada bir değişme olmadı. Sanki bir tünelde yol alıyorum, tünelin sonundaki ışık eşek şakası yapar gibi, bir görünüyor, bir kayboluyor. Pek dayanılacak gibi değil.

................

En son ne zaman yurt dışına çıkmıştım? Ah nice buluşmalar, gözlerimi buğulandırırlar, yazamam. 

Yazıya uçakta başlamıştım. Üç gün önceydi. Her cümlenin sonunda bastıran hisler, bitirmeme engel oldular. Şimdi, hostel odasında, daha sağlıklı bir durumda devam etmeye çalışıyorum. 

Yaklaşık 16 saat uçak seyahatim var. İspanya'dan Arjantin'e kadar. O bile son uçuşum kadar uzun gelmemişti bana. Annem ile uçak fobisi var diye dalga geçerdim, şimdi buradan uçakla dönmeyeceğimi bilmek bile içimi rahatlatıyor. 

Ne yapacağımıza karar vermek(evet buraya hiç bir plan yapmadan geldik) ve taksi şoförleri ile pazarlık etmek, Tahran Hava Limanında sabahlamamıza yol açıyor. 

Sahi, ben en son ne zaman bir hava limanında sabahlamıştım?

Pazarlıklar sırasında bir eleman daha bize katılıyor. Yabancılarız biz, birbirimizi desteklemeliyiz. Nereli olduğunu soruyorum, İtalyanım diyor. İtalyan ile birlikte bir taksi tutuyoruz, beraber bir hostel buluyoruz. Oda arkadaşı oluyoruz. Adını sormak aklımın ucundan bile geçmemişti, madem oda arkadaşı olacağız, "sahi adın ne?"

Marko, İtalya'da çok yaygın bir isim olsa gerek.

                                                                                                              Tahran 29,01,2014

10 Nisan 2014 Perşembe

Anlamadığım bazı şeyler

Ahmet Davutoğlu hala nasıl nefes alabiliyor? Vicdanı, ki evet herkesin bir vicdanı vardır, nasıl rahatlatıyor? Hemen kapı komşusu ülkeye kafa kesen insanları göndermiş, kendini, kendisine nasıl aklıyor? Hesap vereceğini hiç mi düşünmüyor?

Bazı insanlar neden sevgililerini herkesten saklama eğilimindeler. Dışarıya hiç beraber çıkmıyorlar, birbirlerini arkadaşları ile tanıştırmıyorlar. Utanıyorlar mı birbirlerinden? Ya da arkadaşlarına falan mı güvenmiyorlar, "kapar bu benim sevgilimi" falan diye mi düşünüyorlar. Veya bu beni rezil eder insan içinde, diye falan mı düşünüyorlar? Olayı nedir böyle ilişkilerin? 

Neden benim bütün sevgililerim benden kıllıydı ya? Ben ne şanssız adamım. Bir de, çoğu sarışındı, ona rağmen benden kıllılardı. Evet, kıl konusunda benim bir eksiğim var. Baya baya tüysüz adamım, ama sevgilide favori nedir arkadaş? Son sevgilimin bildiğin favorileri vardı ya? Kol kılları ile dalga geçerdim, örmeyi düşünüyor musun, diye.  Ya esmer sevgilim olmadı bile galiba, ki benden kıllı olmasına anlayış göstereyim. Ha işin en komik yanı, benim kaşlar ortada birleşiyor, ona epilasyon yaptırmamı falan teklif ediyorlar. Sen kendin için de bir düşünsen o teknolojiyi? 

Benim kafam neden hiç yarılmadı? Çocukluğum sokaklarda geçti benim. Her türlü koşmaca, kocalamaca, birdirbir, uzun eşek, simit, onu, bunu, şunu oynadık. Bir kere mi düşüp kafamı yarmam arkadaş? Ne zaman saçlarımı kazıtsam, tam bir apartman çocuğu gibi hissediyorum kendimi. Sadece kaşımda bir dikiş izi var, o da evde kafayı faffaya(sehpa diyemezdim) vurarak elde ettiğim bir yara izi. 

Denize sıfır yazlıkta büyüyüp, yüzmeyi nasıl oldu da 12 yaşıma kadar falan öğrenemedim? Cidden başarı sayılacak bir başarısızlık. Tüm yazlık arkadaşlarım balık gibi yüzebiliyorlar, ben hala kazma gibi yüzüyorum. O kadar ki, utancımdan spor salonunun havuzunu kullanamıyorum. Bildiğiniz, Anadolu'nun iç kesimlerinde bir yerde, derede yüzmeyi öğrenmiş gibi, sanki yüzemez isem, boğulacakmışım gibi, can çekişir gibi yüzüyorum hala. Bir de denizde değil, havuzda öğrendim ya yüzmeyi. Abim sağ olsun, beni havuzun ortasına atıp kendin geleceksin, diye diye öğretti. Cidden derede ölüm kalım savaşı verir gibi öğrenmişim ya la.

Neden sürekli beklenti içine giriyor insanlar? Neden bir şeyi olduğu gibi kabullenemiyorlar, sevemiyorlar? Hep sevebilme potansiyelini mi seviyorlar? Hep mi yontmaya çalışmak zorundalar. "Bu işte" diyebilecek bir raddeye gelmesi mi gerek karşıdakinin. Olabileceğini değil de, sadece olduğunu sevmek çok mu zor. Bir anne bir baba bile kaç yaşına gelirse gelsin, sürekli olarak çocuğunu yontmaya çalışmak zorunda mı? 

Neden insanlar aldıkları kitapları geri vermezler? Hadi ben malımın kıymetini bilmiyorum. Sen neden düşünmüyorsun? Şimdiye kadar sadece bir kitabımın peşine düştüm, o da düşmek zorunda olduğum için. Çok sevdiğim, defalarca okuduğum bir kitaptı. Hala sıkıldıkça okurum. Peki peşine düşmediklerim? Nerede, kimlerde kaç kitabım var acaba? Yahu kitap deyip, bunu mu dert ettin demeyin. Öyle lafı olsun diye demiyorum, tek masrafım kitap olabilir benim. Ne kıyafet alırım, ne ayakkabı merakım var. 

Ben neden araba kullanma özürlü oldum? Neden araba aldırdım lan ben babama? Zaten kullanma merakım hiç olmadı, illa bir tosbağam olsun diye neden tutturdum? Faydası olmadı, kendi parasının üç katı masraf çıkardı. 

Neden hep korktuğum şeyler başıma geliyor? Çağırıyor muyum bunları ben. Bile bile neden canımı yakıyorum? Mazoşist falan mıyım? Acıdan geçmeden, neden acıdan geçmeden bazı şeyleri göremiyoruz? Neden uğraşıyoruz? Sonun da herkes ölecek, öleceğini bildiğimiz çocuğu neden dünyaya getiriyoruz? Neden bu kadar kolay kabul ediyoruz? Savaşmayan insanlar, kendilerini nasıl rahatlatıyorlar? Kaybetmek mesele değil de, Almanya kaybedince kaybedilmiş sayılmak, gerçekten asıl mesele, asıl sıkıntı.

Ve neden, insanları güldürmek isterken ağlatıyorum? Nasıl başarıyorum lan ben bunu?

9 Nisan 2014 Çarşamba

Baba

Seksen darbesinden biraz önce, akşam üniversitesine giden bir gencin önü bir grup tarafından kesilir. Sen kimlerdensin diye sorarlar. Sordukları şey, hangi aileden olduğu değil. Zaten koca şehirde, kimse kimsenin ailesini sormaz. Sordukları şey, sağcı mı, yoksa solcu mu olduğudur. O dönemlerde, şimdiki gibi ikinci öğretim mantığı yoktu. Akşam ya da sabah okumak, seçim meselesidir. Sabahları çalışanlar, genellikle akşam okulunu seçerler. Bu nedenle de, siyasete ayıracak vakitleri pek kalmaz. Bizim gencin de, siyaset ile hiç bir alakası yok. 

Gencimiz, kimseden olmadığını anlatmaya çalışır. Sabahları çalıştığını söyler. Karşıdakilerin kim olduğunu bilmediği için, ne iş yaptığını söylemez. Aslında çalışmak, ona yabancı bir kavram değil. İlk okuldan beri çalışır o. Yok yok, yoksulluktan çalışmıyor, babasının yanında, kapıkolu fabrikasında çalışıyor. Patron çocuğu gibi değil, ırgat gibi çalışıyor. Kir pas içinde kalıyor, işçiler ile yemek yiyor. Babası "gelme, işten bıkacaksın" dedikçe, o daha çok çalışıyor. Babası okuyamamış, üvey baba elinde büyümüş, okuyamamak nedir bilir. "60 yaşına kadar okutacağım seni" diyor. Bizim genç 18 yaşına geldiğin de, ki hala lise öğrencisidir, fabrikaya fifti-fifti ortak oluyor. Yavaş yavaş işçilikten, sorumluluk sahibi patronluğa geçiyor. Pazarlamaya falan çıkıyor. Babasının keyfi yerindedir. Bizim çocuk üniversite deyince, "işin var işte, ne okuyacaksın" demeye başlıyor. Bizim çocuk bu yüzden sabah işe gider, akşam okur. Siyasete pek vakti yoktur. 

"Çalışsan da, derler, kimi destekliyorsun. İllaki bir fikrin vardır. Mesela, sağcı ile solcu kavga etse, hangisi ölsün sence?" Soruyu pek beğenmez, "kimse ölmesin," der. Sıkıştırırlar, illa ki biri ölecek. Neden illaki birinin ölmesi gerektiği, bizim gencin anlayacağı bir şey değil. O, siyasete kafa yoracak vakti olan, ülkeyi kurtarmak isteyen bu gençlerin bileceği bir iş. Bizim ki hem üretip, hem okuduğu için, haliyle anlamaz tabii ülke sorunlarından. Onun derdi daha çok geçim derdi. Bu gençler gibi ülkenin ali menfaatlerini düşünmez. 

Her soruya cevabı kaçamak, asla sorunun tam karşılığı değil. Ülke o kadar karışık ki, korkmakta çok haklı. Davaları uğruna ölmeyi göze almış bir sürü genç var. Ölmeyi göze alan, öldürmeyi çoktan göze almıştır. Yanlış bir cevap, okumaya geldiği bu üniversitenin bahçesinde, canına mal olabilir. Çünkü karşısındaki ali menfaat bilirler için, kendilerinden olmayan herkes düşmandır. Kim oldukları fark etmez. Bu durum her iki grup içinde geçerli. Bizim genç sıkıştırılmaktan usanır, kaçamak cevaplar işe yaramaz olur, en sonunda kendisini açık eder. "Ben komünizme inanmıyorum" diyebilir. Şansı vardır, karşısındakiler komünist taraf değildir. Bırakırlar yoluna gider. 

Anlatığım genç, şimdi baba. Bakmayın korkak bir görüntü çizdiğime, hiç korkak değildir. Hatta gereğinden fazla cesur bile denebilir. By-pass ameliyatıyla üç tıkalı kalp damarından ikisi değişmiş bir insan, hala sigara ve alkol kullanıyorsa, ona sadece cesur denir. 

Çalışkanlık konusuna gelince, evet, hayli çalışkandır. Ayrıca ciddidir de. Ataerkil aile yapısına önem verir. Sürekli çocukları için de planlar yapar. Şansızdır da, iki oğlu da onunla aynı düşünmez. Hatta ufak olanı, sanki adama tepki olarak doğmuştur. Adam ne kadar çalışkansa, bu o kadar tembel. Adam ne kadar ciddiyse, bu o kadar laçka. Adam ne kadar ataerkil ise, bu o kadar ataerkil karşıtı(ona ne denirse artık). Adam ne kadar hırslıysa, bu o kadar hırssız. Bazen baba oğul olduklarına inanmayanlar oluyor. Zaten hiç benzemiyorlar. Adam sarışın, mavi gözlü, uzun boylu; çocuk esmer, kahverengi gözlü, orta boylu. 

Atmış yaşına bir kaldı, hala çalışma derdinde. Defalarca dedi çocuğu, karısı, kardeşi, osu busu, "yeter, şimdiye kadar kazandığın sana yeter." Ama dinlemez, tek doğru onun doğrusudur. Belki farkındadır da başka doğruların olduğunun, ama hiç oralı olmaz, kendi bildiğini yapar. İşte küçük çocuğunun babasından aldığı tek özellikte, adamın belki de en kötü özelliğidir. Zaten laf aramızda, sülalesinde ne kadar hatalı gen varsa, bu salak çocuk gitmiş onu seçmiş gibidir. Kaşların ortada birleşmesi, sadece annesinin dayısında vardır mesela ya da köselik sadece kendi dayısında. Cilt kuruluğu ananeden, sırt ağrıları dededen. 

Babaya dönersek, gerçekten evlatları açısından şanssızdır. İkisi de bir baltaya sap olma konusunda geç kalanlardan oldu. Hiç bir başarıları olmamasına rağmen, adam çocuklarına hala güvenir. Övünebileceği ufacık şeyler ile bile övünür. Pek belli etmez, edemez ama çok düşkündür çocuklarına. Ne kadar düşkün olduğunu, çocukları zor duruma düştüğünde, istemese de fazlasıyla gösterir. Her zaman onlar için en iyisini ister. Dediğim gibi, en iyisini de o bilir. 

Ben ise, her şeyde olduğu gibi, bu konuda da babama tepki olarak doğmuşum. En doğrunun, benim doğrum olduğunu göstermek  için. İnanın, bu bir rekabet olsaydı, babam kaybetmekten, benim haklı çıkmamdan mutlu olurdu. Zaten bir şeyler başarmayı da, babam benimle gurur duysun diye istiyorum. Şimdiye kadar üzdük, bari gurur duymasını da sağlayalım.