7 Nisan 2014 Pazartesi

Hayatta Kalma Rehberim (metrobüs)

Çin'de veya Hindistan'da trene binmeye çalışmıyorsanız, bir toplu taşıma aracına binebilmek için hayatınızı ortaya koyacağınız tek toplu ulaşım aracı metrobüstür. Tahran'da metroya binerken bile, kendinizi bu kadar doğu insanı olarak hissedemiyorsunuz. Metrobüs dediğiniz, Türkiye'nin doğu ülkesi olduğunun kanıtıdır. 

Evet, dünyanın tüm büyük şehirlerinde metroya binebilmek zordur. Her gün her saat kullanım yoğunluğu fazladır. İnşaat işçisi de, üst düzey yönetici de ulaşım için metro kullanırlar. Ancak büyük şehirlerdeki metro ağının gerçek anlamda örümcek ağı gibi olması, sıkışıklığı az biraz azaltır. Metrobüsü cehennem çeviren eksiklik de tam olarak buradan kaynaklanıyor. Tüm şehrin, ki bu şehir İstanbul, ortasından geçen tek bir hat. Bir doğru parçası. Sağa sola dallanıp budaklanmıyor. Bu yüzden kalabalık dağılmıyor. Yoğunluk azalmıyor. 

Bir kere boş metrobüs diye bir şey yok. O sadece Tolkien kitaplarında, ve Vatan Şaşmazlı reklamlarda mümkün. Hangisi daha fantastik, karar sizin. Az yoğunluklu zamanlar ise, sizin de zaten kullanmayacağınız saatler. O yüzden bu da pek işinize yaramaz. Peki metrobüs ile yüzleşebilmek için ne işinize yarar? Mesela süper mini bir etek? Ah be güzelim, o sadece normal belediye otobüsünde birinin sana yer vermesini sağlar. Metrobüs farklıdır. İnsanın ilk sıradaki ihtiyaçları gibidir. Önce can, sonra canan olayıdır metrobüs. 

Kaslarınız da pek bir işe yaramaz. Hatta size köstek olurlar. Hacminiz genişledikçe, aradan sıyrılıp kendinizi o sıkışık alana atma şansınız azalır. Eğer geniş hacimli biriyseniz, size tavsiyem, hemen bir amerikan futbolu takımına yazılın. Omuzlarınız ile kendinize alan açmayı öğrenin. Eğer şanslıysanız, bir kaç yıl bıçaklanmadan bu taktik ile kendinizi metrobüslere atabilirsiniz. Ancak, zaman ilerledikçe, saçları yandan bir numaraya, tepeleri üç numara kesilmiş saçlı bir psikopatın sizi bıçaklama olasılığı artar. Şirinevler, Edirnekapı, Ayvansaray, gibi duraklarda, omuzlarınızla kendinize yol açmaya çalışmazsanız, belki daha uzun yaşarsınız. 

E herkes amerikan futbolu taktiğini kullanamaz. Sıskalar içinde tavsiyelerim var. O metrobüse binmek istiyorsanız, diğer insanların dikkatini dağıtabilmeniz gerekli. Sahte para bulun, tam metrobüs gelirken cebinizden göstere göstere düşürün. Mutlaka bir kaç kişinin  dikkati dağılacaktır. Unutmayın, eksilen her kişi, sizin şansınızı arttırır. Para ile falan uğraşamam diyorsanız, e-5'te kaza olmuş numarası yapın. Metrobüs yaklaşırken, "anam vurdu vurdu" diye bir nara atın. En az bir kaç kişinin dikkati dağılır, ne oluyor diye yola bakar. Şansınız gene artar.

Sahte para, sahte kaza gibi kandırmacalar risksiz, ama düşük başarılı oyunlardır. Hiç bir zaman gerçek bir dikkat dağıtıcının yerini tutmaz. Bizim millet iki kanda bile olsa, başkasının kavgasını izlemeye bayılır. O yüzden, şimdi vereceğim oyunu sadece acil durumlar için kullanın. Önemli bir toplantı ya da sevişme garantili bir buluşma gibi şeyler için. Olay şu, durakta bekleyen alımlı bayanın yakınına gidin. Zaten durağın en kalabalık noktası da bu kızların etrafı olur. Orada, illaki okula gitmeye çalışan bir grup ergen vardır. Ve bu ergenler, illaki o kadını kesiyorlardır. Çocuklara herkesin duyabileceği bir sesle, "utanmıyor musun kadını rahatsız etmeye" diye bağırın. Bu aşırı etkiniz, aşırı bir tepki doğuracaktır. Çocuklar "ne alaka falan" derken bir anda ortalık karışır. Biri orada bıçaklansa metrobüse yetişme derdinde olacak bir sürü erkek, bu alımlı bayanın namusu söz konusu olunca, metrobüsü falan unutacaklar, kahramanlığı sizin elinizden alma derdine düşecekler. Hemen kahramanlığı onlara satın, ve gelen ilk metrobüse binip gidin. Bu oyundaki en büyük risk, çocukların size tepki vermemesi olur. Bir anda sanal bir tehditten namusunu koruduğunuz kadın dahil, tüm durak alehinize döner, sağlam bir dayak yersiniz. Küçük bir ihtimal, ama olur yani.

Kaçınmanız gereken şeyler ise; evet, o mini etekler başta geliyor. Kızlar, biliyorum, çalışma hayatının yoğunluğu yüzünden koca bulmak için tek şansınız, iş yerleriniz. Ancak söyleyin bana, her sabah metrobüse binmek için dört beş araç geçmesini beklemeye değer mi? Siz öyle alımlı giyindikçe, etrafınız kalabalıklaşıyor, böylelikle kendi şansınız azaltıyorsunuz. Size tavsiyem, kafa çarşafı kamuflaj olarak kullanmanızdır. Evet beyler, hepimiz, minibüste yanımıza oturan ya da şehirler arası otobüslerde çaprazımızda oturan kadaınlar ile aşk yaşama hayalleri kurduk. Ancak yapmayın, metrobüsten aşk çıkması çok çok zor bir olay. Dağılın o kızın yanından, boşu boşuna olmayan şansınız daha da azaltmayın. Zaten metrobüs çilesini çeken bir kız o, metrobüs kullanan adama varmaz.

Kapıları denk getirmeye çalışmaktan da kaçının. Belli bir yere denk gelmiyor o kapılar. Hatta yıldırım gibi olduklarını söyleyenler bile var. Yani bir geldiği yere bir daha denk gelmez. O yüzden, bir önceki aracın kapısının denk geldiği yere pozisyon almak yararsızdır.

Şimdilik aklıma bunlar geldi, her gün metrobüs yolculuğu yapan biri olarak daha sonra devam ederim belki. Ha, bak Mecidiyeköy metrobüs durağının, mahşer provası olduğu kesin bilgidir.

6 Nisan 2014 Pazar

Sineksel

Evdeki kedimle iki konuda yarış halindeyiz; uyumak ve sivrisinek katletmek. Uyuma konusunda ne kadar uğraşırsam uğraşayım, kedimi geçmekte pek başarılı olamıyorum. Hayvan günde 18 saatte yakın uyku çekiyor, ben 12 saatten sonra istesem bile daha fazla uyuyamıyorum. Depresyonun en sancılı günleri dışında, kedimi bu konuda hiç geçemedim. Sivrisinek avlamaya gelince, işte o konuda kedimden bile iyi olduğumu söyleyebilirim. 

Az önce sezonu açtım. Bilgisayarımın ekranı önünden alçak uçuş yapan bir sivrisineği sol elimle yakalayarak öldürdüm. Tek hamlede canını aldım. Bakın, can almaktan bahsediyorum. Ne kadar rahat yazıyorum, ne kadar rahat okuyorsun. Sivrisinekler o kadar küçük yaratıklar ki, onları öldürünce can aldığımızı bile hissedemiyoruz. Bu yaratıkları daha iyi öldürdüklerinin reklamını yapan, adı sinek-savara çıkmış seri katliam gazları var. Hitler insanları gaz odasına attı diye yıllardır lanetleniyor, ama sivrisinekleri öldüren gazlar reklam ile satılıyor. Her eve giriyor. ekonomide yer ediniyor. Mesleği daha çok sinek öldürecek gazlar icat etmek olan bilim adamları var. Tüm bunlar var da, nedense kimseye garip gelmiyor bu. Bizim sivri sinek öldürme hakkımız var diye düşünüyoruz. 

Kedim sivrisinek öldürdüğünde onu yiyor. Ben ise gidip elimi yıkıyorum. (yalan, aslında üzerime silip geçiyorum) Hayvan aç olmasa da, doğası gereği, gördüğü sineği avlıyor. Bir daha ki yemek ne zaman belli olmaz diye bir doğası var galiba. Aslında hep aynı saatte gelip yemek istemeyi de biliyor, ama ne yapsın, arada tatlı yemek onun da hakkı. Peki biz neden bu sinekleri avlamaya bu kadar meraklıyız? Çünkü, insandan sonra bu gezegende en çok insan öldürmüş hayvan, dolaylı olarak da olsa, sivrisineklerdir. Her türlü virüsü insandan insana bulaştırma yeteneğine sahip bu canlılar. Gerçi elinde Raid ile yatağının altındaki sineklere toplu katliam uygulayan teyzelerin bundan haberi yok, ama olsun. Sivrisinekler katildir. 

Şimdi bu kadar sivri sinek avlıyoruz, ama bir sokak köpeği zehirlendiği zaman ortalığı ayağa kaldırıyoruz. Gerçekten iki yüzlü bir ırkız biz. Satanistler vardı bir ara, hala varlar mıdır bilmem. Bu adamlar/kadınlar tapınmak amaçlı olarak kedi kesip kanını içerlerdi. İşi bakire kurban etmeye kadar götürmeseler, pek de fark edilmeden yaşar giderdi onlar bu ülkede. Neyse, bu adamlar kedi kesiyor falan diye ortalık ayağa kalktı, millet siyah tişört giyen her uzun saçlı metalciye satanist gözüyle baktı. Yahu, hani laik bir ülkeydi burası? Adamın dini inancı kedi kanı içmek olamaz mı? Yahu ülke olarak en sevdiğimiz şey, hinduların tanrılarını mideye indirmek. E bizde kurban bayramı var. Et obur yaşam tarzımızı yedi düvele bayram ile ilan ediyoruz. Satanistler iki güzel gözlü kedi kesince, hönölölö diyoruz.  Tüm gece sivrisinek zehirleyen bizler, mahallede bir köpek zehirlenince ortalığı ayağa kaldırıyoruz. Bence bir iki yüzlülük var burada. 

Aslında daha örnekler çoğalır da, kedi geldi, kucağımda uyuyor, rahatım kaçtı. Gidiyim bende uyuyayım. 

5 Nisan 2014 Cumartesi

Fadime

Ben çocukken, buraları bağ idi, bostan idi. Tamam, o kadar olmasa bile, sokaktaki bir bina benden daha genç. İşte o bina yapılmadan öncesini hatırlıyorum. Derme çatma bir baraka vardı. Bir de dut ağacı vardı. İşte ilk "ağaca dalma" ayinimi o dut ağacında yapmıştım. Sonra öyle devam etti o iş, sokakta tırmanmadığım ağaç kalmadı. Hatta "Cavidan" diye bir ağaç var, yazlıkta o, sadece o ağaç ile olan ilişkimden farklı yazı yazarım. Ama bu yazının konusu Cavidan değil, Fadime. 

Fadime, sokaktaki en genç binanın yapımı sırasında, bekçi köpeği olan bir köpekti. Havlayan köpek ısırmaz deyimini bize ispatlayan köpek oldu. Sürekli bir havlama, sürekli bir tehdit. Sanırsınız, kazara birimizi yakalasa, son kemiğimize kadar yiyecek. Ya köpek cidden çok sinirliydi, ya da ben baya küçüktüm diye bana öyle geliyordu. 

Şehirde büyümeme rağmen, köpeklerden çok uzak değildim. Fadime'den önce gördüğüm ilk köpek, köyde yaşayan babamın halasının bekçi köpeği, Michael'dı. Köydeki köpeğin adı bile ithal olmuş, teee o zamandan. Maykıl, Sivas'ın ovalarından gelmiş bir hayvandı. Köpek değil, eşek sanki, sırtında taşırdı beni. Türünün iyi huyundan olsa gerek, çocuklar ile çok iyi anlaşırdı. Bir kere bile tehdit oluşturmadı bana. 

En genç binanın inşaatı sırasında, sürekli kaçak girişler yapardık. İlk katın balkonuna çıkıp, oradan aşağıdaki kuma atlıyorduk. Cidden manyaklık, veya çocukluk... Adrenalin atlamak ile bitmiyor, sonrasında kum bir zeminde, bayır yukarı Fadime'den kaçmak var. Kendi alanının dışına çıkmayan bu köpek, bizi de kendi alanında pek istemiyor. Yine rutin atlama macerasında, bayır yukarı koşarken, bir arkadaş beni geçmek istedi. Omzumdan destek alıp kendisini ileri fırlattı, bu sırada bende geri fırlamış oldum. Kumlu zemin, bayır, ters yöne doğru uygulanan kuvvet... Sonuç, denge kaybı, düşmek, yuvarlanmak sırt üstü kalmak. Beklenmedik son, Fadime'nin ön ayaklarının omuzlarımın üzerinde olması. 

Ağırlığı omuzlarımda hissediyorum. Gözümün önünde Fadime'nin açılmış ağzı var. Dişleri çok keskin görünüyor, salyaları akıyor. Onun gözlerinin önünde, benim korku ile açılmış gözlerim var. Birazdan beni ısıracak ve ben hayatım boyunca köpekler ile arasında mesafe olan biri olacağım. Belki bütün hayvanlardan çekineceğim. Belki suratımdan ısıracak, hayatım boyunca suratımda bir iz ile gezeceğim. Ne olacaksa olacak, birazdan, tüm hayatımın kalanını etkileyecek bir ısırık alma ihtimalim çok yüksek. Fakat öyle olmuyor, her gün havlamasıyla, dişleriyle, üzerimize koşmasıyla bizi korkulara gark eden bu hayvan, bir kaç saniye üzerimde durduktan sonra çekip gidiyor. Havlayan köpek gerçekten ısırmıyor. 

Isırığı ile olmasa da, Fadime tüm hayatımı etkiledi. O yaşlarda, sürekli olarak bir koruyucum olduğuna inanmaya başladım. Kendime koruyucu melek olarak da, Fadime'yi seçtim. Çünkü fazla yakınlaştığımız bu olaydan sonra, Fadime yememesi gereken bir şeyler yemiş olmalı. Gömüldüğü bahçeye ne zaman gitsem, içimden onu bir anarım. 

Hep özel biri olduğuma inandım. Çocukken bile, özel ve yalnızdım. "Dışarıda benim gibi kaç kişi vardır?" Bu soru modern insan için önem kazanıyor. Herkesin birbirine benzediği zamanlardan geçiyoruz. Sistem dediğimiz şey, aslında bildiğiniz törpü. topluma göre uygunsuz olan çıkıntılarınızı düzlüyor. Sizi de düzene uyumlu bir parça haline getiriyor. Dışarıda benim gibi kaç kişi mi var? Bence başka kimse yok. Çünkü sonuna kadar çıkıntılarıma sahip çıkacağım. Ne olursa olsun, ne kaybedersem edeyim, çıkıntılarıma sahip çıkacağım. Fadime olmasa bile, yardımcım olduğunu biliyorum. Beni koruyup gözetecek bir yardımcı. Her koşulda yardım edecek, dört ayak üstüne düşmemi sağlayacak bir yardımcı. 

Bu arada, Maykıl'da yememesi gereken bir şeyleri yiyen köpeklerdendi. Fadime öldüğü zamanda, Maykıl öldüğü zamanda, çok ağlamıştım.