5 Nisan 2014 Cumartesi

Spid Erman

Bir arkadaşım ile konuşma arasında çocukluk aşkından bahsediyor. Bahsettiği kişi ben değilim, benim bir arkadaşım. Nasıl yaaa? Ben dururken, nasıl bir başkasına aşık olabiliyor la bu kız? Yakışıklı, komik, ilgi çekici falan olan benim, sen nasıl ben dururken ona aşık olursun ki? Ciddiyim, bir anda uyuz oldum. 

Birisi istediğim bir şeyi benden daha iyi yaparsa, içten içe çok pis kıl olurum. Zarar vermeye falan çalışırım. Elimde değil, kıskanç adamım ben. 

Etrafta radyoaktif bir örümcek falan varsa, o kesinlikle beni ısırmalıdır. Bir arkadaşımı falan ısırsa, bıçaklarım o arkadaşımı. Sıra dışı olaylar da benim başıma gelmeli yani. İlla süper güçler kazanmam gerekmiyor. Çok saçma bir trafik kazası  bile olsa, ilginç bir şey ise o benim başıma gelmeli. 

Geçen günlerde, gene gece gezmelerimden birinde, bir kıza yanaştım. Pek ilgilenmedi benimle, zaten ağzım falan kayıyordu, başarıya ulaşmak son derece düşük bir ihtimaldi. Açıkçası zaten çok da bir beklentim yoktu. Kız başka bir oğlanı beğendi, dur yardım edeyim dedim, bir de ne göreyim? Beğendiği oğlan benim arkadaşım. Gittim çocuğu getirdim ama o günden beri hala adını küfür ile anıyorum adamım. Hiç tanımadığım biri olsaydı, hatırlamazdım bile. Ama benim bir arkadaşımın bana tercih edilmesi, cidden sinirime dokunuyor. 

Grubun kimlerden falan oluştuğu önemli değil, en beğenilen fikir de benim olmalı. Bazen anket gruplarına katılıyorum, hiç tanımadığım insanlar ile bir konu üzerine fikir beyan ediyoruz. İşte orada, en ilginç, en akla gelmedik fikirleri ben söylemeliyim. Toplantıya liderlik eden çalışan, benimle diğer herkesle ilgilendiğinden daha çok ilgilenmeli. Çok saçma ama, var bende böyle bir durum.

Hayatta ikinci diye bir şey yok. Birinci var, ve diğerleri...

Bir arkadaşım ve onun bir arkadaşı var. Üç kişiyiz, konumuz yazı, arkadaşın arkadaşı olan, yazdığı bir şiiri okuyor, ya da öyle bir şey. Çok ilgili değilim. Bana soyut gelen şeyleri anlayamıyorum, anlayamadığım şey ile ilgilenmiyorum. Belki yazılmış en iyi şiiridir, ama ben sadece soyut kavramlar duyuyorum. Hiç bir şey hissetmiyorum. Kendimce alay ediyorum. Arkadaşım, "bu olmasaydı daha iyi konuşabilirdik" diyor. Hiç alınmıyorum, adam haklı. Onlara bensiz kısa bir mola veriyorum. O anda arkadaşım benim askerden kaçtığımı, diğer elemanınsa akademisyen olmaya çalıştığını söylüyor. Haklı aslında, benim yazma amacım kendi acımdan kurtulma çabasıydı. Kendi yazıma bile kendime verdiğim değerin onda birini vermedim. Ama arkadaş öyle değince, radyoaktif örümcek beni değil, diğer elemanı ısırmış oldu. Haliyle gene sinir oldum. Aslında çok gereksiz yere sinir oluyorum. Bunu bilmek pek de yardımcı olmuyor. Çünkü, örümcek adamı örümcek adam yapan, o ufak ısırık değildi. En büyük özelliği duvarlarda yürümesi değil, iyi bir insan olmasıdır.

Ben dururken nasıl ona aşık olur? Cevap basit. Bu konuyu konuştuğum kız burç falan bakımından bana benziyor. Aşık olduğu elemanda benim en yakın arkadaşım. Nasıl ki ben onu en yakın arkadaş olarak görüyorsam, karşı cinsten bana benzeyen birinin de ona aşık olması gayet normal. Başka bir açıklaması olamaz. Çünkü ben her türlü aşık olunacak adamım. 

1 Nisan 2014 Salı

Kişilik Testi

İnsan bazen kendisini göremiyor. Yardıma ihtiyaç duyuyor. Birileri "beni bana anlatsın" istiyor. Gecenin yarısında sizi size anlatacak birini bulmak pek kolay değil. İşte interneti tam da bu durumdaki insanlar için bulmuşlar bence. Girdim Google amcaya, dedim "amca, bana kişilik testleri gönder." Sağ olsun, devlet henüz kendisini engellemediği için Google amca kolayca önüme test yığdı. 

Yahu ben ne şerefsiz, ne dengesiz, ne psikopat adammışım be. Bir test diğerinin tutmadı. Ne şerefsizliğim kaldı, ne kinciliğim, ne çekingenliğim, ne de sinsiliğim... Samimi söylüyorum, test sonuçlarının tek ortak paydası "senin kafa çalışıyor" oldu. Zekisin, ama şöyle böylesin, zekisin ama bencilsin, zekisin ama insanlara zarar vermekten zevk alıyorsun. Ya yemişim zekayı, test sonuçlarına göre ben resmen şeytanım. Lan bu özellikler bende olsa, ben bu kadar çapsız bir adam olarak nasıl kalırdım? Benim şimdiye kadar Ak Parti il başkanı falan olmam gerekliydi. Öyle özellikler çıktı ki, Tayyip'e parti içinde bile rakip olurum. Öyle de hırs varmış bende nedense. 

Bir de test çözerken zorlandım. Çünkü hep kadınlara göre ayarlanmış sorular. Yok o adam şöyle dese naparsın, bu adamın kol saati senin için ne kadar önemli? Bir ara kendimden soğudum, iyicene karı gibi olduk dedim, imdadıma gene bir test yetişti. Beyninizin cinsiyeti ne? Çözdüm. Gene kadınlara göre ayarlanmış ama en samimi cevaplar ile çözdüm. Sonuçtan da tırsmıyorum değil, ya derse işte "feminenlik budur" diye. Gece gece şerefsiz, kinci, namussuz olduk ama karı kılıklı olmanın alemi yok. Sonuç, "maskülenlik budur" çıktı. Bir "oh" çektim. Tabii lan, benden masküleni ancak Zeus falandır dedim. Gece gece maskülenliği pekiştirmek falan geçti aklımdan ama, neyse...

Konusu sadece bu testler olan siteler bile var. Sadece sizi değil, eşinizi dostunuzu da analiz ediyorlar. Annen seni ne kadar seviyor, eşiniz size sadık mı, çocuğunuz sizi huzur evine postalar mı? Yahu manyak mı bu insanlar? Ben almıyorum da, bu testleri ciddiye alan olur. Bu kadar piyasası olduğuna göre kesin bunun "ciddiye alıcı"sı da vardır. Kadın çözecek testi, kocaya güvenilmez diyeceksiniz, sonra o geceki cinnet cinayetinde payınız yokmuş gibi yaşayacaksınız. Ne güzel iş be! Ben savcı falan olsam, cinayetin nedeni kıskançlık falansa bu sitelere girilmiş mi diye kontrol ederim. 

Bazıları iyicene abartmış, "kırtasiye malzemesi olsan ne olursun?" diye test hazırlamışlar. Araba parçası olsan hangisi olursun, viski olsan markan ne olur, koltuk takımının hangi parçasısın, Metin misin, Ali mi, Feyyaz mı? E ülkede göt kılı olma hedefli insanlar varken, neden "sen nerenin kılısın" diye kişilik testi de olmasın ki? 

Kendime dönersem, bir sürü hakaret arasında herhalde en fenası "içindeki çocuk ölmüş" demeleri oldu. "İçindeki çocuk kaç yaşında" diye bir test çözdüm, senin içindeki çocuk ölmüş, çürümüş bile dediler. Hem de neden, "uyumsuz" olduğum için. Ya siz nasıl manyaklarsınız, asıl uyumsuz olan içindeki çocukla kalmaz mı? Başka kimse olmayınca, elde kendimiz ve o içimizdeki çocuk kalır. Büyümeyi kabullenmemek değil midir uyumsuz olmak? 

Ya aslında bu çok ciddi bir iştir. Bu testler uzman psikologlarca kişiye göre özel hazırlanmalıdır. Bende bu bilgi olmasa, şerefsiz, uyumsuz, kinci biri olduğumu düşünür, bu gece keserdim kendimi. Cehalet mutluluktur ama bakın bu örnekteki gibi, bilgi can kurtarabilir.  Birde bu testler ben çocukken genç kız dergilerinde çok sık olurdu. Nereden bildiğimi boş verin, konu o değil şimdi. Bir neslin kızlarının kafası bu testler yüzünden hala çok karışık bence. Her haftaya konu bulamazlardı, saçma sapan testler yaparlardı. Orta okulda daha adet ne haberi olmayan kızlarımız, adetle ilgili testler çözdü. Ya adetle ilgili testi ben bile çözdüm. Hiç başıma gelmeyecek olayın testini çözdüm lan. 

Bence bu siteler yasaklansın. (şaka lan şaka, yasağa karşıyım ben)

He bir de en çok ilişki testleri var. Kişilik diye giriyorsun, sevgilin seni düşünüyor mu testi çıkıyor. Ya bu testleri yalnız insanlar çözüyor, abuk subuk sorular ile neden adama/kadına daha da işkence peşindesiniz siz? İşsiz güçsüz can sıkıntısındaki insana, karakter testinde "işyerinde bla bla olsa ne yarsın" diye soru soruyorlar. Adam "işim olsa da bülö bülö yapsam" diye ağlıyor. 

Mutsuzluk

Evvel zaman içinde, bir dergide mutluluk ve mutsuzluk hakkında bir yazı okumuştum. Yazar ilk paragrafta mutlu bir kişinin gözlerindeki parlaklıktan ve sığlıktan bahsediyor, yazının kalan kısmında mutsuz gözlerin derinliğini, anlamını, donukluğunu falan anlatıyordu. Bir nevi mutsuzluğa övgüler silsilesiydi. "Mutsuzluktan mutlu olmak" diye bir açmaz düşünmeye başlamıştım. Bazı insanlar mutsuz olmaktan mutlu olur, gibi bir şeyler. Yer altı yaşamları ve bu yaşamlara övgüler dizmek. Mutsuzluk tabii ki onların olacak, ama bu mutsuzluktan milyonlar kazanacaklar. Her gece viski içip, dam üzerinde am sikip, radyoda binlere ulaşıp, kaybeden olduğunu iddia etmek gibi bir şey. 

Aslında benim yaptığım, çoğu zaman yaptığım gibi, kendime karşıt bir görüş bulup, bu görüş ile var ya da yok olma savaşına girmekti. Hep dediklerimden, "hayat bana ya siyahtır, ya beyazdır." Kendime uzun süre sanal düşmanlar yarattım. Sağ olsun, eski sevgilim hepsine vücut verdi. Her tezime bir antitez üretti. Böyle böyle çok tartıştık, ve şimdi sorsanız bana, o ilişkinin bende kalan en büyük etkisi kavga diye tabir edebileceğimiz bu konuşmalardı. Benim için baya bir beyin jimnastiği  olurdu. Eh tartışma üslubumdan dolayı her seferinde özür dilemem ile bittiğini söylememe gerek yoktur. 

İki paragraf oldu, daha anlatmak istediğime giremedim. Aslında tam da bunu anlatmak istiyorum ya. Benim için acı çeken, mutsuz olan insanlar her zaman alay konusu olmuştur. Acılar ile kıvranmak, çok mutsuz olmak bana çok uzak kavramlardı, o kadar ki, kafamda bunları anlamayı dahi engelleyen bir bölüm var sanırdım Sonra kişisel kıyametimi yaşadım, zorlu bir dönemden geçtim,* şimdi tüm küfürlerimi geri almak istiyorum. Evet, insanın acıya da ihtiyacı varmış. Yaşamdan bu dersi çok acı bir şekilde almış olmayı sonuna kadar hak ettim. 

Ama ben ne diye yola  çıkıyorum, ne anlatıyorum yahu? Yazımızın asıl konusu, acılarım dağıldıkça, yazma isteğim kayboldu. Yahu bugün hayatımın en mutlu günlerinden biri olmalı, hayallerime ulaşmak için belkide ilk basamağı tırmandım, ama bunu yazmayı hiç istemiyorum. Başka bir şeyler yazmayı denedim, inanın beceremedim. Sanki geçti, gitti, bitti. Oysaki asıl bugün yazmalıyım, ama sanki yeteneğim içimden bir hortumla çekildi. Bilemiyorum, belki kafamın sürekli yahu "nasıl oldu bu iş?" sorusunda olmasındandır. Bir de iki gün ara verince, sanki ilk defa yazı yazıyorum gibi hissediyorum. Kafayı da toplayamıyorum, cümleler anlamsızlaşıyor, paragraf hataları her paragrafta meydana geliyor falan. 

Adana kebap gibi bir şey galiba benim yazı yazma olayım. Acı olmayınca olmuyor. Oysa ki gayet eğlenceli adamım ben, hatta eğlenceli yazılarımda var. Sesli gülmeye neden olabilirim, otobüslerde falan okumayın. Şimdi açtım, ağla sevdam dinliyorum, saat gecenin üç buçuğu olmuş, acı çekmeye çalışıyorum. Çekeyim ki güzel bir yazı çıksın ortaya, ama nerede? Vallahi acı çekemiyorum. Bankadan kredi çekmem daha kolay olur gibi. 

Hayır konum falan da bitmedi ki benim. Daha köpeğim Gundi hakkında yazacağım, seçim yazısı yazacağım, Suriye hakkında yazmak istiyorum, defalarca Medine Memi hakkında yazmak istiyorum, anneannemin kedisi Feyyaz var, kendi kedim Korsan var, neden tarih okuduğum olayı var, gasp edilme maceram var, var oğlu var. Sorun içimden gelmemesi, üşenmem. İçimden gelmeyince yazamıyorum da, biliyor musun? 

Neyse, uyku sistemimi düzeltmek için bütün gece ayaktayım, belki içimden bir şeyler yazmak gelir, inanın zar zor yazdım bu yazıyı. 

He unutmadan, o açmaz, açmaz falan değilmiş. Bazı insanlar "sevici" olurlar. Erhan Gültekin kardeşimden öğrendiğim bir kavram bu "sevicilik". Bir nevi "ekmeğini yemeye çalışmak"  gibi bir şey. Hani "benim şizofren bir yanım var Burcu" diyen, aslında tek amacı karıyı etkilemek olan sığır gibi. Bu insanlar da mutsuzluğun ekmeğini yerler. Acaba ben de mi onlardanım da sadece mutsuzken yazasım geliyor, bak kendimden kıllandım şimdi. Pis adamım ama bu kadar da pislik olmasam bari.