16 Mart 2014 Pazar

Spor Salonu (insanlık)

Kısa boylu ve kelsen, artık kabullen. Bırak göbeği kareyi tamamla. Zengin falan sanırız biz seni, hele bir de güneş gözlüğü falan, Lewis kot, tamamsın işte. Ama olmuyor değil mi? İlla kas yapacaksın. Bak götüm yese, geleceğim yanına, "abi boşuna kasma, ne yaparsan yap, ne boyun uzar, ne saçın çıkar senin. Ne kadar kaslı olursan ol, bu açıklar kapanmayacak. Boşu boşuna uğraşma, yazık bak ya fıtık olacaksın. Bu kadar ağar çalışma, taşaklara vurur vallahi." 



Diyemiyorum işte. Pis dayak atar bana o kısa boylu keller. 64 kilo adamım ben, son 3 kiloyu son bir ayda almayı başardım. Ben insana benzemeye çalışıyorum. Bu bodur keller insanlıktan çıkmaya çalışıyorlar. Üçgen vücut yapmaya çalışırken bildiğin kare oluyorlar. 

Bir diğer özellikleri ise, hepsinde yok tabii, dövme takıntıları olması. Hele bir tanesi var, benim matematiğimin yetmeyeceği sayıda dövme yaptırtmış. Allah yazan dövmesi de var, kendini vuran melek dövmesi de var. Pek tutarlılık sergileyemiyor anlayacağınız. Tek koluna Gs, tek koluna FB dövmesi yaptırsa yadırgamayacağım adamı. 

Kısa boylu keller dışında, uzun boylu saçlılar da var. Onlar da genelde ergen gençler oluyorlar. Boyları uzun olduğu için bir heves ailesi tarafından gönderildiklerini düşünüyorum. "Çok güçlüyüm ben" imajı yaratmak için ağırlıkları hızlı hızlı kaldırıyorlar. Teknik bir not, ağırlık kaldırmanın amacı, aslında onu tutmaktır. Yani faydalı olması için yavaş tempo ile çalışmanız gerekir. Ancak bu ergenler bu bilgiden habersizler. Peki ben gidip onlara anlatır mıyım? Bana ne lan. Zaten benden uzun oldukları için gıcık oluyorum. İnşallah yanlış bir hareket yaparlar da çok şekilsiz vücutları olur. 

Ve tabii ki şişmanlar... Onlar ile aynı amaç için buradayız. Biz insanlıktan çıkmaya değil, insana benzemek için gelenleriz. Kimin durumu daha üzücü vallahi bilemedim. Ben kilo almaya çalışıyorum, bu adamlar/kadınlar kilo vermeye çalışıyorlar. Koşu bantların da halleri çok acıklı oluyor lan. Benim yürüme hızım, adamlar için yüksek tempo koşu oluyor. Daha bir dakika dolmadan kan ter içinde kalıyorlar. İşin kötü yanı çoğu deodorantın icadından habersizler. Bisiklet kullanmaya kalktıklarında seleyi görmeniz imkansız oluyor. Geçen bir tanesi gözümün önünde kros aletini kırdı. Bir çoğu diyette yaptığı için çok sinirli görünüyor. Gene de burada en çok onların varlığı beni rahatlatıyor. Zira bana küçümseyen gözler ile değil, imrenen gözler ile bakan tek grup bunlar. 

Teyzelerimiz olmadan olmaz. Parklardaki aletler ile spora başlayıp hızını alamadan buraya gelmişler. Sayıları az olduğu için pek bir tehdit oluşturmuyorlar. Korkarım üç dört kişilik bir arkadaş grubu olduklarında spordan sonra yandaki oda da piknik yapmaya başlayacaklar. Gözlerinde bunu görüyorum. Tehdit büyürse gidip yönetim ile durumu konuşabilirim. 

Badem bıyıklı amcalar var. Bu amcalar genellikle çocukları ile birlikte geliyorlar. Çocukları istisnasız obez. Belli yani, küçükken şımartılmış erkek çocuğu bunlar. Sezercik filmindeki "eşeği ben alacağım, benim babam çok zengin. Vurucam kırbacı, vurucam kırbacı." diyen çocuğa benziyorlar. Genellikle yüzmeye geliyorlar. Amcalar da çocukları ile birlikte yüzüyor. İlginçtir, gene istisnasız olarak hepsi beyaz don giyiyor. Bir tür gizli tarikat olabilirler diye korkuyorum. Don demişken, aklıma geldi. En kaslı olanlar, genelde en renkli donları giyenler oluyorlar. Bu da bir tarikat olabilir. Araştırmacı kanı olan arkadaşlar bir araştırsın bunu. 

Ve tabii ki form tutmaya çalışan kadınlar. Genellikle koşu bandında zaman harcayıp sonradan plates dersine giriyorlar. Takdir ettiğim insanlar bunlar. Kimseye küçümseyen gözler ile bakmıyorlar. Milletimin kadınlarının sahip olduğu genel kezbanlık bu kadınlarda yok. Güler yüzlü ve dışa dönükler. Kezban yok mu? Olmaz mı? Koca götünü eritmeye çalışan genç kadınlarımız her zamanki kezbanlıklarını burada da sergiliyorlar. Diğer kadınlara olan hasetlerinden sürekli olarak, "üf püf, ne bakıyor bu ya(kimse de bakmıyor aslında), burası da ter kokuyor(evet, kaynağı da sensin, ya da kısa süre sonra senden bağımsızlığını ilan edecek götün) vb." tafralar içerisindeler. 

Bir ayadan fazla süredir spora devam ediyorum. Dikkatli biriyimdir. Haftanın en az 5 günü aynı saatlerde gitmem rağmen, bir kişiyi iki kere gördüğüm çok nadir oluyor. Buradan çıkardığım sonuç, spor salonlarının müşterilerinin en kalabalık olanları, parayı verip iki kere geldikten sonra, bir daha gelmeyenlerdir. Annem yengem ve ağabeyim dahil. 

Saygılar.

14 Mart 2014 Cuma

Gavur

Rusların gavur olduğunu hep biliyordum. Amerikalıların  da gavur olduğunu ise kabul etmekte çok zorlandım. Hatta kendimce onların gavur olmadığına dair açıklamalar üretmeye falan çalıştım. Amerikalılar iyi adamlardı. Onlar cehennemde yanmamalıydı. Her gavurun cehennemde yandığını sandığım, henüz ilk okula gittiğim dönemlerdeki düşüncelerimdi bunlar.

Amerikalılar gavur olamazdı benim gözümde. E.T bir onlardan bir çocukla arkadaş olmuştu. Dinazorlara onlar hayat vermişti. Dünyayı kötü uzaylılardan koruyanlar onlardı. Rambo gibi bir kahraman yetiştirmişlerdi. Tabii ki aralarında kötü adamlar vardı. Ama çoğu Amerikalı dürüst cesur ve mert olurdu. 


İlk özel televizyon benimle yaşıt. Kanal D'nin yayına girdiği günü ise hayal meyal hatırlıyorum. Sultançifliği'nde halamın evindeydim. Tekli koltuğa uzanacak kar küçük bir bedenim vardı. Televizyonda yayınının ilk günündeki Kanal D açıktı. Dinozorlu bir çizgi film vardı. Bir gurup çocuğun dinozor yumurtası bulması ve yumurtadan çıkan bebek dinozorun maceralarını konu alan saçma bir çizgi dizi. Olsun, ben dinozorları çok severdim. Gittiğim ilk sinema filmi Jurassic Park'tı. Teyzem ve dayım götürmüşlerdi. Alt yazı okuyamadığım için pek bir şey anlamamıştım ama, dinozor vardı lan. Amerikalılar sayesinde gördüğüm dinozorlar.

Televizyon neslindenim ben. Amerikan sinaması ile büyüdüm. Rocky - İvan Drago kavgasında Rocky'ye taraf oldum. Taraf olmak zorundaydım. O bayraklı şortların anlamını anlamam beklenemezdi ya. Kafamda düşman algısı yaratıldığını fark edemezdim ya. Televizyonda düşman olan, benim de düşmanımdı. Kötüydü, gavurdu. ve bu düşmanlar her daim Amerikalıların düşmanlarıydı. Halkının bile değil, yönetiminin. Amerikan halkı da bu düşmanlara en fazla benim kadar farkındalıklı olarak düşmandı.

Yıllar geçti, çok yıllar... Amerikan sinemasının her şeyi nasıl düşman ettiğini, nasıl canavarlar yarattığını gördüm. Gök taşı düşmandı, tsunami düşmandı, rüzgar, deprem, uzaylı, dinozor, hayalet.. Hatta kuşlar bile düşman ve canavar olabiliyordu. Kuşların canavar olması kült eser olarak yeni kuşaklara aktarılıyor. Kuş lan bu, güvercin... Onu bile canavar ilan ettiler. Ruslar tabii düşman olacaktı.

Amerikanın kendi içinden çıkan cılız itiraz sesleri hiç televizyonlarda yayınlanmadı. Adamın biri çıktı, "siz işiniz değilsiniz, siz paranız değilsiniz, siz arabanız, kol saatiniz, kredi notunuz, sahip olduğunuz kadın/erkek, izlediğiniz film, gittiğiniz restoran, sahip olduğunuz koltuk takımı, cep telefonu, plazma tv değilsiniz" dedi. Peygamber olarak gördük. Kurduğu ütopyaya "bu ne menem bir şey" demeden daldık. Neden fiziksel acı peşinde koştuğunu, bu arayışın aslında "rüyada mıyım bir cimciklesene beni" ile aynı olduğunu fark edemedik bile. Kitaplar ile, şarkılar ile kandırıldık. Hiç birimiz Rock Star olmayacaktık. Ama bu sırada hepimiz Tyler Durden olamaya özendik. Adam da bize T-shirt sattı. Seri kitaplara bağladı. Gene kandırıldık. 

Anti kahramanlara özendik. Batman değil Joker olmak istedik, bir bok olamadık, çünkü hep başkalarının sözlerini söyledik. Bizden çalınan sözleri, başkalarından duyup taklit ettik. Kendimize yabancı olduk, hemde iki kere. Sonun da şarkı söyleyip dans eden boklardan başka hiç bir şey olamadık. 

Kendini aydın sanan, TV'de programlarda konuşan, gazetelerde köşe kapmış olanlar bile farklı değil. Süreli olarak "şu üstadın da dediği gibi, bu düşünürün de düşündüğü gibi" diye konuşup, yazıyorlar. Kendi cümleleri yok. Kendi fikirleri sandıkları fikirler, cep telefonları gibi ithal. 

Her şey slogana dönüştü. Zamanımız çok değerliymiş gibi uzun yazılara, uzun anlatılara düşman olduk. Beş kelimede tavlanmak, yedi saniyede gülmek istiyoruz. Hayat çok hızlıymış, kaybedecek bir an bile yokmuş. Hep söylüyorum, tekrarlamaktan sıkılmayacağım. Bir kişi bile, bir tekrarda inansa yanıma kar kalır. "Her siktiğim anı sonsuzluk taşır." Zamanımız var. Her şeyi yapmaya, kurmaya, büyütmeye, çocuğumuz gibi bakmaya. Git gide kısalıyoruz sanki. Bir fikri 140 karakterde anlabilsem kendimi peygamber ilan ederdim. Yedi saniyede sizi bir şeye inandırabilsem tanrılığımı ilan ederdim. 

Sonuç olarak bence gavur diye bir şey yok. Yani kötü yok. Herkesin şeytanı aslında kendisi, kendisine söylediği yalanlar. İnanmak istediği yalanlar. Tyle Durden gerçekten yok, ama herkesin kendi içinde en az onu kadar azılı bir şeytanı var.

Bir Yerde Bir Hata Var

Yahu başlık damsız girilir. Ben yola çıkarken, yani buraya yazmaya başlarken sap bir erkeğe vebalı gibi davranılması durumunu anlatmak istiyordum. Sonra ne oldu anlamadım, tamamen kendimle ilgili bir sürü yazı yazmaya başladım. Size yemin ederim yola çıkarken hedef kitlem benim gibi yalnız olan erkeklerdi. Yani onlar okusun, ufak çaplı bir isyan yaşasınlar istedim. Zaten erkekleri sadece isyana teşvik etmek için hedef alırım. Başka türlüsü de garip olurdu. 


Ama ne oldu? Burayı okuyan erkek yok lan? Nereden biliyorsun derseniz, geri dönüşlerden biliyorum. Okuyan tek erkek babam. O da "evladım, lan yazma, küfür etme, burada ne demek istedin, şurada hatalısın" gibi yorumlar yapmak için okuyor galiba. Ya da bizim çocuk bu gün bizi nasıl rezil edecek sorusuna mı cevap arıyor ne yapıyor anlamadım. 

Bak mesela dayım kendisinden bahsettiğimi söylemesem hayatta okumaz. O bir şeyler yazsa, ben okurdum. 

Engin abi (abi dediğime bakmayın, aramızda üç yaş va. Ne yaparsınız, mahalle kültürü ile büyüdük. Yeri gelmişken, çok garip lan bu durum. Mesela yeni tanıştığım benden 10 yaş büyük adama ense şaplak oluyorum(devamını getirmiyorum yok öyle bir şey) ama bu adamlara hep abi çekiyoruz. Çekmekle kalmayıp abi olarak da görüyorum. Garip lan) okuyor. Onu takip edebiliyorum. Yurt dışında yaşadığı için o da. Çünkü hangi ülkeden kaç kere giriş yapıldı, kontrol panelinde yazıyor. 

Bir de üniversiteden arkadaşım, okuduğunu ve beğendiğini mesaj çekerek belirtmişti. Ahan da erkek okuyucu sayım büyük ihtimal bu kadar. Yani yola çıkarken ki amaç baya bir çuvallamış durumda.

Kadın okuyucu konusun da daha şanslıyım, ki bu da çok saçma lan. Başlık damsız girilir kızlar. Erkek bölgesi burası, yani öyle olması amaçlandı. Yok yok, aman kaçmayın, hoşuma gidiyor okunmak. Siz giderseniz, Engin abi, ben, Fatih ve babam okey falan oynarız buralarda. O nasıl olacak bilmiyorum ama, bir yolunu buluruz artık. 

Ya bir de şey var. "Anahtar Kelime" durumu. Yani Google amcaya ne yazmışta kendini burada bulmuş durumu. Youtube değil ki bu enin de sonun da sizi Lerzan Mutlu'ya yönlendirsin. Neyse elemanın biri "Macihine club damsız" yazmış, buraya yönlenmiş. Bende yazdım, üç dört, sayfaya baktım, burayı bulamadım. Lan adamda nasıl bir şevk varsa, sayfalarca aramış bir yolunu bulmak için. O kadar enerji harcayarak atomu parçalardın evladım. Nasıl bir yokluk içerisindesin lan sen? Ya rastgele telefonla birilerini arasan bile daha iyiydi be gülüm. Belki şansına bir dam bulurdun. Bir de machine ne amk? Dam bulmana bile gerek yok. Marjinal bir kılığa bürün, takıl bir grubun peşine gir. İçeride tacize uğra kavga çıkar, dayak ye. Olayı bu değil miydi oranın?

Bizim genlerimize işlemiş bu arada, sap olmaktan utanma durumu. Size yemin ederim, yurt dışında bir yere girerken bile "sap adamız beyler ayrı ayrı girelim içeriye" tribine girmiştik. Ben bu "cinsiyet ayrımcılığına hayır" diye bağıran ablaların hiç birinin erkeklere yapılan bu zulme ses ettiklerini duymadım. İç çamaşırı mankenlerine hayır, damsız girilmeze evet. Bu ney lan? İki yüzlülük bu. Tamam erkek olmak çok daha kolay bir kadına göre ama madem eşitlik istiyoruz, bizimde dezavantajlarımız olduğunu ve bunlarında ortadan kalkması gerektiğini dile getirin. Daha samimi olmaz mı?

Lan bir de şey var. Eşitiz eşitiz diye götünü yırtıp, kendini otobüs durağına, eve bıraktıran kadınlar. Çiçek falan isterler. Sen bana çiçek aldın mı hiç? Yok. Lan belki bende bana çiçek alınsın istiyorum? Olamaz mı? Çiçek kadına mı özel? Neden? Kadın olmanın her türlü avantajını kullan, dezavantajlara gelince, kadınım ben kadınım. Ya bir siktir diyorum. 

Ama yaradan sanki erkeği marangoza yaptırtmış, kadını heykeltıraşa. Spor salonuna gidiyorum. Amacım öyle kaslı falan bir adam olmak değil. İnsana benzemeye çalışıyorum. Diğerleri insanlıktan çıkmak için gelmiş gibiler. Şişirdikçe şişiriyorlar kaslarını. Lan olum, hepiniz istediğiniz kaç gram? Ne kaldırıyorsun onca kilo ağırlığı. Bak ne diyor kadınlar " biz meta değiliz." Bu herifler meta olmaya çalışırken goril oluyorlar. Cılızım diye kıskanıyor değilim ya. Yemin ederim. Zaten belli bir yerden sonra olay benim bloğa dönüyor. Amaç sapıyor, etraf kadın kayarken bu adamlar ayada kendi kol kaslarına bakıyor. Onlara da ya bir siktir git diyorum. Delisiniz diyorum.

Sonra olarak, "zayıf kadın faşizmi, cart curt" diye göt yırtıp, Brad Pitt, Johnny Depp gibi adamlara ağız suyu akıta akıta bakın kadınlara kocaman bir siktirin oradan diyorum. 

Doğada durum daha beter. Su aygırları su için ne kavgalar ediyorlar kendi aralarında. Çünkü suyu olanın, dişisi de oluyor. Bir dişi için sorun yok. O her zaman suyu buluyor.(varsa tabii) Ama güçsüz erkek susuz kalıyor. Güçlülerce eziliyor. Bizim disko olayı işte bu seviyede bir durum.  Sadece su aygırları değil, neredeyse hiç bir erkek hayvan dişisini paylaşmıyor, diğer erkeklere düşman oluyor. Savaş hep dişiler yüzünden. Dişiler daha rahat vallahi. 

Lan ben yola çıkarken işte bu adamın dikkatini hedeflemiştim. Şimdi pek bir tiksindim kendimden. Değiştireceğim lan ben buranın adını. Ama üşenirim ya, boş vereyim kalsın böyle. Hadi öptüm. (ne gereksiz yazı oldu lan bu)