8 Ekim 2014 Çarşamba

Çöl

Çocukken abimle sık sık güreşirdik. Bu güreşlerde en korktuğum şey abimin yorganı içerisinde beni hareketsiz bırakmasıydı. Hem sıkışmış hissederdim, hem de temiz hava alamazdım. İşte o zaman insan olduğumu bile unutabiliyordum. Çaresiz hayvanlar gibi debelenmekten başka hiç bir şey gelmiyordu elimden. 

99 Depremi olduğunda en korktuğum şeyler arasına göçük altında kalmak girdi. Kolum, bacağım, ayağım bir yere sıkışsa ve ben onu kurtaramazsam ne yaparım diye sık sık düşündüm. Düşünmek bile içimi bunaltmaya yetiyordu. Temiz hava alamamanın fikrine bile istemsiz tepkiler veriyorum hala. 

Bir çeşit kapalı alanda kalma korkusu olsa gerek. Tam olarak bilemiyorum. İşte bu tam bilemediğim hissin kuzenini çölde açık alanda kaldığımı düşünürken yaşıyorum. Bu sefer içim sıkılmıyor ama acayip korkuyorum. Çölden kastım kelime anlamı ile çöl değil, aklımıza ilk gelen kum çölü. Yoksa Antartika'da çöl, sonuçta oraya da yağmur yağmıyor. 

Karıştırdım gene ama anlatmak istediğim şey çölden çok korkuyor olduğum. 

Korkuyorum, bir yandan da onu merak etmeden duramıyorum. Tabancaları sevmem ama Desert Egle (counter strike oynamış olanlar için 1-3. Ayrıca Deli Yürek dizisinde Yusuf'un kullandığı silah) adlı tabancaya hayranım. Bildiğin çekici buluyorum o silahı. Adını da çok güzel koymuş pezevenkler. 

Sting'in Desert Rose şarkısını uç uca sigara yakar gibi dinleyebiliyorum. Baya baya da seviyorum tabii. Dinlerken kafam çöle, oradaki hayali bahçelere ve karalar içerisindeki kara gözlü bir kadına gidiyor. 

Mecnun'un kendisini çöllere atması, orada kendisini bulması falan... Çöl de çöl... En sevdiğim tarihi karakterlerden biri Lawrance mesela. Olaya milliyetçi yada insani yönlerden değil, sadece akıl yönünden bakınca adama hayran olmamak elde değil. Ne yaptığına değil, kime yaradığına değil, kimin için yaptığına değil, sadece ama sadece nasıl yaptığına bakın. Çölde hayatta kalan, Bedevilerin bile saygısını kazanmayı başaran bir adam. Çölde hayatta kalacak kadar sert, Eski Yunancadan çeviri yapacak kadar bilgin, bambaşka insanları etkileyip peşine takacak kadar karizmatik. Arkeoloji ile başlayıp dünyanın tarihine yön verecek ajanlık ile devam eden macera. Her şeyinden tutku akan bu adama hayran olmamak elde mi? Hem de bunları en korktuğum ve beni en çok çeken yerlerden birinde, çöl de yapıyor. Aynı çağda yaşasaydık tamamen farklı taraflarda olacaktık, büyük ihtimal savaşacaktık ama o zaman bile Lawrance'a hem hayran olurdum, hem saygı duyardım. Plevne kuşatmasındaki G.O. Paşa ya Ruslarca duyulan saygı gibi. (kapışsak Lawrance'ı yenerdim yani ) 

Neyse, en sevdiğim bilgisayar oyunlarından biri ve ayrıca kitaplardan da biri DUNE (Çöl Gezegeni) En sevdiğim filmler listesinde İngiliz Hasta var. Çöl ile ilgili bilipte sevmediğim tek şey Simyacı bak. O kitabı pek sevmemiştim. 

Belki bir gün yolum Sahra gibi bir çöle düşer. Turistik gezi olarak düşmesin ama. Maceralı bir şeyler olsun. 

Neyse çölün ihtişamını falan hiç anlatamam, yaşamadım çünkü. İçimizdeki çölleri sulayalım falan diye de bağlamayacağım bu sefer. Şarkıyı dinleyin siz. 

6 Ekim 2014 Pazartesi

Beyaz Dizi

Galata'dan Karaköy'e doğru iniyoruz. Daha yeni tanıştık, hatta tam tanışmadık. Önümüzde uzun bir yürüyüş var. Mecaz falan yok olayda, baya baya yürüyeceğiz. İstanbul'da biri ile birlikte yürüdüğüm en uzun mesafeyi kat edeceğim. Neyse, konumuz bu yürüyüş değil. Neden yazmaya başladığımı söylediğimde şaşırıyor. Asıl olay ise nasıl okumaya başladığımda yatıyor. 

Lise hazırlığa gidiyordum. Ramazan ayıydı ve genelde sabahları oruçlu olurdum. Bilgisayar falan oynayarak zaman bir yere kadar geçiyor. Zaman geçsin diye daha değişik bir şey arıyordum. Babaannemin boş evine abimin "bazı" gazetelerini aramaya indim. Gazete ararken kitap buldum. Adı "Rita'nın Oyunu" olan bir kitap. Rita adına karşı bir ilgim vardı. Galiba Power Rangers'la alakalıydı. Rita aklımda güçlü kadın imajının ismiydi o aralar. Zaman geçsin diye o kitabı okumaya başladım.

Zeki bir dolandırıcı ve onun yanına köstebek olarak yerleşen kadın polisin hikayesini anlatıyordu kitap. Adamın ufak dolandırıcılıkları falan çok eğlenceliydi. Eğer fırsatı olursa 50 cent para için bile dolandırıcılık yapıyordu. Kitabın devamında dolandırıcılıkla kalmayıp cinayete varan işlere bulaşıyordu. Zaten aklımda kalan en önemli önermesi buydu kitabın. Bir suçlu asla tek alanda çalışmaz, mutlaka diğer alanlara da kayar.  

Elbette kitabı bitirmem de karakter ve olay kurgusu, mesaj falan da önemlidir ama asıl önemli olan kitabın beyaz dizi diye tabir ettiğimiz sınıftan olmasıydı. İnternetin ülkemizde daha olmadığı, pornonun şehir efsanesi olduğu, gençlerin kendilerinden ufak kardeşlerini Bulvar Gazetesi almaya yolladığı yıllarda bu beyaz dizi kitapları yok satarmış. Hatta bendeki kitabı yanlış hatırlamıyorsam Hürriyet dağıtmıştı. Abicim olay şu, 10 sayfada bir seks olur mutlaka. Ve betimlemeler ayrıntılıdır. "Kaslı vücudu ile onu sardığında, doymak bilmeyen bir aygır gibiydi, göğüslerine dökülen şampanya aşağıya doğru akarken Jack diliyle akan şampanyayı takip ediyordu gittiği yere kadar" falan gibi betimlemeler. 

Lise hazırlığım tabii, her şeye en çok da bu kitaba hazırım. İlk bitirdiğim kitap oldu. Sonra bir kız arkadaşımdan çok daha aşmışını aldım. İade etmedim. Zaten o ara fırça darbeleri patladı, sonra grinin tonlarına kadar gitti de ben takip etmedim. O ara daha fantastik şeylere sarmıştım. Edebi tür olarak fantastik la. 

Öyle pek klasik de okumadım. Her liseli gibi Suç ve Ceza okutuldu. Lise edebiyat hocam iyiydi, Cengiz Aytmatov reisimle falan tanıştırdı. Derslerin yarısı kitap incelemesi falan olurdu. Ondan sonra ilk klasiğimi kız arkadaşım verdi diye okumuştum. (Bende ondan bir kitap okumasını istemiştim, ayrılana kadar okumadı la. Tek isteğim oydu herhalde, en sevdiğim kitabı oku. Tabii ki söz konusu eser Yüzüklerin Efendisi. Kalın geldi baya.) Sonra okuyunca Tolstoy'u baya sevdim. ,Gittim aldım kitaplarını falan. İllegal bir gecede kafamda Anne Karanina ile bile muhabbet ettim. 

Sonra internetten bedava kitap indirmeyi keşfedip baya saçma sapan kitap okudum. Gene de çok okuyan biri olarak görmüyorum kendimi. En azından roman falan okumuyorum diyebilirim. Araştırma eserleri okumak daha zevkli oluyor. Okumayı değil de, öğrenmeyi seviyorum. 

Geçen sahaf festivalinden "Altına Hücum"(Charlie Chaplin filmi ile alakasız) diye bir kitap aldım. Konusu ilgi çekiciydi. Meğer beyaz dizi kitabıymış. "Altın'a Hücum" değil direk "altına hücum" kitabı yani. Konu gene güzel de, iki de bir betimlemeli sevişme okumak garip geliyor şimdi. Toplum içinde kitap okuyamıyorum arkadaş, hafif hareketlenmeler falan oluyor. 

Olay bu, yazı bitti. İkramiye olarak bir kaç. beyaz dizi kitabı adı yazayım. Hürriyet Yayınları'nın halkımıza armağanı. 

ALİ İLE NİNO - DOKTOR HANIMLARI - ERKEK GÜZELİ - CEMİL - DARBE - ŞU YASAK İLİŞKİLER -  SUSAMIŞLAR - DÜŞKÜNLER (son ikisi favorilerim, darbe de fena değil aslında) - AŞK ÇİFLİĞİ - YALNIZLAR KUMSALI - DİŞİ TİLKİ (tilkiye bile giydirirler valla) - KIYIDAKİ DALGALAR - ŞİŞKODAN POKERDE KAZANDIĞIM ADAYI YEĞENİME BIRAKIYORUM (kitabın adı bile ayrı roman) - DALGALARIN SESİ - SENİ İÇİME GÖMDÜM - KEÇİ VE ÖKÜZ - 

5 Ekim 2014 Pazar

Cenker'in Kızı

Üç yaşındaki kız çocuğu babasına "Cenkoş" diye hitap ediyor.

Gözleri koyu mavi, sarı saçları kafasının iki yanında toplanmış. Süt dişlerinin tamamı çıkmış. Nokta gibi burnu var. O mavi gözlerden zeka fışkırıyor. Yetişkin bir insanın bir karışı kadar bile uzun değil kırmızı eteği. Eteğin altında soğumaya başlayan havalara önlem olarak kalın külotlu çoraplar giydirilmiş. Kartpostallara kapak olacak şirinlikte. Facebook'ta yengenizin, ilkokul öğretmeninizin sürekli afacan videolarını paylaştığı kızlara benziyor. 

Cenker'in kucağına tırmanıyor, bir şeyler anlatıyor. Sonra sıkılıp yere iniyor. Bir kaç saat süren otobüs yolculuğu canını sıkmış. Mızmızlanmıyor ama hareketsizlikten bunaldığı çok belli. Sürekli Cenkoş diye seslendiği babasına bir şeyler anlatıyor. Cenkoş kızının aksine kara kafalı sıradan bir adam. Kumaş pantolon ve gömlek giyiyor. Kız Cenker'e değil de, Cenker'in yanında oturan karısına benzediği için çok şanslı. 

Hayır, bir hayal yada paralel evrende geçen bir olay anlatmıyorum. Yakın gelecekten bir şeyler de yok burada. Yaşadığımız zamanda, bizim gerçekliğimizde yaşıyor bu insanlar. Dün memleketimden İstanbul'a dönerken otobüste karşılaştım onlarla. 

Siz adaşınız ile karşılaşınca nasıl tepki veriyorsunuz bilmiyorum ama ben çok şaşırıyorum. Cenker pek kullanılan bir isim değil. Dün gördüğüm bu çocuklu adamla birlikte bildiğim Cenker sayısı 5'e yükseldi. 


İlk adaşım ilk okul öğretmenimin oğluydu. Adını benden görüp koymuşlardı. 

İlkokulu ben bir başka ilçede okudum. Üçüncü sınıfa kadar falan annem götürdü okula, sonra kendim gitmeye başladım. Okula gitmek için iki yolum vardı ama ben hep aynı yolu kullanırdım. Güveççi dükkanımız vardı orada, çalışan Yakup beni görünce annemi arar haber verirmiş. Ben bilmesem de kontrol ediliyormuşum yani. Neyse, ben bir gün nedensizce diğer yolu kullandım. O gün ikinci derste nöbetçi öğrenci bizim sınıfın kapısını çaldı "Cenker Bey" burada mı dedi? Müdür gönderince adam oğlunu soruyor sanmış tabii. Aslında aranan benim ama çocuk ne bilsin? "Yok Cenker falan" dedi öğretmen haliyle. Bir ders sonra kapı gene çaldı, annem gözleri yaşlı kapıdaydı. 

Diğer bir Cenker'i sahaflarda gördüm. Çok gıcık durumdu. Arkadaşları çocuğa seslendikçe "efendim" diyordum. Üç dört kere üzerime alındım, kasten yaptıklarını benimle dalga geçtiklerini falan düşünmeye başladım. Çok saçma ama öyle sandım. Adım sanki bir tek bende var gibi hissediyordum. 

Bir başka Cenker'i ise lise son sınıfta tanıdım. Bunun kankası ile arkadaş gibi bir şeydik, o tanıştırmıştı. Hayata erken atılmış, organizatör gibi bir şeydi. Tanıştık, baya muhabbet falan ettik. Sonra bunun kız arkadaşı geldi. Ayrıldılar o gece falan, öyle bir şeyler oldu. Bu sırada ben masa değiştirmiş, kendi arkadaşlarımın yanındaydım. Anam dağ gibi adam bir saatte bir yamuldu, pir yamuldu. Böyle salya sümük ağlamalar, ayakta duramayacak kadar sarhoş olmalar falan. Arkadaşları omuz verdi de kalktı gitti falan. "Lan" dedim, "bir kadın uğruna bu hale düşülür mü arkadaş? İki kere terk edildim, iki kere aldatıldım da hiç bu hale gelmedim. Ne basiretsiz adammış" Hiç bir şeyi ayıplamayacaksın bu hayatta. On katı ile ödeme yapıyorsun. Ha hemen, ha yıllar sonra. 

Son Cenker ise hiç görmedim ama en çok buna kıl oluyorum. Hürriyetin internet sitesinde galeri yapan bir magazin muhabiri kendisi. "Onu hiç böyle görmediniz, Bakın sevgilisine ne hediye aldı, annesi babasını her gece aldatıyordu" gibi başlıklarla galerileri açan adamın adı da Cenker. Hiç dikkatinizi çekmediyse hemen bir kaç galeri kontrol edin görürsünüz. 




Çocukken, ama çok çocukken Cenker adına kıl olurdum. Kimse anlamzdı çünkü. Cenk_ney? gibi sorular ömrümü yerdi. İşin boktanı kendim de söyleyemezdim kendi adımı. Cenkey derdim. Sonra çocukluk aşkım sevdirdi adımı bana. Karşı komşunun kızıydı. Bence Cenker Ahmet'ten daha güzel dedi. O günden sonra Cenker'i sevdim. Çok sevmişim ki bu sefer Ahmet'e kıl olmaya başladım. Şimdi ikisini bir arada seviyorum. Gerçi sadece tek bir kişi bana Ahmet diyor ama olsun. Ahmet Cenker güzel isim, hem adı Ahmet Cenker olan kimseyi de görmedim daha. Kızım olursa Ahmed-i Cenkoş desin lan bana.