20 Şubat 2014 Perşembe

Hep mi beni bulur.

La bitti mi la bu otobüsler? Cepte beş kuruş para da yok. Birazdan son tramvay kalkar şuradan, olmadı ona binerim. Saat kaç? 23.30. Tamam biraz daha bekleyip tramvaya yürüyeyim bari. 

Hiç yanaşma be abicim, ben yol bilmem. Bilsem bile tarif edemem. Alibeyköy mü? Ya abi valla emin değilim ama şöyle şöyle... Bak şu taksicilere sor istersen. 

Deli mi ne ? Ne demek tamam kardeşim sana güveniyorum. Ben dedim sana yolları bilmem ben  diye. Neyse amk, ufak ufak yürüyelim bu otobüsün geleceği yok. 

Lan bu tramvayda gelmezse gör götüm yolları. Para da yok, taksiye de binemem, buradan eve yürürüz. Lan bu yanaşan aynı arabamı? Abi ben sana dedim valla emin değilim diye, sor diye sakın bıdı bıdı yapma bana. Ha Alibeyköye değil gazi mahallesine gidecekmişsin. E abi böyle dümdüz git, tabela falan görürsün herhalde. Emin değilim bak gene başkasına sor istersen. Ha evet bende o tarafa doğru gideceğim.

Olur amk, ne olabilir ki? Zaten vasıta kalmadı. 


Demek akaryakıt istasyonun var. Demek inşaat işindesin ayrıca. Demek akaryakıt istasyonu açan arkadaşlarını ziyarete gidiyorsun. Yaaa demek araba senin müdürün, kendi arabanı almadın. Heee yani oradan birlikte çapkınlığa falan gideceksiniz. Eylenin abim, hakkınız. Nasıl değişik mekanlar be abi? Pavyon falan mı? E Aksaray'a gidin, ne işiniz var Taksim de. Yok abi bilmiyorum ben orayı, yok orayı da bilmiyorum. Abi ben pavyonları bilmem boşuna sorma. Köhne rakbar insanıyım ben. Pavyon değil mi? Clup falan mı?

Bu bir anda bastıran ter nedir la? Cevaba vücudun verdiği ilk tepki. İkinci tepki dur inecem ben. Adamın tepki ani fren. Biraz bağırmışım da.

Gay Club'a gideceğini nasıl bu kadar rahat söylüyor lan bu adam. En az 40 yaşında, kel ve Rize'li. Yok genç ve Londralı olsa da aynı tepkiyi verirdim de, rahatlığa bak ya. Korktum vallaha. Dedim bana yürür bu. Baktım frene basıyor hemen, lan dedim adamın günahını aldık. 

Zaten anladı günahını aldığımı, başladı ben şöyle adamım böyle adamım konuşmaya. Bir dakika içinde ineceğim yere vardık. Teşekkür ettim indim. 


19 Şubat 2014 Çarşamba

bla bla

Aslında hepiniz canavarsınız. Evet evet. Annem, babam, abim, kuzenim, en yakın arkadaşlarım, sokaktaki seyyar satıcı, öğretmenim, Metin, Ali, Feyyaz, Şener Şen, Kemal Sunal, herkes işte. Bir maske takıp bana insan gibi görünüyorsunuz. Ben yokken o maskeler çıkıyor. İğrenç uzaylı canavar suratlarınızı birbirinize gösteriyorsunuz. Dünyanın kandırılan zavallı tek insanıyım ben. Bir de, Neslihan insan. 

Yukarıdakileri henüz okula bile gitmeyen bir bebeyken düşünürdüm. 

Yahu daha ortada yaşanmış bir hayat yok, benim düşündüğüm şeylere bak. Ne oldu da böyle fantezilere garg oldum acaba? Bu sorunun cevabını bilmiyorum. Bildiğim şey, yalnızlık hissimin ve sadece tek kişinin bu hissi giderebileceği hissi benimle beraberdi hep. 

Yalnızım lan ben. Sevdiğim biri olmayınca yalnızım işte. Ne arkadaşlar bozabiliyor yalnızlığımı, ne ailem. 

Mazur görün la beni, hatalarım hep yalnızlığımdan.

Siyah Güvercin

Aslında tam olarak siyah değil. Sadece rengi diğerlerinden daha koyu bir güvercindi. Bildiğimiz güvercinlerin boynunda olan o mor ve yeşil renkler bu güvercinde yoktu. Diğerlerinden tek farkı rengi de değildi. Tüm güvercinler son derece sağlıklı görünüyorlardı. Bu gariban ise bir kaç saniye sonra bir yana devrilse hiç garipsemezdiniz.

İnsanların pek duraksamadıkları Mecidiyeköy'deyim. Herkes hızlı hızlı bir yerlere yetişme peşinde. Ben ise bekliyorum. Bayadan beri bir bankta oturup birilerini beklemiyordum. Beklerken güvercinleri izledim. Orada gördüğüm güvercinden bahsediyorum işte. 

Ekmek kırıntıları ile beslenen güvercinlerin arasında dikkatimi çekti. Çelimsizliği, zayıf görünümü, hatta belki çekingen diyebileceğimiz karakteri. Güvercin insanları vardır. Güvercin falan bakarlar. Taklacı güvercinlerden bahsediyorum. İşte bu siyah güvercin, hiç bir güvercin adamının bakacağı cinsten bir güvercin değildi. Takla atmayı öğrenemeyeceği garanti zaten. Lakin bu salak görünüşlü güvercini besleseniz, sonra uçması için salsanız, dönmek istese bile dönemez size. O kadar beceriksiz bir görünümü var ki, kesin yuvasını bile bulamaz. 

On dakikadan fazla izledim o güvercini. Sevdim lan onu. Diğerlerinden farklı olduğu için midir, ürkek hareketlerinden midi, yoksa kısa süre sonra öleceği belli olduğu için midir, bilmiyorum. Keşke dili olsaydı, gelseydi oturduğum bankın ucuna, muahbbet falan etseydik. Aslında muhabbete de gerek yok ya, sadece banka gelip yanımda dursaydı.

Sonra kargalar geldi. En büyük ekmekleri onlar yedi. Bizim salak güvercin zaten büyük lokma yiyemeyecek kadar beceriksizdi. Şimdi korkudan kırıntılara bile yaklaşamıyor. Kargalar saldırmasa dahi, onların tehlikeli olduğunu biliyor, açıkça korkuyor. Bir süre kargalardan uzakta beslenmeye çalıştı. Sonra uçtu gitti. 

Lan hastalıklı dedim, tırsak dedim, birazdan yıkılır dedim. O bile uçup gidebiliyor lan ama.