19 Şubat 2014 Çarşamba

Başlıksız Yazı

Yazmak benim için meditasyon gibi bir şey oldu. Sağ olsunlar, yazdıklarımı okuyan arkadaşlarım da beni yüreklendirmekten hiç geri kalmadılar. Ancak ortada sorunlar var. Hala anlayamadığım, hala anlatamadığım sorunlar.

Hani biz çocukken, bir mandal ve biraz deterjanlı su ile baloncuklar yapardık. Sonra içi deterjanlı su ile dolu olan silindir kaplar çıktı. Silindirin kapağında bir çubuk, çubuğun sonunda bir çember olan. Daha kolay baloncuk üretebilmek için. Şimdi tabancaya benzeyen aletler var bu iş için. Bir anda bizim üfleyerek yapabileceğimizden çok daha fazla ufak baloncuklar üretiyorlar. Nasıl ki bir çocuk o baloncukları yakalamaya çalışıyorsa, öyle yakalamaya çalışıyorum kelimeleri. Hiç bir zaman başaramıyorum. 

Hikayemi, hikayemizi anlatıyorum çoğu zaman. İşte sorun da burada yatıyor. İnsanlar iki kişinin hikayesini sadece benim gözümden okuyorlar. Ne kadar karşı koymaya çalışsam da, bazen her kelimem bir intikamın ifadesi oluyor. Sonradan okuyunca fark edebiliyorum sadece. 

İnsanlar tek taraftan bakan ve oldukça yanlı olduğunu bilmedikleri yazılar ile yargılara varabiliyorlar. Onun hakkında yargılar veriyorlar. Canımı çok sıkıyor. Zarar veriyormuşum gibi hissediyorum. Oysaki zarar vermek istemiyorum. Buna hakkımda yok. 

Eğer içine düştüğüm durumun bir sorumlusu var ise, ortada bir suç var ise, tüm sorumluluk benim. Düğümü ilk ben çözdüm. Gerisi çorap söküğü gibi geldi. Farklı olabilirdi, olmadı. Olan bu kardeşler ve bir suçlu var ise yemin ederim o benim. Kimseyi yapamadıkları için yargılama hakkımız yok. Kimseyi kendini kurtarabileceğini düşündüğü şeyi yaptığı için yargılama hakkımız yok. 

Mutluluğu hak ediyor. Mutlu olmasını istiyorum. Bir zamanlar elimden geldiğince bunun için uğraşmıştım, artık böyle bir uğraşım olmamalı, ancak engellemek gibi bir amacımda olmamalı. 

Birini düşman ilan etmek ne kadar kolaydır. Kendimizi nefretin kollarına atmak. Yakmak, yıkmak. Hiç bir nefret bir yapı inşa edemez. Hiç bir nefret yaratıcı olamaz. Yaratım, güzel duyguların eseri olmalı. Öyledir de zaten. Nefret ile yapılmaya çalışılan her yapı, temelinden çürük olur. 

Ancak beceremiyorum. Gizlediğim öfke, içimde bir yerlerde sürekli kendisini nefrete dönüştürme çabasında. Başkası için istediğim mutluluk bana acı verdikçe, öfkemin dönüşüm hızlanıyor sanki. Düşünmemeye çalışıyorum, her yolu deniyorum. Olmuyor. Başarızılığın fizik bulmuş hali gibiyim. Kendi duygularıma hakim olamıyorum. 

Hani seri baloncuklar dedim ya. Ben hep tek ve en büyük baloncuğu yapmaya çalışırdım. Buradan saçma bir karakter analizi çıkar belki.

18 Şubat 2014 Salı

İki Kadın

Biri Ruth Morse, yemin ederim soy adını hatırlamak için internetten baktım. Aslında en sevdiğim kitabın en önemli kadın karakteriydi. Jack baba çok güzel bir burjuva kızı portresi çizmiş. Çizdiği bu kadına(kız kurusu da denebilir) çok uygun bir sevgi anlayışı  yerleştirmiş. 

Ruth kitap boyunca Martin'i törpülemeye çalışır. Martin'i değil, onun kendi istediği adam olabilme ihtimalini sever. Başlarda ailesine karşı gelen bir şövalye gibidir, sevgisi için çarpışır. Ancak işler zorlaştıkça, Martin onun yoluna evrilmekte direttikçe Ruth vazgeçer. Ve Martin'in en zor anlarında ondan ayrılır. 

Daha sonrası ise komedi filmi gibidir. Martin bu bir anda bomba gibi patlar edebiyat dünyasında. Artık her kelimesi para eden bir yazardır. En beğenilmeyen şiirleri için bile yayın evleri kapısında kuyruk olur. Martin hala Ruth'un onu terk ettiği adamdır. Buna rağmen Ruth geri döner. Ailesinin baskısıyla terk ettiği adama, bu sefer ailesinin ısrarı ile döner. Kendi sevgisi ile değil, tolumun kabulüne göre hareket eder.

Martin sevgiyle kendini baştan yaratırken, Ruth en zor anda pes etmiştir. Ruth için sevgi tek başına yetmez. 

Bu yüzden Ruth asla bir kitaba yada filme konu olamaz. 

Oysa başka bir kadın, düşmüş diye tabir edilen bir kadın, yazılmış en güzel romanlardan birinin ana kahramanı olur. Sevgisi uğruna her şeyi göze alıp, her engelle çarpışan, kaybedeceğini bile bile savaşan Anna Karanina.

Anna bedelini hayatıyla ödeyeceği yolculuğuna tek bir dans ile başlar. Evli bir kadın olmasına rağmen kendisini aşkın kollarına atar. Kocasını terk eder. Tüm cemiyetin gözünde rezil olur. Ailesi ile arası açılır. Üzerine sevdiği adamın ilgisini kaybeder. Ancak aşkına olan sadakatini asla kaybetmez. 

Anna'nın namusu her devirde tartışma konusu olacaktır. Ortada bir aşk olmasına rağmen, sonuçta bir kocaya ihanette söz konusudur. Belki kahraman kadın değil erkek olsa, tartışmalar bu derecede olmazdı. Nede olsa her kültürde evli olmasına rağmen karısını terk edip yeni bir kadın ile birlikte olan erkekler, kadınlara nazaran çok daha normal karşılanır. Medea canavar ilan edilirken kocası şerefsiz ilan edilmez.

Bence, Anna Ruth'dan çok daha namusludur. Toplumun ahlakına değil, kendi ahlakına sadık kalmıştır. Ruth ise kendi duygularını toplumun görüşlerine feda etmiş, yetinmemiş, terk ettiği adam toplumca kabullenilince yüzsüzce ona geri dönmüştür. 

Keşke Martin ile Anna'yı bir araya getirme şansım olsa. Çok ileride bir gün belki denerim bak ben bunu. Fena fikir değil.

Ben Gene İyiyim

İçkiler içilmiş, birazdan gün ağaracak. Eve dönme vakti gelmedi mi? Yoksa bir bira daha içilir mi? E gelin evde içelim.

Bindik Taksiye dönüyoruz. Taksici sessiz sakin bir adam. Ben boş boş muhabbet diyorum taksiciyle. Dert yandım biraz. Adam gayet anlayışlı dinledi. Sonra kendisi konuştu.

Liseden sevgiliymişler, 3 hafta sonra nikahları var. Adam o zaman çalıştığı işten erken çıkmış, sürpriz yapmak istemiş. Benzer şekilde başlayan her anlatı gibi, asıl sürprizi bizim kahramanımız yaşamış. Nişanlısı kendi çapında bir bekarlığa veda partisi veriyormuş. Bir kaç yıllık bir ortak arkadaşları da tek davetliymiş. 

Şimdi bizim taksici orada ikisini de doğramış olsa, gazeteler kadın cinayeti mi yazardı acaba? Hikaye kaç kişiye doğru ulaşırdı? İstatistiklere nasıl geçerdi? 

Peki naptın dedim?

"Ne yapacağım" dedi. İki kere intiharı denemiş. Bir süre hastahanede kalmış. Hastahanede bir doktorun gerçekten yardımı dokunmuş. İntihar fikrinden vazgeçmiş. "Şimdi intikam alıyorum" dedi. Sesindeki nefretten ben korktum. "Hayattan tüm intikamımı alıyorum" 

Buna yaşamak denmez. Böyle bir nefret ile yaşanmaz. Zaten pek yaşar gibi değildi. Konuştukça, insanlıktan çıkmaya başladı. Berbat anılarını o kadar umursamazca anlattı ki, öküz olsa bu adam da duygu namına hiç bir şey kalmadığını anlardı. 

Bu adam seri katil olup kötümü kesseydi, adamı yargılamazdım. Yaptığı hiç bir şey için yargılanamaz bu adam. Kendi hayatından iki kere vazgeçmiş birisi, hakkında kolay kolay yargıda bulunulacak birisi değildir. 

Olayın üzerinden dört yıl falan geçmiş. Hala aklına geliyor mu dedim.

"Hiç aklımdan gitmiyor. Ama bu hayattan intikamımı alıyorum. Beni hayatta tutan bu."