1 Nisan 2016 Cuma

Asal

Yaşamın matematiği vardır. Bir de yaşamanın matematiği var. İlki çok karmaşık bir matematiktir. Fiziğin bizim evrenimizdeki yasalarınca belirlenmiştir. Kişisel değildir, herkes için aynıdır. Herkesten kastım insanlar değil sadece. Tek hücrelilerden memelilere, her yaşamdan bahsediyorum. 

Yaşamanın ise çok daha basittir matematiği. Tek işlem içerir. Bölme. Yaşamın size getirdiklerini bölersiniz. Çocukluk evresi bir bölümdür, Ergenlik farklı, olgunluk farklı, ikinci çocukluk farklı bölümlerdir. Okulda geçen yaşam ile evde geçen yaşam net bir şekilde ayrılır. İş, işte kalır. Arkadaşlar ile kafa dağıtmaya gittiğinde evdeki çocuk yaşamında yoktur. Tatildeyken iş stresi yoktur. Geçiş dönemleri bazen gri bir hal alsa bile, aslında bıçakla kesilebilecek kadar keskindir çoğu zaman. 

Büyük küçük fark etmez, hayatı bölersin. Bazı bölümler daha zorludur, bazıları daha basit. Bazı bölümler keyifli, bazıları sıkıntılı. Birbiri ardına gelirler ve geçerler işte. Yaşamanın matematiği budur. İster acı çoğunluk olsun, ister tatlı, yaşamanın esası onu bölmektir. Ve bölersin. En azından çoğunluk için böyledir. 

Fakat bazı insanlar asal sayılar gibidirler. Yaşamı bölümlere ayıramazlar. Değişmezler demiyorum. Değişirler elbette. Onların karakterinin de dün, bugünü ve yarını vardır. Asallık içlerindedir. 

Dünü yarından ayrıştırmayı başaramamaktır. Dün yaptığı hatayı bugün ve yarın kafasının içinde tekrar tekrar yaşamaktır. Geçti, güzeldi ama bitti, berbattı ama geride kaldı diyememektir. Belki de yalana kanamamaktır. Kanmış gibi görünüp, içten içe gerçeği bilmektir. 

Şanlı bir kaybetme destanı değildir asallık. O destanları asal olmayanlar yazarlar. Kaybetmek de değildir ki asallık. Kazanmak hiç değildir. Övünülecek ya da yerilecek bir farklılık değildir. Hata da değildir. Yanlış yazılmış bir kod değildir. Hayatı biraz daha zor yapar, belki bazıları için çekilmez kılar. İşte onlar kendilerine bölünürler. Sonunda gerçekliği kesin olan sayı, yani "bir" elde ederler. Yaşamda kesin olan tek şeyin ne olduğunu biliyorsunuz. Ne demek istediğimi anladınız. 

Bazen bir ideal, bazen aile bağları, bazen bir bağımlılık, çoğu kez aşk denen yanılgı insanı asal hale getirir. Ufak bir şanssızlık. Bölünmeden, yani gereğini yapamadan geçer gider ömür. İsviçreli bilim adamlarına sorarsanız size asalların genellikle erkek olduklarını söylerler. 

Bitti.

20 Ağustos 2015 Perşembe

Beni Köyümün Yağmurlarında Yıkamasınlar

Bir gün bir römork tepesinde yolculuk edeceğimi biliyordum. Anadolu bozkırlarına bir gezi yapacaktım. Hem yolu, hem kendi içimi dolaşacaktım. Klişe bir "köye, doğaya, kaynağa yolculuk" filmi ya da kitabı gibi. Traktörü ensesi güneşten pişmiş, kapkara olmuş, ensesinin derin kırışıklıklarının arasında beyazlar saklayan yaşlı bir amca sürecekti. Mola verdiğinde kendisine ve bana "bırakamadık bu meredi" diyerek tütün saracaktı. Bir çınarın altında sardığı tütünleri içerken, hayatla ilgili çok basit ve gözümün önünde durmasına rağmen göremediğim bir gerçeği öylesine söyleye verecekti. Sonra tekrar yola çıkacaktık ve ben römorkta patates ya da benzeri bir mahsulün üzerine sırtımı verecektim. 
Sahne kararacaktı. 

Gel gör ki bunların hiç biri olmadı. Ne bilge köylü amca, ne Anadolu, ne de bozkır var. Patates bile yok. Bunlar yerine Trakya, Nevzat, babam ve masalar var. 

Masalar köyde verilen iftar yemeğinden kalma. Bu masaları tanıyorum çünkü 20 günden beri bekledikleri yere de onları ben ve bir kaç arkadaşım taşımıştık. Şimdi onların yüklenip ait oldukları yere gönderilmesi gerekiyor. Ne tesadüf ki ben de oradayım. Bu sefer arkadaşlarım yok. Sadece Nevzat var. 

Şimdi sana Nevzat'ın kim olduğunu söyleyeyim. Kaba tabir ile... Neyse kaba tabiri anlatınca anlarsın zaten. Nevzatı son görüşüm Bakırköyde'ydi. Anladın mı kaba tabiri? Anlamadıysan şöyle anlatayım, Nevzat ile beraber bir mekanda limonata ya da çay içmiyorduk. Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastahanesi'nin psikiyatri koğuşlarından birindeydik. Ben ziyaretçiydim, o ise hasta. Ailesi bir süreden beri haber alamadığı için babama rica etmişler, o da unutmuş ve benden rica etti. Yapacak pek işim olmadığı için ben de gittim. 

Eğer yanlış koğuşa gitmeseydim çok da güzel bir anı olacaktı ama Nevzat'ı ararken bir anlık dalgınlıkla yanlış koğuşta aradım. Size önerim, sakın akıl hastanesinde yolunuzu kaybetmeyin. Kaybetseniz bile K1K1 denen koğuşa gitmeyin. Sadece hastaların değil, onlara bakan hemşirenin bile gözleri ayrı bir oynuyor orada. 

Akıl hastanesinde geçen korku filmlerini düşünün, onlar abartı değil. Az bile.

Anlayacağın Nevzat dünyanın en iyi iş arkadaşı değil ve taşımamız gereken masalar yaklaşık 25 kilo civarı. Bu masalardan da iki römorku dolduracak kadar fazlaca var. Her ne kadar dikkat etsem de bir kaçının vücudumun çeşitli yerlerine çarpmasını, düşmesini engelleyemiyorum. Bu ufak derdim, büyük derdim ise kafamın üzerinde tüm gücü ile parlayan öğle güneşi. Derimin gözeneklerini birer fıskiyeye çevirmiş durumda. 

Doğu Trakya da değil de, Ortabatı Amerika'da olsam gerçekten seksi bir görüntü oluştura bilirdim. Kafamda o meşhur kovboy şapkalarından biri ile her masayı kaldırdığımda, kaslarım şiştiğinde harika bir görüntü oluştururdum. Biskolata reklamları bok yerdi. Evet, bu görüntünün sergilenememesinin tek nedeni bulunduğumuz coğrafya. Benim vücudumla alakalı bir durum yok. 

Başlangıcı olan her şeyin bir sonu vardır ve yüklenen her şey boşaltılır. Bu yüzden boşaltmayı da ben yapmalıyım. Nevzat ile beraber tabii. Ve masaların ineceği yere gitmek için, römorkta yolculuk etmeliyim. Mevsimlik işçiye ihtiyacı olan arkadaşın varsa numaramı verebilirsin çünkü en azından o zaman bindiğim römork en fazla ter kokacaktır. Masalar ve Nevzat ile içinde olduğum römorkta ise en son taşınan şey gübreymiş. 

Geri dönüşümüzde masalar bize eşlik etmese de gübre kokusu hala bizimle. O kadar yorgunum ki daha önce ne taşındığını umursamadan römorka oturuyorum. Zaten gübreden daha beter kokar vaziyetteyim. Bir sigara yakıyorum. Aytmatov hikayelerinden fırlamış yaşlı amca olmasa da, hikayenin sonunda hayatla ilgili o çok basit ve bariz gerçeği anlıyorum. 

Hayat bizi ter kokutur ve sonunda boka oturtur. 

22 Temmuz 2015 Çarşamba

Vegan

Benim ağabeyim et yemez. Yani aslında tam yemez değil, daha çok haşlanmış et ve kızartma yemez. Yemez de değil yaa, yemezdi. Çocukken yemezdi. Neyse işte, ben çocukken bu yemiyordu bir ara et, tam bilemedim şimdi, yalan olmasın. Bir kaç kere buna vejeteryan  dendiğini duydum. (vejeteryen de demiş olabilirler, hangisi doğru emin olmadım)

İlk okulda ders konusu otçul hayvanlar olduğunda baya bir keşif yapmıştım kendimce. Biz hayvandık ve abim de otçuldu. Keşfin verdiği coşkuyla abime "sen otçul hayvansın" deyince köteği yemiştik. Bu da böyle bir anım işte.

Vegan kelimesini ilk duyduğum da vejeteryanın kısaltması sanmıştım. Olmadığını delinin birinin yaptığı eylem ile öğrendim. 

Dünyaca ünlü bir balet bizim Harbiye Açık Hava'da gösteriye gelmiş, bu  kardeşiniz de orada görevli. (Organizatör firmaya eleman sağlayan taşeron firmanın kölesi, saatim 3 lira falan,) Bir kadın geldi. Pardon, önce burnuma kadının kokusu geldi. Yıllardır yıkanmıyor olsa gerek. Bileti yok ama içeri girmek istiyor. Israrla isteyince biz köleler yetkili bir abi çağırdık. Yetkili abi de gayet makul bir şekilde deliyi kovalamaya çalıştı. Basın girişinin önünde olmasaydık ne kadar makul olurdu bilmiyorum da, deli dediğin zaten makul olamayanın ta kendisi. Kadın çığlık çığlığa bu dünya starını izlemeyi hak ettiğini, bu gösterinin para ile satılamayacağını, izlemek için buna layık olmak gerektiğini çığırmaya başladı. 

Can kulağı ile kadını dinlemeye başladım. Bir süredir bu taşeron firmanın kölesiyim ve daha iki gün önce hayatımda ilk defa "sendika" kelimesini cümle içinde kullanmışım. Basından bir kaç kişi de benim kadar ilgili, onları da seziyorum. Lakin kadın nasıl yaptı anlamadım, konuyu bir anda Kurban Bayramı'na getirdi. Bu katliamı durduracaklarını, müslümanların kana susamış caniler olduğunu haykırmaya başladı. (yok bahsi geçen deli Leman Sam değil) 

Gördüğüm ilk vegan zırdeli olduğu için hepsinin deli olabileceğini düşünmedim. Hala saf saf vejeteryan gibi bir şey sanıyorum. Sonra sonra bu arkadaşların sadece et değil, hiç bir hayvansal gıdayı tüketmediklerini öğrenince çok güldüm knedilerine. Yahu insan dediğin et yiyen bir hayvan. Kızmayın ama biz hayvanız arkadaş. Ayrıca et de yeriz. Ya bu nasıl bir kendini üstün görmedir ki, doğanın seni evrilttiği yola ters dönmeye çalışıyorsun. Egona sıçayım. 

Hadi sadece kendi yemese eyvallah, deli der geçerim. Kimse yemesin istiyorlar. Daha önce de dedim, ben hayatta kalmak için yemek yemiyorum, yemek yiyebilmek için hayatta kalıyorum. Sen ne hakla benim önümden iskenderi çekmeye çalışıyorsun. Ne biçim bir zorbasın arkadaş sen? Mussolini bu arkadaşlara şapka çıkartır, faşizmin adını ben koydum ruhunu siz tamamladınız der. Zaten veganlığın siyasi bir eğilim olduğu söylenmeye başladı. Allah vere de aralarından zeki bir deli çıkıp dünya tarihine geçmese.

Ya gidip Serengeti'deki aslanlara da anlatsana sen bu derdini de bir güzel yesinler seni. (Leman Sam safariye çıkmış mıdır acaba?)

Ya saçmalamaları arasında haklı olabilecekleri tek konu kaynıyor ona üzülüyorum. Hayvan ÜRETİM tesislerinin durumu. Gün yüzü görmeden 7 günde ete gelen kuzular, bir günü 7 gün olarak geçiren tavuklar, Arnorld'tan daha hormonlu civcivler falan. Bu deli enerjiyi bu konuya yönlendirseler de bir işe yarasalar. Gerçi bu konu hem sağlık ile hem ekonomi ile hem de üretim ile ilgili çok karmaşık bir durum, hayvansal gıda yemeyen birileri bu konuda sağlıklı bir çözümlemeye ulaşamaz bence. 

Gezegendeki en baskın yırtıcıya, dur diğerlerini yeme demek, işte gerçek vahşet budur.