3 Temmuz 2016 Pazar

Halk düşmanı

Baya uzun süredir bir şeyler yazmıyorum. Aslında hep niyetim var ama tembellikten bir türlü kurtulamadığım içim hep niyetlendiğim ile kalıyorum. Açıkçası artık depresyonda değilim. Yani yazmaya falan ihtiyacım yok. Gerçekleri kabullenmek lazım. Ben akademisyen olmak için değil, askerlikten kaçmak için üniversite okuyanlardanım. 

Neyse efendim, bu bahsettiğim yazma niyetlenmeleri son zamanlarda sadece Al Capone hakkındaydı. Bir yıldan fazla oldu, bu zat hakkında güzel bir biyografi kitabı okuyalı. O zamandan beri hayatı ve özellikle ortadan kaldırılması ile ilgili iki lakırdı eylemek niyetini hep taşıdım. (lakırdı eylemek) Taşıdım taşımasına da, bir türlü kendim beğenemedim yazdığımı, hep sildim yazdıklarımı. Zamanla olayların bir kısmı kafamdan silindiği içinde iş yarına kaldıkça daha da olmaz oldu. Çünkü varmaya çalıştığım yere varmak için "doğru bilgiye" ihtiyacım vardı. E kafada bayatlayan bilginin doğruluğundan da pek tabii ki şüphe ederim. 

Arkadaşlar arasında konuşurken şüpheli olan şeyleri bile gerçek gibi söylemekten pek de çekinmem. Atalar doğru demiş, söz uçup gidiyor. (Kimse gizli kayıt almıyorsa tabii) Yazı ise öyle değil ki. Yadın mı bitti. Kalır o. Şurada hepi topu yirmi-otuz okuyucumuz var, onlara da yalan yanlış şeyler yazmak istemem. Ben istemem de, bunda sakınca görmeyen çok insan var. Son gördüğüm örnek kafamı çok attırdı, ondan yazıyorum zaten bunu. 

Ahan da bu.

Ahmet Altan denen terbiyesiz, izlediği filmi gerçek sanmış, bu yalandan hareket ile bir şeyleri bir şeylere... Yaa senin temel çürük be kardeşim. Adının başına gazeteci koyunca gazeteci olmuyorsun. Bir zahmet önce filmin kurgusu gerçeklere ne kadar uyuyor onu araştır. Sonra Capone ile Tayyip arasında bağlantı kurmaya çabala. Kaldı ki bu adamdan Caponu'un ortadan kaldırılmasında yaşanan adaletsizlikleri anlayıp bu konuda düşünmesini ve yazmasını bekle. 

Canım iki şeye yandı. İlki bu adamın isminden önce yazılabilecekler. Yazar, düşünür, gazeteci, aydın... Tüm bu tanımları birileri bu adamın adından önce yazıyor. Çetin Altan'ın değil de, başkasının oğlu olsa kaçı yazılırdı acaba adının altına? Bence "halk düşmanı" tanımını Capone'dan çok daha fazla hak ediyor. Belki de Tayyip'ten bile fazla. Çünkü toplum için en önemli yerleri bu ve bunun gibi "çakma insanlar" işgal ediyor.

İkincisi daha çok canımı yaktı. Tamam, Capone'a hayran falan değilim ama Tayyip ile de kıyaslamam. İkisinin "çete reisliği" arasında dağlar kadar fark var. Biri sistemin yozluğundan doğdu, öbürü meyilli sistemi tamamen yozlaştırdı. 

Çok anlatamadım derdimi galiba. Olacak bu kadar. Hamlamışız. Hem benim de adım Ahmet sonuçta. 

1 Nisan 2016 Cuma

Asal

Yaşamın matematiği vardır. Bir de yaşamanın matematiği var. İlki çok karmaşık bir matematiktir. Fiziğin bizim evrenimizdeki yasalarınca belirlenmiştir. Kişisel değildir, herkes için aynıdır. Herkesten kastım insanlar değil sadece. Tek hücrelilerden memelilere, her yaşamdan bahsediyorum. 

Yaşamanın ise çok daha basittir matematiği. Tek işlem içerir. Bölme. Yaşamın size getirdiklerini bölersiniz. Çocukluk evresi bir bölümdür, Ergenlik farklı, olgunluk farklı, ikinci çocukluk farklı bölümlerdir. Okulda geçen yaşam ile evde geçen yaşam net bir şekilde ayrılır. İş, işte kalır. Arkadaşlar ile kafa dağıtmaya gittiğinde evdeki çocuk yaşamında yoktur. Tatildeyken iş stresi yoktur. Geçiş dönemleri bazen gri bir hal alsa bile, aslında bıçakla kesilebilecek kadar keskindir çoğu zaman. 

Büyük küçük fark etmez, hayatı bölersin. Bazı bölümler daha zorludur, bazıları daha basit. Bazı bölümler keyifli, bazıları sıkıntılı. Birbiri ardına gelirler ve geçerler işte. Yaşamanın matematiği budur. İster acı çoğunluk olsun, ister tatlı, yaşamanın esası onu bölmektir. Ve bölersin. En azından çoğunluk için böyledir. 

Fakat bazı insanlar asal sayılar gibidirler. Yaşamı bölümlere ayıramazlar. Değişmezler demiyorum. Değişirler elbette. Onların karakterinin de dün, bugünü ve yarını vardır. Asallık içlerindedir. 

Dünü yarından ayrıştırmayı başaramamaktır. Dün yaptığı hatayı bugün ve yarın kafasının içinde tekrar tekrar yaşamaktır. Geçti, güzeldi ama bitti, berbattı ama geride kaldı diyememektir. Belki de yalana kanamamaktır. Kanmış gibi görünüp, içten içe gerçeği bilmektir. 

Şanlı bir kaybetme destanı değildir asallık. O destanları asal olmayanlar yazarlar. Kaybetmek de değildir ki asallık. Kazanmak hiç değildir. Övünülecek ya da yerilecek bir farklılık değildir. Hata da değildir. Yanlış yazılmış bir kod değildir. Hayatı biraz daha zor yapar, belki bazıları için çekilmez kılar. İşte onlar kendilerine bölünürler. Sonunda gerçekliği kesin olan sayı, yani "bir" elde ederler. Yaşamda kesin olan tek şeyin ne olduğunu biliyorsunuz. Ne demek istediğimi anladınız. 

Bazen bir ideal, bazen aile bağları, bazen bir bağımlılık, çoğu kez aşk denen yanılgı insanı asal hale getirir. Ufak bir şanssızlık. Bölünmeden, yani gereğini yapamadan geçer gider ömür. İsviçreli bilim adamlarına sorarsanız size asalların genellikle erkek olduklarını söylerler. 

Bitti.

20 Ağustos 2015 Perşembe

Beni Köyümün Yağmurlarında Yıkamasınlar

Bir gün bir römork tepesinde yolculuk edeceğimi biliyordum. Anadolu bozkırlarına bir gezi yapacaktım. Hem yolu, hem kendi içimi dolaşacaktım. Klişe bir "köye, doğaya, kaynağa yolculuk" filmi ya da kitabı gibi. Traktörü ensesi güneşten pişmiş, kapkara olmuş, ensesinin derin kırışıklıklarının arasında beyazlar saklayan yaşlı bir amca sürecekti. Mola verdiğinde kendisine ve bana "bırakamadık bu meredi" diyerek tütün saracaktı. Bir çınarın altında sardığı tütünleri içerken, hayatla ilgili çok basit ve gözümün önünde durmasına rağmen göremediğim bir gerçeği öylesine söyleye verecekti. Sonra tekrar yola çıkacaktık ve ben römorkta patates ya da benzeri bir mahsulün üzerine sırtımı verecektim. 
Sahne kararacaktı. 

Gel gör ki bunların hiç biri olmadı. Ne bilge köylü amca, ne Anadolu, ne de bozkır var. Patates bile yok. Bunlar yerine Trakya, Nevzat, babam ve masalar var. 

Masalar köyde verilen iftar yemeğinden kalma. Bu masaları tanıyorum çünkü 20 günden beri bekledikleri yere de onları ben ve bir kaç arkadaşım taşımıştık. Şimdi onların yüklenip ait oldukları yere gönderilmesi gerekiyor. Ne tesadüf ki ben de oradayım. Bu sefer arkadaşlarım yok. Sadece Nevzat var. 

Şimdi sana Nevzat'ın kim olduğunu söyleyeyim. Kaba tabir ile... Neyse kaba tabiri anlatınca anlarsın zaten. Nevzatı son görüşüm Bakırköyde'ydi. Anladın mı kaba tabiri? Anlamadıysan şöyle anlatayım, Nevzat ile beraber bir mekanda limonata ya da çay içmiyorduk. Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastahanesi'nin psikiyatri koğuşlarından birindeydik. Ben ziyaretçiydim, o ise hasta. Ailesi bir süreden beri haber alamadığı için babama rica etmişler, o da unutmuş ve benden rica etti. Yapacak pek işim olmadığı için ben de gittim. 

Eğer yanlış koğuşa gitmeseydim çok da güzel bir anı olacaktı ama Nevzat'ı ararken bir anlık dalgınlıkla yanlış koğuşta aradım. Size önerim, sakın akıl hastanesinde yolunuzu kaybetmeyin. Kaybetseniz bile K1K1 denen koğuşa gitmeyin. Sadece hastaların değil, onlara bakan hemşirenin bile gözleri ayrı bir oynuyor orada. 

Akıl hastanesinde geçen korku filmlerini düşünün, onlar abartı değil. Az bile.

Anlayacağın Nevzat dünyanın en iyi iş arkadaşı değil ve taşımamız gereken masalar yaklaşık 25 kilo civarı. Bu masalardan da iki römorku dolduracak kadar fazlaca var. Her ne kadar dikkat etsem de bir kaçının vücudumun çeşitli yerlerine çarpmasını, düşmesini engelleyemiyorum. Bu ufak derdim, büyük derdim ise kafamın üzerinde tüm gücü ile parlayan öğle güneşi. Derimin gözeneklerini birer fıskiyeye çevirmiş durumda. 

Doğu Trakya da değil de, Ortabatı Amerika'da olsam gerçekten seksi bir görüntü oluştura bilirdim. Kafamda o meşhur kovboy şapkalarından biri ile her masayı kaldırdığımda, kaslarım şiştiğinde harika bir görüntü oluştururdum. Biskolata reklamları bok yerdi. Evet, bu görüntünün sergilenememesinin tek nedeni bulunduğumuz coğrafya. Benim vücudumla alakalı bir durum yok. 

Başlangıcı olan her şeyin bir sonu vardır ve yüklenen her şey boşaltılır. Bu yüzden boşaltmayı da ben yapmalıyım. Nevzat ile beraber tabii. Ve masaların ineceği yere gitmek için, römorkta yolculuk etmeliyim. Mevsimlik işçiye ihtiyacı olan arkadaşın varsa numaramı verebilirsin çünkü en azından o zaman bindiğim römork en fazla ter kokacaktır. Masalar ve Nevzat ile içinde olduğum römorkta ise en son taşınan şey gübreymiş. 

Geri dönüşümüzde masalar bize eşlik etmese de gübre kokusu hala bizimle. O kadar yorgunum ki daha önce ne taşındığını umursamadan römorka oturuyorum. Zaten gübreden daha beter kokar vaziyetteyim. Bir sigara yakıyorum. Aytmatov hikayelerinden fırlamış yaşlı amca olmasa da, hikayenin sonunda hayatla ilgili o çok basit ve bariz gerçeği anlıyorum. 

Hayat bizi ter kokutur ve sonunda boka oturtur.