3 Mart 2014 Pazartesi

Güvenlik

Yaşamını aldığın nefese borçlu değilsin. O sonraki aşaması. Yaşamını güneşe ve güneşin ortaya çıkardığı enerjiye borçlusun. Gün içinde koşuştururken bunu hiç düşünmüyorsun değil mi? Peki sana yaşamını veren güneşin seni yok edebileceğini hiç düşünüyor musun?

İnsan oğlu için evrendeki en güvensiz yer dünyadır. Çok basit bir mantığı var. Dünya dışında kaç insan öldü? Dünya üzerinde kaç insan öldü? Saçma geliyor değil mi? Güvende olduğunu düşünmen de işte bu kadar saçma. Hiç birimizin bir sonraki nefesi garanti değil. 

Sıradan insanları birazdan anlatırım. Önce dünyanın en iyi korunan insanlarından birini anlatayım da işler nasıl yürüyor yakından görün. Bir kaç yıl önce, henüz Kaddafi Libya'nın başındayken Arap Baharı patladı. İşler Kaddafi için kötü gidiyordu. Aslında bileti çoktan kesilmiş, sadece uzatmaları oynuyordu. İşte o günlerde, İstanbul'da Libya Kontak Toplantısı yapıldı. Kaddafi sonrasını Libya'nın nasıl bir şekil alacağı dış işleri bakanları seviyesindeki bir toplantıda görüşüldü. 

Toplantıdan bir kaç gün önce, bir arkadaşımın çalıştığı part time hostluk işine başvurdum. İlk defa çalışacaktım. Sadece TC kimlik numaramı verdim. Tüm bilgilerime oradan ulaşabilirlerdi. Ancak aklımın içine giremezlerdi ya. Veya başka birinin benim kimliğimi kullanarak benim yerime kaydolamayacağının garantisi yok. Neden bunları anlatıyorum? Çünkü beni yolladıkları ilk iş, Libya Kontak Toplantısı oldu. Hemde aile fotoğrafının çekileceği alanda görev verdiler. 

Benim dışımda alanda iki host ve üç polis daha vardı. Polislerin ikisi bildiğiniz apaçi, diğeri gariban bir cemaatçiydi. En düzgünü de o gariban dediğim cemaat mensubu olan polisti. Diğer iki polis bizim şirketten bir kıza yavşamakla meşguldü. O gün Çırağan Sarayı'nın bahçesi işte bu ekibin koruması altındaydı. 

İçeri girerken sadece görevli kartımı gösteriyorum. Her alana girme yetkisi olan biriyim. Kimse üstümü aramıyor. Zaten bir suikast yapmak için sadece kendi alanımda beklemem yeterli olur. Tüm dış işleri bakanları önümden geçecekler. Belimde bir silah olsa, ABD dış işleri bakanı Clinton'u öldürmem benim için bile hiç zor olmazdı. Söylemek istediğim tam olarak da bu zaten. ABD'nin dış işleri bakanının hayatı, bir an için bile olsa benim gibi sıradan bir adamın inisiyatifine kalabiliyor. Acaba işi profesyonel katillik olan birinin hayatı boyunca eline kaç fırsat geçiyordur? 

Biri sizi öldürmeyi kafasına takarsa, büyük ihtimal bir fırsatını bulur ve öldürür. Yıkmak, yapmaktan her zaman daha kolaydır. Bilmediğiniz bir tehditten kendinizi korumanız ise imkansızdır.

AVMlerin girişinde metal dedektörleri vardır. İçeriye bir Rambo bıçağı ile girmeyelim diye. Ancak içeride mutfak malzemeleri bölümünde bıçağın her çeşidi satılmakta. Eeee noldu dedektörle arama falan? Statlarda bozuk paranızı alırlar, içeride su alsanız bozuk para ile geri ödeme yaparlar. Güvenlik sadece bir aldatmacadır.  

Yarın okula giderken bir arabanın altında kalmayacağınızın garantisi yoktur. Serseri bir kurşunun size isabet etmeyeceğinin garantisi yoktur. Bir tinercinin sizi sırtınızdan bıçaklamayacağının garantisi yoktur. Kafanıza saksı düşmeyeceğinin garantisi yoktur. Vinç başı bile düşer. Benim bir arkadaşımın kafasına düşmüştü örneğin. 

Peki, olayı daha da karıştıracak bir soru sorayım. Yanı başımızda iç savaş var. Tüm dünyadan cihatçı olduğunu söyleyen gerillalar Suriye'ye akıyor. Geçiş güzergahı da Türkiye toprakları. Kendi çıkarına ise, bir devlet diğerine askerde gönderir, cihatçı da gönderir. Bunun insanlık ile alakası yok. Zaten bizim devletin insancıllık ile alakası bile yok. Ama soru şu, içeri de ne kadar cihatçı var? Yani biraz geri dönün kafanızda ve 2003 yılına tamda bu günlere gidin. Mart ayında meclis ABD ordusunun Türkiye üzeriden Irak'a girmesini sağlayacak teskereyi reddetmişti. Reddin nedeni Saddam sevgisi değil, içeriye konuşlanacak ABD askerlerinden çekinilmesiydi. Çokta doğru bir karardı. Ancak o kadar bu günne kadar geçerli? Yani Suriye'ye Türkiye üzerinden giden cihatçılardan içeride ne kadar var? Kontrolsüz bir güçten bahsediyoruz. Hücre yapılanmasından bahsediyoruz. Dövüş Kulübü gibi düşünün, bir liderden emir almadan eylem yapan gruplar. Asla kontrol edilemez. Ve herhangi bir gruba yapılacak bir yanlış, tüm ülkeyi ateşe sokabilir. 

Merhaba, bir kaç ay içinde Türkiye'de bir iç savaş çıkmamasının garantisi artık yoktur. 8 aydır diken üstünde olan ilişkiler bizi iç savaşa götürmedi. Fakat Kaide söz konusu olunca, iç savaş kesinleşir. Ciğer yiyen adamların Diyarbakır'da ya da Muğla'da ortaya çıkmasına hazır olun.

Polis bizi Kaide'den koruyabilir mi? Hiç sanmıyorum. Silahsız göstericiler karşısında günlerce başarısız oldular. Neden? E ülkenin en eğitimsiz işe yaramaz insanlarını polis yapmaya başlarsanız başka ne olacaktı? 

Şimdilik görmezden gelelim. Kaide'yi en kötü kabuslarımızda görelim. Bitti mi? Biter mi? Bitmez. Bana Nihal Atsız muamelesi yapmayın ama, her taraf düşman ile çevrili. Sadece bizim için değil, tüm dünya için. Dünyanın her yerinden savaş sesleri geliyor. Büyük bir savaş kapıda. Girmesek bile bizi de yok edebilecek bir savaştan bahsediyoruz. Nükleer silahlardan, kitle imhasından bahsediyoruz. Üç hafta sonra boğazda düşman gemileri zincir atabilir. Hiç bir zaman da böyle bir şey olmayabilir tabii ki. Ama işte bunun garantisi yok. Kaçınız BM'nin bir savaşı engelleyebileceğine inanıyor.

Franz Ferdinant ismini biliyorsunuz değil mi?

Gözlerinin içine baktım. Mavi değil de, griydi sanki. Size yemin ederim hayatımda gördüğüm en korkunç insandı. Clinton'dan bahsediyorum. Gözlerinde ölümü gördüğüm kadından. ABD dış işleri bakanından. Dünyanın en iyi korunan insanlarından birinden. Yanımda bir tabanca olsa, canını alabileceğim bir kadından. 

Ve çağımızın Franz Ferdinant'ından...

İşte bir savaş bu kadar uzakta olabilir. Benim hatam dünyayı yıkacak bir savaşa neden olabilir. 

Güvenlik bu kadar gerçektir. 

Yöresel

Daha önce de söyledim. Beylik lafları sevmiyorum. Lakin söylemeden de duramıyorum. İnsanlar ikiye ayrılır, hayatta kalmak için yemek yiyenler, yemek yemek için hayatta kalanlar. Ben ikinci grup insanlardanım. Bakmayın 61 kiloya kadar gerilediğime siz. Trabzonspor'a yapılan haksızlıklara gizli bir protesto benimkisi. 

Önüme misket gibi, koyu kahve rengi bir şeyler koyuyor. Nedir bu? diye soruyorum. Keçi boku diyor. Napayın lan ben keçi bokunu? Abi diyor bizim buraların keçi boku bir değişiktir, yöresel yemeğimiz bu bizim. Haaa tamam o zaman, yoğurtta getir bari de yiyelim diyorum. 

Tabii ki yukarıda yazanlar gerçek değil, ama gerçek olmaya çok yakın. Yerim yani. Yedirirler. Yöresel olsun, bok olsun. Yakınından geçmişliğim de var yani. İran'da, gece acıktım. Her taraf kapalı, sadece bir çorbacı buldum. İşkembe çorbası... Kaynamış işkembeyi gözümün önünde kazandan çıkarıp makas ile kesti, bulaşık suyu gibi bir suyun içine koydu, al iç diye verdi. İçtim. Bir gece sonra benzer bir olayı kelle paça ile de yaşadım. Tatsız tuzsuzdu ama yöreseldi.

Yediğim her yöresel yemek kötü değildi. Bir börek yedim mesela, İstanbul'a dönünce kendim de yapmayı denedim. Yöresel börek yapmayı deniyorum ben. Ciddiyim. Beceremedik ama olsun, önemli olan denemekti. 

Arjantin'deyim. Bir grup arkadaş ile beraber şehrin en leş mekanlarını arıyoruz. Yalnız değilim işte, benim gibi olanlar da var. Onların fikride asıl tadın leş mekanlarda olduğuydu. Ve haklıyız. Kocaman bir çizburger yedim, hayatımın en iyi çizburgerlerinden biriydi. 
Aranızda televizyoncu tanıdığı olan varsa bir zahmet benim için konuşsun. Adım adım Anadolu tarzı programlarda çalışmak istiyorum. Köy köy dolanıp yöresel tatlara bakmak. Vallahi para istemem, boğaz tokluğuna çalışırım. Gerçi benim boğaz doymayacağı için gene tuzluya çıkarım ya, neyse. 

Aslında Anadolu falan değil, daha çok Türkistan'ı gezmek istiyorum. Kim bilir ne güzel et yemekleri vardır onların. Sonuçta konar göçerlik var adamlarda. Etin yanında biraz da pilav, biraz ayran ya da kımız. Sahi lan Türk'üz diye etrafta dolanıyoruz, hiç birimiz kımız içmedik. Ata binmedik. Vallahi Türk'ten çok Roma'lı olduk çıktık. 

Leyleği havada gördüm ben, bu bahar yolculuk Türkistan'a. Gezdiğimi gördüğümü anlatırım. Yemekleri de anlatmaya çalışırım. 

2 Mart 2014 Pazar

Yeni Yıl

"Uzun süreden beri kendinizi başka birinin gözünden görüyorsanız, o kişi gittiğinde depresyona girmeniz kaçınılmazdır." 

Ben beylik  lafları sevmem. Yalan ve yavan buluyorum. Ama Yukarıda yazan, ölüm kadar gerçek. Dünyamı şaşırdım. Geçen iki ay, benim için sanki iki insan ömrü kadar uzun oldu. Zamansızlığın sonsuzluğunu yaşadım. Bir andan sonra, bir sonraki ana kadar geçen bir sonsuzluk.

Zarara ziyana bakmadan, düşünmeden, sorumlu olmadan yaşamak mümkün mü? Yoksa yaşamak bir yalan mı? Ya da sadece zarar ziyan mı?

Farkında değilsiniz ama, dün yeni yılın ilk günüydü. Romalılar kullandığımız bu takvimi yaptıklarında, yıl başı ocakta değil, martta kutlanırdı. Yıl başının ocağa alınması hristiyanlık ile oldu. Sizin kutladığınız yılbaşında, ben uyudum. Sonra havai fişekler atıldı, sesini duydum. Uyumaya devam ettim. Dün uyandım ben. Havai fişekler bu sefer sadece benim için, benim içimde patladı. Cebimde taşıdığım umutları çıkardım artık. Doğan güne selamımı veriyorum, yüzümü umut ile yıkıyorum.

Aynaya baktığımda o eski çocuğu göremiyorum artık. Gözlerime baktım, içini görmeye çalıştım, oralarda o çocuğu aradım. Yoktu. "Acılar Parkı"na gitmiştir belki. Ya da boş bir mezar görüp atlamıştır içine. Kendime bakınca tamamen farklı birini görüyorum artık. Daha iyi ya da daha kötü değil, sadece farklı biri. 

Yaşarken doğdum. Yeni bir ben olarak doğdum. Paraları sıfırlamak kadar zor ve uğraşlı oldu ama, sonun da başardım. Başardığımı biliyorum, içinde hissediyorum. Ölen her şey gibi soğudu, gitti, bitti. Şimdi önümde yeni yollar var, yeni insanlar, sevinçler, kahkalar, selamlar... 

ve acılar.

"Bir daha depresif takılıp anneni üzersen ağzına sıçarım senin."

Bunu söyleyen, daha doğrusu yazan annemi hiç görmedi. Büyük ihtimal hiç görmeyecek de. "Üzmek, mutsuz etmek istediğin annen değil." Hayır, kimseyi mutsuz etmek gibi bir derdim yok zaten. Kimseyi mutlu etme zorunluluğum da yok. Hiç bir zaman mutluluk peşinde olmadım. Öyle olsa çok daha farklı bir hayatım olurdu zaten. Mutluluk güzeldir, ama boştur. Boş boş yaşayamadım. Şimdi biraz yorgunum ve sanırsam mutlu olmak istiyorum. 

Artık kendimi kendi gözlerimden görüyorum. Ve çok güzel bir adam görüyorum. Yeni yılınız kutlu olsun.